Oproep tot Actie: Betoging tegen ongestrafte verkrachting

Op dinsdag 30 april zal er een betoging tegen ongestrafte verkrachtingen plaatsvinden aan het Justitiepaleis (Poelaartplein) in Brussel. De betoging start om 8u en zal vermoedelijk enkele uren duren. Er wordt niet van locatie veranderd.

Op diezelfde dag start namelijk het proces van de inbeschuldiging gestelde T.A. De beschuldigde wordt er van verdacht 14 meisjes verkracht te hebben, waarvan 12 minderjarig. Hoofdgetuige en slachtoffer, Céline Camps, heeft de zaak op zich genomen.

Wij willen graag Céline Camps, die de afgelopen maanden al moedig naar voren is gekomen met haar verhaal, een hart onder de riem steken. Maar vooral willen we graag met dit initatief de aandacht vestigen op de vele ongestrafte verkrachtigen in ons land. In België vinden er volgens onderzoek van de Verenigde Naties wekelijks 56 verkrachtingen en vijf groepsverkrachtingen plaats, slechts vier procent van de daders wordt vervolgd. (Artikel De Standaard, 29/11/2012)

Voor verdere informatie en inlichtingen, kunt u mailen naar riseagainstrape@gmail.com of kunt u terecht op de facebookgroep ‘Support Rape Victims: Rise Against Belgian Rape Policy!’

Eerdere persvermeldingen van de rechtszaak van Céline Camps :

• ‘Alle bewijs was er, toch kon hij blijven verkrachten’ (02/03/2013) Douglas De Coninck, De Morgen

• ‘Mijn verkrachter kon veel vroeger afgestopt zijn’ (03/03/2013), Cedric Lagast en Hans Van de Cauter – Het Nieuwsblad

• ‘Geweld tegen vrouwen. Het verhaal van Céline’ (07/03/2013), Hautekiet – Radio Eén

• ‘Moedige getuigenis van Céline bij Sam’ (07/03/2013), Zet ‘m Op Sam – Studio Brussel

Het organisatiecomité “Rise Against Rape”

Met de volle steun van het Hollaback! Brussel team

De sloppenwijken van Manilla: monsters en meisjes

Een gast blog door Emilie Van Limbergen. Overgenomen van De Wereld Morgen (04/04/13). 

We ‘ontdekten’ Emilie Van Limbergen ‘par hazard’ door een blogpost die ze schreef in juni 2012 over Hollaback! Brussel, en sindsdien zijn we haar artikels en columns blijven lezen.

—

Ik ben een studente journalistiek die gepassioneerd is door alles wat met vrouwen- en dus mensenrechten te maken heeft. De volgende drie maanden loop ik stage in de Filippijnen bij de militante vrouwenbeweging ‘Gabriela‘ en bij ‘Pinoy Weekly’, een plaatselijke krant in Manila. Daarnaast ga ik ook een tijdje voor De Wereld Morgen werken. Ik schrijf geregeld een column of opiniestuk, in de hoop de discussie levendig te houden. Het is zeker niet de bedoeling dat je het met me eens bent!

© Foto: Iris de Vree

#ShareTheStreets, Achter de Schermen. Door Anna Claire.

Een gastblog en #ShareTheStreets (= DeelDeStraat) verslag door Anna Claire, één van onze ‘rockster’ vrijwilligsters!! Overgenomen en vertaald van haar blog Go Away Everywhere (23/4/2013).

 

Ik werd vrijwilligster voor Hollaback! Brussel nadat ik participeerde aan hun tweede ‘Gemeenschapscirkel’, georganiseerd voor de studenten binnen mijn leerprogramma. Deze 2 ‘cirkel’ sessies waren in gang gezet door onze wonderbaarlijke, gevoelige en bedachtzame coördinatrice Chloé. Verschillende studenten van onze groep hadden haar namelijk in de herfst aangesproken in verband met voorvallen van straat intimidatie in Brussel en vroegen haar hoe ze hiermee konden omgaan. Chloë, die reeds van de Hollaback! beweging had gehoord, contacteerde de toen 4 (nu 6) teamleden van Hollaback! Brussel — Julie, Anna, Ingrid, Angelika, Quentin en Jo — en vroeg hen of ze bereid waren om informatieve sessies aan onze groep te geven.

Misschien heb je toevallig ook mijn “Femanifest #1,” gelezen? Daarin vermeld ik dat, vooraleer ik meedeed aan deze 2de ‘Gemeenschapscirkel’, ik net een onthullend artikel had gelezen over geweld op vrouwen (van Rebecca Solnit). Hierna, was ik meteen op zoek gegaan naar Brusselse hulporganisaties die vrouwen ondersteunen die verschillende vormen van geweld hebben meegemaakt. En meer bepaald, zocht ik naar mogelijkheden om te vrijwilligen, wat niet veel directe resultaten opleverde. Nu weet ik al wat ik doen zal wanneer ik terugkeer naar Burlington (Verenigde Staten) — de ‘HOPE Works’ organisatie is altijd op zoek naar vrijwilligsters — maar ik wou geen zeven maanden wachten vooraleer ik tot actie kon overgaan. En het is niet zo dat Brussel gevrijwaard is van geweld op vrouwen. Integendeel.

Ik benaderde Anna na de 2de ‘Gemeenschapscirkel’ en vroeg haar wat ik voor Hollaback of voor iets anders in deze stad kon betekenen. Ze noteerde mijn emailadres, en een paar emails, kleine opdrachten, vertalingen en virtuele hollaknuffels later, zat ik aan tafel bij mijn eerste Hollaback! offline meeting met alle teamleden en de andere vrijwilligers. Het aura van enthousiasme en alles-inclusief optimisme van de Hollaback! Brussel crew kan ik niet genoeg accentueren. Ze zijn resoluut en toegewijd in hun doel om de verkeerdheid van straat intimidatie aan te duiden en om er een einde aan te maken in alle 18 Brusselse gemeenten, maar ze zijn niet gedreven door kwaadheid. Ze zijn mijn favoriete voorbeeld om aan te tonen hoe een bepaalde dosis kwaadheid handig kan zijn, maar hoe een teveel eraan contraproductief kan zijn, giftig kan zijn, en eigenlijk destructief is. Het is door een mengeling van positieve gevoelens maar doorgezette verlangens en actieplannen, dat het “#ShareTheStreets (DeelDeStraat)” idee ontstaan is.

“#ShareTheStreets” bouwt verder op Hollaback! Brussel’s opzet van vorig jaar: met name, de straten ‘herclaimen’. Er heerst nu het gevoel dat we ons meer bewust zijn van de publieke ruimte; we zijn ons meer bewust dat de straat ons evenzeer toebehoort dan de belagers die ons het tegendeel willen doen voelen; we staan gedetermineerder in onze schoenen en laten niet toe dat onze straat intimidatie – ervaringen ons een langere weg naar het werk doen nemen, of ons verhinderen naar een bepaald evenement te gaan omdat het plaatsvindt in de buurt waar we reeds lastiggevallen werden. Hier willen we deze kennis doorgeven aan iedereen — de straat en de publieke ruimte behoren toe aan iedereen! Het maakt niet uit wanneer, waar, hoe of met wie je je op straat begeeft. Wat je ook aanhebt. Wat voor gender, seksualiteit, ras of ethniciteit je ook eigen is. Iedereen heeft het recht om zich doorheen de publieke ruimte te begeven of er gewoon in te verblijven en ervan te genieten, hoeveel men ook wil, zonder de angst om geïntimideerd, lastiggevallen of aangerand te worden. De Hollabackers besloten dat één van de beste manieren om deze zaken te benadrukken is om de focus te verleggen op de bewustmaking van omstanders, om hen aan te moedigen actief, dapper en empathisch te zijn; om verhalen te delen van positieve ervaringen met omstanders in Brussel en zo te bewijzen dat lastigvallers deze stad niet definiëren; en daarnaast, om geschenkjes met eraan motiverende of informatieve kaartjes achter te laten in de publieke ruimte voor toevallige vinders, die op hun beurt kunnen gelezen, opgerapen of opnieuw doorgegeven kunnen worden. 

Of zoals er op de Hollaback! website neergeschreven staat, “Omdat we enkel Samen deze stad intimidatie-, discriminatie- en geweld- vrij kunnen maken.”

Mijn contributie tot de #ShareTheStreets wandeling bestond uit een handvol CD compilaties en 10 gedichten, 5 in het Engels en 5 in het Frans. Ik bevestigde aan elk van deze geschenkjes één van de gepersonaliseerde kaartjes die we samen hadden voorbereid in de Hollaback offline meeting. Op elk kaartje stond er aan de voorzijde “Deel de straat” in de 3 talen en aan de achterzijde stond er een geschreven boodschap. Op sommigen stond er eenvoudig “Ben je getuige van straat intimidatie? Hollaback!”, terwijl anderen een gedetailleerde omstanders’ tip omschreven. Ik wierp alles in mijn rugzak en vertrok naar de Kunstberg om me bij de rest van de Hollaback crew te vervoegen.

Ze waren erg zichtbaar, en hadden hun knutsel en actie gerief overal verspreid over de grond en een bankje. Ze bevestigden de kaartjes aan de geschenkjes, staken gedichten en berichtjes in kleine plastiek broodzakjes, ontwarden de zelfgemaakte windmobiles met veertjes  — ze schreven krijt boodschappen op de grond en de bankjes, praatten, lachtten, o-wauw-den over de leukheid van elk geschenk. Eén doos overvloeidde met kleine bloempjes en plantjes geplant in teetassen, één van onze meest markante en populaire geschenken van de dag. Elke bank in het park was bezet door mensen die aan het zonnen waren, genietend van hun lunch, lezend in een boek, vrienden ontmoetend, foto’s makend, stralend in het lichte gevoel van lente in de lucht. Eén van de vrijwilligers speelde gitaar en zong zacht in het Spaans. Een andere vrijwilligster was een klein meisje, niet ouder dan 10, erg gefocust op haar taak van kaartjes aan geschenkjes te hangen.

(rest van de vertaling volgt snel!)

We began by looping yarn around trees, tying mobiles in their branches. We stuck notecards attached to bobby pins in the bushes and placed the plants on empty benches. We taped the poetry to flat surfaces. Out of the Mont des Arts, we created a veritable, living, breathing mountain of simple, creative, positive art. And even while we were decorating the park, people were touching the mobiles, reading the cards, taking pictures. I videotaped a few of their reactions, when I was sure it wouldn’t be too creepy. They would read the front of the card, flip it over to read the longer message, then nod their heads in agreement. I overheard one guy say to his girlfriend, “That’s so cool. That’s a really good idea.” They seemed a little hesitant to take the more elaborate pieces down. That was part of our whole point — what’s out there in public space is for all of us. These are for you. Take them, love them, pass them on. 

Once we decided we’d sufficiently arted the park, we moved to the square in front of the clock and began to chalk. A chalk walk, for those who don’t know, is a simple concept: it involves grabbing a piece of chalk and scrawling a message on a surface to reclaim a part of public space and both make it your own and open it up to others. The concept originally started as a means of reclaiming the spaces where someone was harassed. It’s part of an element of cognitive behavioral therapy, Ingrid explained to us later, to have the patient confront exactly what it is that traumatizes him or her. It’s a major part of the healing, possibly the most difficult part. Having been a patient to this kind of therapy myself, I could tell you, in detail, how hard it is. And I can also tell you how much it heals. The person harassed writes whatever will help them — a message to the harasser, a message to harassers in general, a message alerting people to the realities of street harassment — whatever will best help them reclaim the space. It’s moving, Ingrid was saying, it’s an incredible emotional experience, both to feel and to witness.

From there, we moved down le Boulevard de l’Empereur, tying notes to lamp posts and banisters and window wipers, putting gifts in the baskets of the city’s Villo bicycles, leaving plants and small pieces of beaded jewelry on windowsills. After a quick pick-me-up in Al Jannah on Rue Blaes, we continued through la Place du Jeu de Balle and reached la Porte de Hal as our final destination. We drew long chalked messages down the sloping sidewalks of the park, decorated all the fences, and took a few minutes to appreciate both the work we’d done in the park and the work we’d done throughout the whole day.

While I was tying a few message cards to a fence, a couple with their three small dogs strolled up behind me. One of the men was watching what I was doing as he slowly passed and he said under his breath in English to his partner, “I wonder what they’re doing?” The other man shrugged.

I turned and grinned. “Do you want me to tell you?”

He laughed. “Yes!”

I explained that it was International Anti-Street Harassment Week, that our concept was sharing the streets with everyone, and if they should happen to see one of our gifts, they should pick it up. The two nodded and carried on walking their dogs. They moved slowly through the park, reading all the note cards, picking up the flowers, touching the mobiles. As they came to the end of a full loop, nearly meeting back up with us, the first man decided to pick up a tulip bulb planted in a pot. Ingrid clapped, so excited someone had taken the initiative to claim a present. Beaming, he asked if he could take a picture with a few of us. His partner held the three leashes and snapped a shot of the two of us with the triumphant present finder. He turned to us afterwards and, clutching his plant, said, “I’m so glad you all are doing this. The city needs something like this. We,” he said, gesturing to his partner, “are kind of known in the neighborhood. Here in St. Gilles, you know, ‘cause we’re always walking the dogs. We just got harassed pretty badly last week… we get spit on and stuff.” He paused. “So thank you, really.”

I wanted to hug the shit out of him. “That’s why we’re doing this. We absolutely do need this. That shouldn’t happen.” I didn’t need to tell him that, of course. We waved an amical goodbye. 

We finished up our long afternoon and evening with a quick drink in Potemkine, just across the street. It’s a special group of people, the Brussels Hollabackers. We talked forever, about all sorts of things ranging from feminism and harassment to films we remembered from childhood. The conversation on the more difficult, often heated issues–rape culture, street harassment, Femen’s actions–took place in the way these conversations always should: without anger, without hate, without judgment. Only open ears and an effort to understand what someone is saying and why. The space between those in the group and between others is so open, so free, so fluid. You never feel ill at ease, or like an outsider–you feel like you are one of them. I don’t mean that in a clique way. I think it comes from the fact that they are working to foster that kind of communication on a large scale in Brussels–that openness and that freedom–and they start with themselves, in their daily lives, with their friends, family, and acquaintances. It’s not a sensation of a conscious effort on their part to try to include everyone and make everyone feel good–it’s just what ends up happening because it is coming from such a positive place. That is Hollaback! Brussels. That is the principle of #ShareTheStreets.

And because of this positivity, I experienced a feeling in the streets of Brussels that I’d never felt before, or if I have, it hasn’t been for any longer than a few minutes. I felt… I mean, I felt like myself. I felt like I could walk where I wanted, do what I wanted, whistle what I wanted (I was whistling a lot of indie folk hits), skip up and down the pavé however I wanted. I didn’t worry about whether my skirt was riding up or not, or whether my shirt was slouching down too low. I didn’t spare two seconds’ thought to what male passersby might do to me. It wasn’t particularly because we were all in a group–as we walked, we spread out over large areas to scatter our presents as widely as possible. It wasn’t because I was taking a defensive, it’s my right to be here too, kind of attitude. It was, plain and simple, that hopefulness, that belief in the citizens of Brussels that we are mostly good, we are inherently good, and we just need a little nudge to show it. Maybe a girl with a navy knapsack and floral sunglasses whistling Boy & Bear’s “Feeding Line” was a nudge for someone. Maybe finding a potted plant in the basket of a Villo was another. Maybe seeing a group of teenagers clustered around one of our longer messages, reading it out loud, was yet one other.

The streets belong to all of us. Owning the streets, reclaiming them, it doesn’t mean guarding them jealously to ourselves. Then we’re back to square one. It meant what I felt that Saturday that we walked from the Mont des Arts to les Marolles, making each other and other smile, getting strangers to walk away with an extra bit of reflection and of kindness. Even getting one person to think differently about street harassment, or making a victim’s day a little brighter–that’s still one person whose day you affected, and positively.

We didn’t take Brussels by storm. We took it by cups of plant and petites pensées du jour.

Anna Claire.

#ShareTheStreets, #EndSHWeek

©Copyright all images: Anna Claire Weber

KLIK HIER VOOR MEER FOTOS van de #SHARETHESTREETS WANDELING

#ShareTheStreets. Anna Claire: “The thing I’ve come to love most about Brussels..”

The thing I’ve come to love most about Brussels is actually inexplicable, indescribable, in any words available to me in my measly two languages. Many other people not native to the city share the same sentiment. These people — such as myself — they come to Brussels to study for a semester or for a temporary job, end up staying for a year, end up finishing their degree here, end up getting a master’s, a long-term job, meeting a partner, starting a real life for themselves. When they talk about living in Brussels, they mention when they first got here and then say, with a shrug, “Aaaand… I’m still here!” When you ask them why, they shrug again.

It’s not the same thing as with a large, popular world capital, like New York, or Paris, or London, where people have countless reasons to go. It’s not the same thing as with a hip Euro city like Berlin, or a fair-weathered Mediterranean city like Barcelona or Rome. There, in those places, there are concrete, obvious reasons to go. Here, people assume that all Brussels has to offer is beer and the E.U. But there’s something much more subtle, much more pervasively beautiful, about the culture here, about the way of life. There’s something magnetic that draws people in once and makes it hard for them to tear themselves away. I feel it, and I know I’m not the only one.

Brussels deserves better than to have this shimmering appeal disappear under cat-calls, under groping, under lewd gestures and physical displays, under sexual and physical violence in the streets. For every negative incident I experience in public places, I have three that are positive. But the positives are so much easier to forget when a man spits curse words at you as he pushes by in a crowded square. The more we share what we love about Brussels with others — the more we share those good vibes that have drawn us in — the more those damaging assaults will disappear.

Anna Claire.

#ShareTheStreets, #EndSHWeek

Femanifest #1: The spark

Een gast blog door Anna Claire, één van onze huidige ‘rockster’ vrijwilligsters!! Overgenomen van haar blog Go Away Everywhere (11/4/2013).

People: Anna, it’s disturbing to be bombarbed with articles on rape, daily.

Me: It’s disturbing to deal with rape culture,daily. Yer move.

— Anna Claire (@annaclaireweber) 8 avril 2013

This is the first installment in a series I have every intention of continuing on this blog. I’m sick of being silent. I’m sick of talking until I’m blue in the face and not being heard. I’m sick to the teeth.

They’ll be a bit wordy, and they won’t always have pretty pictures, graphics, and videos. I’m not here to entertain you or make this easy for you to understand. Because time and time again, you all prove to me that in fact, it’s the most difficult thing for you to comprehend.

As soon as I copied and pasted the above tweet my hands froze on the keyboard. I wasn’t sure where to begin. How to start telling you about when I began to realize that something was fundamentally wrong in the way I thought about my gender and my sexuality, how to start describing all the instances of aggressions (micro- and macro-) through which I’ve lived because I am a woman, how to explain to you the ways in which street harassment has affected me every day since I left my hometown at eighteen, how to put into words my internalization of media and male objectification of my inner and outer self.

I could ask you where it is you want me to start. With one of my ex’s who once declared that our society needed a male movement to counterbalance feminism? With the way the driver of a filthy Subaru honked at me all the way down Main Street in Burlington just to scream that I had a nice ass? With friends of mine who ask me hesitantly why I feel the need to flood my Facebook wall, my Tumblr, and my Twitter feed with post after post on sexual violence and rape culture?

Do I start with where I can first remember noticing the pervasiveness of sexism, when second grade boys would team up to prevent me from playing with them on Kid City? (So I attacked them with my fists. True story. Got recess detention.) Do I talk about the myriad of ways I, personally, have experienced all the terrifying gray areas of consent, or lack thereof? What about with the look on a friend’s face when she finally realizes, because of what I am expounding, that no part of being groped on the street is her fault? (The fact that she couldn’t tell herself that she wasn’t at fault…)

It’s International Anti-Street Harassment Week, and I’ve been Tumblin’, Tweetin’, Facebookin’ and researching like hell. I’m a volunteer for Hollaback! Brussels, and this Saturday is our #ShareTheStreets manifestation (but not a protest–we’re keeping it positive and all-inclusive, which is a refreshing change from Femen women foaming at the mouth.) Instead of starting at any of the above, I’d like to start with the article that got me furious, got me researching, and got me to go to Hollaback! to ask what I could do.

Rape and other acts of violence, up to and including murder, as well as threats of violence, constitute the barrage some men lay down as they attempt to control some women, and fear of that violence limits most women in ways they’ve gotten so used to they hardly notice—and we hardly address. There are exceptions: last summer someone wrote to me to describe a college class in which the students were asked what they do to stay safe from rape. The young women described the intricate ways they stayed alert, limited their access to the world, took precautions, and essentially thought about rape all the time (while the young men in the class, he added, gaped in astonishment). The chasm between their worlds had briefly and suddenly become visible.

Mostly, however, we don’t talk about it—though a graphic has been circulating on the Internet called Ten Top Tips to End Rape, the kind of thing young women get often enough, but this one had a subversive twist. It offered advice like this: “Carry a whistle! If you are worried you might assault someone ‘by accident’ you can hand it to the person you are with, so they can call for help.” While funny, the piece points out something terrible: the usual guidelines in such situations put the full burden of prevention on potential victims, treating the violence as a given. You explain to me why colleges spend more time telling women how to survive predators than telling the other half of their students not to be predators.

– “Rebecca Solnit: A Rape a Minute, a Thousand Corpses a Year,”

I want you to know what I’m feeling as I’m hitting the punchline of this post. I’m not feeling triumphant. I’m not feeling vindictive. I’m not blindly raging, fingers flying. There’s something restrictive in my chest, my heart is pounding, my face keeps going from hot to cold and back again. There’s a sickness to my stomach, an acidity roiling. It’s the same feeling that I got while reading this article. It’s the same feeling I got while reading about what “gray area rape” is and how much it’s affected me. It’s the same feeling I got when I suddenly realized that a stranger was trying to jack off on me in a park. It was a sunny day.

Pure anxiety, that’s what I’m feeling.

And it’s what I feel every time I leave my house in Bruxelles. It’s what I feel every time I decide to go to a party or a bar in Burlington. Anxiety is a protection mechanism from your body. You’re not listening to any of your other bodily or mental cues telling you not to do something for (seemingly) your own good, and so your body shuts you down, paralyzes you for a few seconds to a few minutes or longer. Your body literally halts you in your tracks.

Why do I get so anxious to leave the house? Because I’m petrified of being street harassed. It’s not uncommon to get a “bonjour” or a “princesse” or a “mademoiselle,” but I’m terrified that I’ll get a “salope,” that I’ll get a “suce-moi,” that I’ll get touched or cornered. I choose strategic seats on the metro, try to put myself close to women. If I end up next to a man, I make sure I know where his hands are at all times, and I avoid his eyes, even when I can feel his. If it’s midnight and I’m walking off the bus, I’m checking all the side streets, all the bushes, behind cars, making a mental sweep of my surroundings to make sure I’m clear. If there is a man on one side of the street and no one else is in sight, I cross as a rule, even if he’s standing in front of my house. I could tell you all of the other rerouting and option planning I mentally do every single time I’m outside, but it would be tedious. Oh, wait, it’s tedious for me, too! And I have to do it again in an hour when I go to the train station!

Why do I get so anxious to leave the house? Because I’m petrified of being harassed. Why am I petrified of being harassed? Because I’m petrified of being raped.

For as long as I can remember, rape has always been my greatest personal fear. Not even death has ever scared me more than rape.

What does that say about the culture in which we live? We point fingers at India and say, that’s disgusting, women having to live with rape daily like that, that’s horrifying, that must change, those poor women, we wring our hands and moan and pass around petitions for those women and absolutely do those women need help and absolutely do their aggressors need to be brought to justice. But did you read all of the article to which I linked, above? Did you? What did it say? It described, in great detail, rape culture in the U.S., didn’t it? Did it not explain to you how rape is a daily reality for American women, too? Did it not line out for you all the ways in which rape culture pervades an American woman’s life, day in and day out? Did it not pronounce for you all the ways in which our politicians, our media, our men pointedly or maybe unconsciously ignore this reality?

Right after I found, read, and re-read this article, my study abroad coördinator organized a meeting with Hollaback! Brussels for the girls in the group. Directly after the meeting I went to Anna (another Anna!), one of the volunteers, and asked her how I could get involved. A few emails and internet contributions later, and I’m proud to say I Hollaback!. Always do I Hollaback!.

And why? Because street harassment is unacceptable. Because street harassment is sexual violence. Because sexual violence is rape. Because rape culture is everywhere.

Because it’s all connected. To say that street harassment is too small a focal point is missing the entire point. It’s proving your ignorance about the abyss of fuckery that is rape culture.

Read the damn article.

And stop fucking telling me that I talk too much about rape.

Anna Claire.

#ShareTheStreets, #EndSHWeek

—-

Hollaback! Brussel verwelkomt en introduceert éénmalige en vaste Gast Bloggers op onze website. Lees alle gast blogs hier.

Het doel is om deze site in haar volle potentieel te gebruiken, om een transparant platform te zijn, debat als een manier tot bijleren te zien, mensen aan te moedigen om hun opinies te delen, … steeds in lijn met onze Hollaback waarden. We hopen dat veelvuldige en verschillende vertellingen de noodzakelijke steun helpen creëren die iedereen nodig heeft om doorheen het stilzwijgen rond straat intimidatie, racisme, homofobie en seksisme te breken.
Wil je ook graag je gast blog of mening op deze site zien verschijnen? Contacteer ons met een schrijfsel, blogpost, column of opinie en we laten je snel iets weten!

#ShareTheStreets. Karin: “Thank You, stranger”

Thank you for telling me about my shoelace. You saved me from falling.

*

I remember that time I forgot my last tenner in the cash machine. I was all the way across the square when you found it. I was listening to high music, and didn’t hear you screaming. You had to run quite fast to catch up with me. You ran fast, and you caught up with me. Just to give me back my last tenner.

*

I still get lost in Brussels every now and then. But I am never lost for long. Every time my face turns confused someone is there to point me in the right direction.

Karin.

#ShareTheStreets , #EndSHWeek

#ShareTheStreets. Jo: “quite pleased with a friendly comment”.

Two little comments from strangers on the street….
Two little different tales that happened to me both near “De Brouckère”. There can indeed be friendliness amongst strangers on the street with no strings attached. We can respect each others personal space and say a kind word now & then.

1. Walking to the station early in the morning, it’s pretty deserted as it’s so early, and I’m singing to myself quite loudly, as usual. A guy is waiting at the lights to cross the streets. He looks at me and I’m a bit nervous about what he might say. He just smiles, says “quelle belle voix” and walks off, and I feel quite happy.

2. Early evening one weekend, I’m waiting at the bus stop, reading a book, and a guy walks past, slows down as he gets near to me, again I feel apprehensive about what he will do or say. He smiles, says “vous avez l’air bien gentille la avec votre livre” and then keeps walking. Again I feel quite pleased with a friendly comment.

Jo.

#ShareTheStreets , #EndSHWeek

#ShareTheStreets. A reflection by Anna.

I love seeing the seat giving up and the stroller-helping that goes on in Brussels all the time.  It reminds me that there is a lot of sweetness here and motivates me to transfer that sweetness beyond elders and babies…. to everyone.

Anna.

#ShareTheStreets , #EndSHWeek

#ShareTheStreets. Anna Claire’s story.

We all know the stereotype of the sleazy construction worker bothering women passing his site. It’s an unfair stereotype, to be sure, as all stereotypes are. Yet it’s prevalent enough to be used in a segment of “What Would You Do?” featuring actors portraying construction workers who cat-call at passersby.

I was recently out for a run and saw, up the sidewalk, a construction truck parked on the side of the street and a worker controlling a crane which was moving objects from the truck to the cobblestones. I slowed down, not sure whether I should pass on the narrow strip of sidewalk left and potentially have to cross underneath the crane, or to go around the truck and consequently have to run in the road. I almost vouched for the road, a decision that would have been made primarily based on the my lack of desire to run in front of the worker and potentially attract his attention. He looked up and noticed my hesitation. I halted and gestured ambiguously to the two sides of the truck, unable to make myself heard over the machinery. The man cut the crane immediately and jumped down. I tensed, but he held up his hands and said, “It’s okay, it’s safe to pass on the sidewalk! Here, I’ll escort you past the crane. Go ahead, enjoy your run!” He was smiling, but not lecherously. He didn’t try to touch me, and he didn’t say anything as I ran off other than to have a good day. He joked about needing to go for a run himself.

Essentially, he respected my space and he let me be. I ran off smiling. It’s a very literal example of how we can all share the streets.

Anna Claire.

#ShareTheStreets, #EndSHWeek

#ShareTheStreets. Hier gaan we!

De Internationale Anti-Straat-Intimidatie Week 2013 (7-13 april) gaat GLOBAAL vandaag!

Hier in Brussel WE #ShareTheStreets (We delen de straat).

Wil je graag meedoen?
Deel een omstanders-verhaal met ons….  Op de site! of tweet ons @hollabackbxl met het hekje #ShareTheStreets.
Neem wat “kadootjes” mee en kom naar onze #ShareTheStreets wandeling op 13 april!

Holla-groetjes,
Jullie Hollaback! Brussels team: Anna, Quentin Angelika, Ingrid, Julie & Jo.
EN het #ShareTheStreets Vrijwilligers Team: Anna Claire, Elizabet & Karin.

My choice, Not yours.

Hoofdstuk 2. #ShareTheStreets (Deel de Straat)

Hollaback! Brussel viert haar eerste (symbolische) verjaardag… Op 24 maart 2012, pré-lanceerden we met een Chalk Walk (= wandeling tegen straat intimidatie waar met krijt op de stoep wordt geschreven).

We #ChalkWalk

Zo oud als de straat.

Daarenboven weet ik nooit op voorhand of de persoon die iets roept, het daarbij gaat laten. Is hij de man die er echt van overtuigd is dat ‘Lekkere kont!’ een opmerking is waar ik me beter door ga voelen? Is hij de jongen die stoer doet tegenover zijn vrienden? Is hij de kerel die me een tijdje gaat volgen en me voorstelt naar een hotelkamer te gaan? Zal hij mijn hand grijpen? Andere lichaamsdelen? Ik weet het niet. Maar in de milliseconde die volgt op zijn opmerking, gaan al die mogelijkheden door mijn hoofd. Vervolgens verstijf ik even van angst. Of flap ik er iets uit, om hem op afstand te houden. Hoewel de neiging om de man in kwestie gewoon los op zijn gezicht te stompen soms moeilijk te onderdrukken is, valt die reactie niet aan te raden. De fijne grens tussen angst en woede is snel opgezocht in dat moment.

Maar wat is nu eigenlijk een goede manier om te reageren? Me erbij neerleggen is geen optie. De eerste keer gaat dat misschien, maar na de vierde keer op dezelfde dag, is mijn grens bereikt. Me dan gedragen alsof er niets aan de hand is, kan ik simpelweg niet meer. Me aanpassen doe ik niet. Dat strookt gewoon niet met mijn gevoel voor eerlijkheid en gelijkheid. Ik zou me niet moeten schamen om over straat te lopen, uit angst voor een opmerking of een vuile blik. Ik zou me niet anders moeten kleden, of minder drinken. Mijn vrijheid zou absoluut moeten zijn en niet beperkt tot het minimaliseren van ongewenste aandacht. Want dat is het. Hoe flatterend een man ook denkt te zijn.

Er zijn door de jaren heen verschillende pogingen geweest, door vrouwen én mannen, om ongewenste aandacht te deflecteren. Zonder zelf fysiek gevaar te riskeren. Dat kan met humor, zoals vreemde gezichten trekken naar de persoon in kwestie, maar ook in volle ernst de persoon achtervolgen, terwijl je hem filmt met je gsm.

Hoewel er iets te zeggen valt over deze reacties, zijn ze zeker niet perfect. Het gezicht trekken voor iemand, zal die persoon niet tegenhouden je verder te beledigen, of misschien zelfs handtastelijk worden om die blik van je gezicht te krijgen. Het filmen met je gsm is risicovol. Niet iedereen is happig om op YouTube te belanden. Daarenboven is het illegaal in België.

Het toont echter wel aan dat we op creatieve manieren op zoek zijn naar reacties geven. We zijn wanhopig voor nieuwe manieren van zelfverdediging, verbaal en fysiek. Al denk ik niet dat de tijd van sleutels door mijn knokels duwen, snel voorbij zal zijn. Ik wil een reactie die duidelijk maakt dat ik niet gediend ben met de blikken, opmerkingen of aanrakingen. Uit mijn reactie moet blijken dat ik het niet oké vind dat een man me op die manier behandelt, zelfs al vindt hij dat het grappig of onschuldig is. Bovenal zoek ik een reactie die ervoor zorgt dat de man in kwestie twee keer nadenkt de volgende keer dat hij iets wil roepen. Want uiteindelijk zou ik niet moeten reageren, als hij om te beginnen zijn mond had gehouden.

Zolang ik die opmerkingen krijg, blijf ik op zoek gaan naar reacties. Die mogen best humoristisch zijn, naar mijn mening. Ik wil graag op een grappige manier mijn boodschap overbrengen, zolang de boodschap maar duidelijk is. Fuck off. Daar komt het op neer. Want ik moet me er niet bij neerleggen, zelfs al is lastig vallen zo oud als de straat.

Emilie Van Limbergen.

Hollaback! Brussel verwelkomt en introduceert éénmalige en vaste Gast Bloggers op onze website. Lees alle gast blogs hier.

Het doel is om deze site in haar volle potentieel te gebruiken, om een transparant platform te zijn, debat als een manier tot bijleren te zien, mensen aan te moedigen om hun opinies te delen, … steeds in lijn met onze Hollaback waarden. We hopen dat veelvuldige en verschillende vertellingen de noodzakelijke steun helpen creëren die iedereen nodig heeft om doorheen het stilzwijgen rond straat intimidatie, racisme, homofobie en seksisme te breken.
Wil je ook graag je gast blog of mening op deze site zien verschijnen? Contacteer ons met een schrijfsel, blogpost, column of opinie en we laten je snel iets weten!

HOLLAWho? Meet Brussels.

Cross-Posted from Hollaback! HQ (March, 6, 2012)

Meet Ingrid. (She’s the one on the right, wearing the long flowery white dress on the photo). One of the 6 team members of Hollaback! Brussels. Interview by Lauren Bedosky.

When did you start your holla? Our Hollaback! started right after the Brussels’ Slutwalk in September 2011, launched unintentionally in March 2012 and officially in April 2012.

Why did you start a HOLLA and what does Hollaback mean to you?
I was living for a while in Stockholm, and there was this moment when I was walking alone, in a slow pace, at night, around 2 am, just enjoying the gentle breeze, being amazed by how lovely the night was, when I stopped all of a sudden and wondered ‘what is this amazing, extraordinary feeling that I’m feeling?’ and I realized, it was FREE-dom. Fear seemed to have left my body. Why? Because ever since I got here [in Stockholm] I never once got harassed, never once leered at in the street, there were never whistles, never vulgar stares, not at night, not during the day. Slowly, all my well-built defense-, protection- & ‘what to do when you go out’ mechanisms of years and years of experiencing street harassment had begun to crumble until I was finally out and about alone at night on the street, fearless.
 Once you experience a freedom (human right) like that, there’s NO going back, and going back was exactly what it felt like when I returned to Brussels. Hollaback! for me is a way to reclaim that right again, to reclaim it for EVERYONE.
(Important to note here: I’m not saying Stockholm is some sort of utopia for women, I just felt safe there cause I never experienced harassment or violence. This is a personal experience. Other Swedish women did tell me stories of the violence they experienced there. This proves what is so for one person, is not so for another.)

HOLLAfact about your city? Surrealism your name is Brussels. Weird, ugly and beautiful are synonyms here. You can see the world’s most daring contemporary dance piece in a venue nobody knows about, stand in line for 1 hour at the ticket hall in Central Station wondering why the bloody vending machines never work, discover the most brilliant piece of architecture standing next to a ‘who the hell built this crap’ building, speak 5 different languages, get lost in translation, and run into a night shop where the owner invites you to the ‘Bollywood’ party down the street… ALL in one day.

Say you’re Queen for the day. What would you do to end street harassment? Easy. That would be the global DAY where NO ONE experiences street harassment or sexual violence, a day of total peace, freedom, respect and bliss. It would let loose such a profound ENERGY into the world that it would be IMPOSSIBLE to return to how things were. To take away that sense of freedom would be simply unheard of, people would be outraged. BUT just to make double-sure, that day I would cast an ANTI-street-harassment-violence spell upon the world for which there is no counter-spell. Problem solved.

What was your first experience with street harassment? I feel harassment in one way or the other has always been part of my life as I was bullied heavily as a child, but I guess the 1st time (better said, the 1st time I remember) the harassment was of sexual nature or on the street was when I was 14, on a holiday with my parents, brother and a friend in a small village in Spain. A guy with a motorcycle was following my friend and me home, after we had sneaked out to go to the sea after dinner. He was circling around us, speaking in half Spanish and English, making vulgar comments, horrible hissing noises, being extremely threatening, roaring the engine of the motorcycle, riding fast away only to turn around and ride towards us. My friend and I walked super fast, holding on to each other for dear life, staring at the ground, and ran for it when we saw the house appear. He kept on screaming at us…

What’s your signature Hollaback? It all depends on the situation, how threatening it is and how many harassers there are. If I feel safe to Hollaback, I do it with a return stare that says ‘O don’t you mess with me. I have a superwoman power and it’s going to bite you’, it’s quite strong and effective. If they call me something nasty (in Brussels sometimes harassers call you ‘sale pute’ or ‘salope’ = ‘dirty whore’ or ‘slut’), I reply with a word that makes no sense at all like ‘fourgette’ (fork) or ‘dentifrice’ (toothpaste). This mostly throws them off balance cause they don’t know how to react to that, wondering ‘what the hell did she say?’

Define your style? My friends call it Ingrid-style : – ) , it’s basically a translation of how I feel with a lot of icing on top. Colors represent emotions for me. I don’t care what’s fashionable, acceptable, and what’s not. I can easily leave the house in a vintage 20ties ball gown for no particular reason, be in a bohemian hippie-style all week, discover a working girl 80s look, or just mix everything up.

My superheroine power is… Listening….. “It’s everything, it’s where you learn everything” or so Meryl Streep said once, and I feel the same. In addition, I’m also a hyper-fast power-walker and have a lot of imagination.. so sometimes I do magically end up in other worlds & places ; – ).

What do you do when your not holla’ng? I’m sort of a full-time holla’er cause I’m a storyteller. And those stories I’m trying to tell are with words (writing, translating), images (film), and movement (performance). I’m also a traveler, nature-trekker, cake-maker, and knitter on the side.

If you could leave the world one piece of advice, what would it be? Stop using the earth as a dumpster. It’s not a dispensable thing we all happen to live on. S/he’s the home we share, s/he’s a living organism and the limit of us consuming it has long been reached. .. also.. Money is a fake rabbit. Try empathy for a change. It’s the greatest gift we humans have, if you develop it, it will make your life all the richer, and you will treat yourself and others all the nicer.

What inspires you? Everything! To name only a few: My mom. My brother. My friends. My fellow Hollabackers. My heroines… People who history seems to have forgotten (or worse, were burned on the stakes). People who live ordinary lives in respect for each other and nature. Who stand up against injustice, for others and for themselves. Who were bullied into silence, but kept finding ways to express themselves. Solidarity. Acts of kindness. Love…

Also in the HOLLAwho? section:

Meet Angelika !
Meet Anna !

Hollaback! Offline Nr.1

Okidoki, iemand een uitvlucht nodig om te ontsnappen aan deze facebookwereld en om even ‘offline’ te gaan? Kom met ons chatten op onze 1ste Hollaback! Offline!* (of in andere woorden; een gezellige Holla koffie-klap...)

Waarom?
Omdat het Internationale Vrouwendag is :-)
Omdat het formidabel zou zijn om rond een tafel te zitten en iets buitengewoon revolutionairs te doen: namelijk, onze verhalen delen.

We willen ons graag in dezelfde ruimte bevinden met (toekomstige) vrijwilligers, supporters, bondgenoten, ladies en lgbtq’s, of gewoon nieuwsgierige mensen.
Dit is een informele en vrijblijvende samenkomst voor mensen die te maken krijgen met straat intimidatie of er iets willen aan doen, een gelegenheid om stoom af te blazen, verhalen en tips te delen, of gewoon over de soms ‘onnozelheid van het allemaal’ te lachen.
Het is ook een gelegenheid om wat nieuwe ‘brusselaars’ of vrienden te leren kennen, meer te weten te komen over Hollaback! of er zich meer bij te betrekken.

Wanneer? 8 maart van 17u tot 19u.
Waar? Bar Moka, Rue des Riches Claires 9 Rijkeklarenstraat, 1000 BXL.

*We willen er graag een regelmatig evenement van maken, dus we zullen zien hoe het loopt deze eerste keer…

Hollaback Brussel zal ook met andere Vrouwen op de Brug staan voor deze Internationale Vrouwendag van 12u30 tot 13u30, op het Muntplein.

Jullie Hollaback! Brussel team: Jo, Anna, Julie, Quentin, Ingrid en Angelika

Hollaback, Achter de Schermen Nr.2

YEP. Drie maffe dagen maken één maffe week!

Maar vooraleer we onze gedachtenstroom op jullie los laten, even een vreugde HOERA! Hollaback! Brussel heeft er twee NIEUWE teamleden bij!
Jo en Quentin, voordien reeds vrijwilligers, vullen nu de Brusselse Holla-rangen aan en voegen hun eigen unieke stemmen toe bij het team. Zo maken ze de weg vrij voor verandering en nog meer ‘badass-ness’! Hollaback naar de NEXT level, hier gaan we! En dus …

Op 12 februari, was Angelika van Hollaback! Brussel één van de sprekers voor het debat in het Europees Parlement; “Is het een mannenwereld?” Het Seksisme Debat in Duitsland en Daarbuiten. De twee andere sprekers waren Franziska Brantner, EU-Parlementslid en Anne Wizorek, de initiatiefnemer achter #Aufschrei (#Outcry) op Twitter. Angelika vertegenwoordigde Hollaback! op haar best, leefde zich goed in en bracht vele ideeën en informatie naar voren!

Hier is een selectie van sommige citaten en belangrijke punten uit het debat :

- Met betrekking tot wat er zich momenteel afspeelt in India, Egypte, de Verenigde Staten, Zuid Afrika en Duitsland lijken seksisme en gender-gebaseerd geweld duidelijk wereldwijde problemen te zijn.
- Na het verhaal in Duitsland van een journaliste die de aandacht vestigde op het seksisme van een prominente politicus, ging het maatschappelijk debat vooral over de ‘relatie’ tussen journalisten en politiekers, in plaats van een debat over seksisme an sich.
- Twitter is belangrijk voor de dynamiek binnen het seksisme debat want mensen kunnen zo hun verhalen op een informele wijze kwijt en deze verhalen dragen op hun beurt bij tot de beweging/discussie. Dus, blijf verhalen delen is de boodschap!
- Seksisme baant zich een weg in de verschillende aspecten van ons leven: op het werk, in de publieke ruimte en in de privé-sfeer, thuis en op school.
- In plaats van seksisme als realiteit te aanvaarden, is het beter om erover te praten of het probleem in de media aan te kaarten, dit helpt mensen te realiseren dat we iets aan de situatie kunnen doen. Het antwoord hoeft niet steeds te zijn “dit is nu eenmaal hoe het is”.
- Wat met de reactie van sommige mannen zoals “nu weten we niet meer hoe we met vrouwen moeten omgaan”? Iedereen in het debat en in het gesprek erna vond dat deze reactie niet juist was, je voelt inderdaad aan wanneer je over de schreef gaat, je weet dit is aanvaardbaar, dat niet. Meestal zijn de mensen die deze vraag stellen vaak gewoon ‘toevallige lastigvallers’ en hun nieuwsgierigheid laat zien dat ze eigenlijk willen werken aan gelijkheid. De consensus in de zaal (gevuld met vrouwen én mannen) was dat de meeste mannen wel DUIDELIJK het verschil kennen tussen verleiding, seksisme en intimidatie.
- Voor gelijkheid zijn, is niet anti-mannen zijn. Een wereld zonder seksisme is ook beter voor mannen, want het doel is niet van hen een hyper-mannelijkheid op te dringen, alsook het niet het doel is van steeds dat stereotiep beeld van vrouwelijkheid voor te dragen. In zo’n wereld hebben mannen meer mogelijkheden en kunnen ze nu eenmaal gewoon zijn wie ze zijn, namelijk: Zichzelf!
- Er werd gezegd dat het Europees Parlement een uitermate geseksualiseerde werkwereld is. Brantner (EU-Parlementslid) vertelde verschillende anekdotes waarbij ze te maken kreeg met seksisme, omwille van haar jonge leeftijd, blonde haren en gender. Bovendien wordt ze telkermale gevraagd van haar badge te tonen om toegang te krijgen tot de cafetaria, politieke debatten, en andere evenementen, terwijl vele andere, oudere, mannelijke collega’s met grijze haren zomaar in de zaal binnen kunnen wandelen, ongecontroleerd.
- Machtsrelaties bestaan op het werk, ongezien of ze nu met gender te maken hebben (intimidatie-tactieken).
- ‘Victim blaming’ houdt in; “vrouwen moeten sterker zijn”, “vrouwen moeten geen openbaar vervoer meer nemen na 22u’’,.. (merk op dat er wordt gevraagd aan vrouwen van het probleem op te lossen in plaats van zich te concentreren op de belagers die vrouwen seksueel intimideren).
- “Het is seksistisch dat de Minister voor Vrouwenrechten in Duitsland steeds een vrouw is.”
- “We hebben afgebakend wat vrouwelijk en wat mannelijk gedrag is in deze samenleving”. Als een vrouw onderhandelt over een loonsverhoging, wordt ze vaak bekeken als iemand die niet ‘aangenaam’ is, aangezien ‘aangenaam zijn’ toegeschreven wordt als een ‘vrouwelijke kwaliteit’. Wanneer een man onderhandelt over een loonsverhoging, dan is dit echter ‘geanticipeerd’ gedrag.
- Een ander voorbeeld werd aangebracht, waarbij een vrouw iets kritisch schreef op het internet, en de online reacties op haar uitspraken gingen over “hoe verschrikkelijk lelijk ze wel niet was” en “hoe niemand met haar zou trouwen”, hierbij dus reagerend met zaken die zogezegd ‘gewaardeerd’ worden over vrouwen in plaats van een echt debat over het onderwerp te voeren. Een mannelijke deelnemer in het debat zou nooit opmerkingen krijgen over het feit dat zijn opinie er niet toe doet omdat hij een ‘dikke, lelijke hoer’ is (opmerkingen zoals deze worden gebruikt om de statusquo te cultiveren, vrouwen op ‘hun plaats’ te houden en stereotiepen te blijven gebruiken voor wat er wordt verstaan onder ‘een man zijn’ of ‘een vrouw zijn’).
- “Naar buiten komen en de waarheid zeggen, betekent vaak dat je je job kan verliezen en/of naast mogelijke promotie kan grijpen” (voor een vrouw of een man).
- We hebben sensibilisering bij politie en andere veiligheidsdiensten nodig (verhalen kwamen naar boven tijdens het debat van verschillende veiligheidsagenten die intimiderende gebaren en opmerkingen hadden gemaakt).
- Helpen vrouwenquota’s en een gelijk loon op het werk de gelijkheid tussen vrouwen en mannen op weg?
- One Billion Rising werd vernoemd, als een internationale beweging die zowel de publieke ruimte als onze lichamen in die ruimte wil herclaimen.
- Hoe moeten we mannen betrekken in de beweging?
- Waarom zijn mensen bang om feminist(e) genoemd te worden als feminisme betekent ‘Ik geloof in gelijkheid’? Is het (andere) f-woord een foutief jargon geworden en hoe is dit gebeurd?
- Kunnen wettelijke bepalingen effectieve oplossingen bieden? Hoe kunnen deze helpen binnen het internet bijvoorbeeld (‘’het internet bestaat uit ⅔ mannelijke gebruikers, ⅓ vrouwelijke gebruikers. Het internet is een mannelijke ruimte’’).
- Is antwoorden op online belagers een verlies van tijd en energie? Of is het net door hen te negeren dat we hen hierdoor de ruimte geven en hun intimiderende acties toelaten?
- Iedereen’s uiteindelijke doel: “De wijze veranderen hoe we met elkaar omgaan”.
- Is een rolmodel campagne een goed hulpmiddel of niet (zoals mannelijke rolmodellen)? Iets wat ‘’cool’’ wordt gevonden, kan een manier zijn om de statusquo te doorbreken… .

We hopen dat meer en andere debatten zoals deze in de toekomst zullen plaatsvinden en dat wanneer er problemen aan het daglicht komen, we er samen kunnen over blijven discussiëren.

We sluiten deze opsomming af met een paragraaf uit het Europese recht over seksuele intimidatie op het werk, in het debat voorgelezen door Franziska Brantner:

“Intimidatie op het werk gebeurt wanneer er ongewenst verbaal, niet-verbaal of lichamelijk gedrag plaatsvindt van seksuele aard, met betrekking tot het geslacht van een persoon, en met de bedoeling of het gevolg de waardigheid van een persoon aan te tasten, en/of een intimiderende, vijandige, degraderende, vernederende of aanvallende omgeving te creëren“.

Straat intimidatie was iets wat de meeste jonge studenten al overkomen was, en deze sessie gaf hen de gelegenheid om hun eigen verhalen te delen, over wat ze in Brussel en elders meemaakten. Hierbij getuigden ze over hoe straat intimidatie hen doet voelen, zoals zovele slachtoffers drukten ze hun tegenstrijdigde emoties uit: enerzijds willen ze hun veiligheid niet in het gedrang laten brengen, anderzijds voelen ze zich tweemaal belaagd als ze niet op één of andere manier proactief reageren.

We praatten over Hollaback’s definitie van intimidatie als “alles wat je ongemakkelijk doet voelen” en over de verschillende manieren waarop je kan reageren. Daarnaast informeerden we hen over de verschillende acties die Hollaback! Brussel probeert te ondernemen en de mogelijkheid om verhalen te delen op onze website, wat vaak als krachtig middel kan dienen om achteraf te reageren tegen je belagers.

Op 14 februari, Stond Brussel op, en Danste haar Ziel uit het Lijf voor One Billion Rising! En zo was het… lees er hier alles over.

Wat staat op het programma ? :

Wel, we zijn in experiment-modus… Binnenkort lanceren we een paar probeersels die de volgende namen hebben: ‘We Chalk-Walk‘, #ShareTheStreets en ‘Hollaback! Offline!‘. Je zal ze misschien snel zien verschijnen op onze facebook pagina.

Een ander probeersel is het introduceren van éénmalige en vaste Gast Bloggers op de website.
Twee van dit soort gast-blogs zijn momenteel al verschenen; 1 van Garance en 1 van Marlene. En binnenkort zullen we hier de frequente gast-blogs van Emilie Van Limbergen aan toevoegen. We hopen eveneens dat mannelijke bloggers hun weg naar de site vinden en zich aanbieden!

Het doel is om deze website in haar volle potentieel te gebruiken, om verder te gaan met de discussie, debat als een manier tot bijleren te zien, mensen aan te moedigen hun opinies te delen, een platform te bieden waar professionele en niet-professionele schrijvers op de proppen komen met interessantie reflecties, steeds in lijn met onze Hollaback waarden,…. We hopen dat veelvuldige en verschillende vertellingen de noodzakelijke steun helpen creëren die iedereen nodig heeft om doorheen het stilzwijgen rond straat intimidatie, racisme, homofobie en seksisme te breken.

En last but not least, zijn er een aantal evenementen op komst!

Op 6 maart, zal Julie van Hollaback! Brussel deelnemen aan een debat in de ULB (Université Libre de Bruxelles) na de vertoning van de nu wel-gekende documentaire “Femme de la Rue”. ‘Aimer à l’ULB’ organiseert deze film & debat-avond in het kader van hun ‘Vrouwenweek’ van 5 tot 8 maart 2013, met vele filmvertoningen, debatten, panelgesprekken, foto-exposities en meer.

Op 8 maart, is het Internationale Vrouwendag!  Hollaback! Brussel – leden vieren deze dag met andere ‘Vrouwen op de Brug‘ van 12u30 tot 13u30. Hierna plannen we waarschijnlijk een eerste ‘Hollaback! Offline!‘ (maar hierover snel meer).

Op 11 maart, neemt Julie opnieuw deel in een ander debat na een “Femme de la Rue” vertoning. Deze keer in Watermael Bosvoorde, in ‘het Cultureel Centrum “La Vénerie”. De andere deelnemers zijn Irène Kaufer, van “Garance” en Bea Ercolini van “Touche Pas à Ma Pôte”.

En met dit allemaal geschreven zijnde, …
Holla Over & Out!

Jullie NIEUWE Hollaback! Brussel team: Quentin, Julie, Jo, Ingrid, Angelika & Anna !

Gisteren Stond Je Op. One Billion Rising!

Brussel, zo was het.. Je stond op.. Je danste.. Je ziel uit het lijf..
Het was donders berekoud. Moeder Natuur had besloten dat als we de wereld wakker gingen schudden, het tenminste min 5 graden Celsius moest zijn.
Niettemin verscheen Je, met muts, handschoenen en al, in kleurrijke tooi..

Om 12u, stond Je op en verwarmde Je deze stad op het Luxemburgplein.
Om 17u30, barste Je los samen met Duizend anderen en brak Je je kettingen op het Muntplein.
Om 18u30, drukte Je je uit in de ‘Cirkel van Vrouwen en hun Bondgenoten’ aan de Beurs. In Chalk-Walk stijl, schreef Je krachtige krijtboodschappen op de stoep. Een NEE tegen geweld op vrouwen werd overal luid neergekrabbeld, maar je nam ook het krijt ter hand voor wat woorden van Liefde en Humor.
Om 19u30, gaf Je toe aan de conga-ritmes van Yvan & liet Je je volledig gaan in een zielendans aan het Centraal Station.
Om 22u, herclaimde Je de Nacht en stopte Je Niet Meer met dansen op de One Billion Rising Afterparty.

En hier zijn we dan, 2 dagen later, en we proberen de talloze foto’s en video’s die Je overal op het internet verpreidde te verzamelen, maar het is onmogelijk jullie allemaal hier in deze blogpost te doen verschijnen! Echter, de volledige energie van het hele gebeuren trilt nog steeds na, dansend, ergens op het internet, sporen achterlatend in de meer dan 203 landen die meededen…

De strijd tegen geweld op vrouwen is verre van gestreden, vandaag nog lazen we in de krant 2 artikels over 2 verschillende, geweldadige verkrachtingen in België.
Als ‘One Billion Rising’ het begin is van een nieuwe, toegewijdde bestrijding tegen deze terreur, dan is het wel een Knal van een Begin! Dus let’s continue to Rise!

Dit is wat Je VANDAAG kan doen (voor 19/2/13): Gebruik de energie van One Billion Rising en schrijf naar je  MEPs. De Europese VrouwenLobby verspreidde net deze oproep tot actie om Leden van het Europese Parlement (MEPs) de Geschreven Verklaring 37 te doen ondertekenen, en met name aan de EU te vragen om de Raad van de Europese Conventie tegen geweld op vrouwen te ratificeren!

 

Ondertussen, stonden ook onze Hollaback zussen & broers over de ganse wereld op! Dit zijn hun Verhalen…

Hollaback Gent, België coördineerde een flash mob, een danscursus, en een afterparty met performances, DJ sets, exposities en een veiling, in samenwerking met One Billion Rising Gent.

Hollaback Tchechië coördineerde een foto-project waar ze bijeenkwamen op de trappen van het Nationaal Museum van Wenclesas Square en in stilte opstonden. Gail, de site leader van Ozvi se! / HollaBack! Tchechië sprak de menigte toe en haar mede-organisator reciteerde het nieuwe theaterstuk van Eve Ensler. One Billion Rising Praag bestaat tevens uit leden van V-Day Praag, International Voice, De Tchechische VrouwenLobby, en proFem.

Hollaback Baltimore, VSA was aanwezig op de One Billion Rising receptie na de performance van de Vagina Monologen in de ‘Maryland Institute College of Art’.

Hollaback Des Moines, VSA coördineerde een flash mob en een info-stand met hun partners; de Drake Universiteit, de Iowa Coalitie Tegen Seksueel Geweld, en de Kees Camp Fitness Studio.

Hollaback Richmond, VSA coördineerde een mars en hield een benefiet in een lokale lesbische bar, in samenwerking met One Billion Rising RVA.

Hollaback San Francisco, VSA coördineerde een flash mob Prayerdance in de ‘Civic Center Demonstration’ en een V-Day Flash Mob After Party. In samenwerking met El Rio, One Billion Rising SF, Code Pink, NOW SF, Global exchange, NCLRights, Amnesty International, APIQWTC, QWOCMAP, CSC, Fabulosa, Mango, en SFDK.

Hollaback Italia coördineerde een flash mob in centrum Milaan samen met andere vrouwenorganisaties en One Billion Rising Milano.

Hollaback Sheffield, VK hielp mee met One Billion Rising Sheffield, en deed een lezing van ‘True’ en een performance van ‘A Memory, A Monologue, A Rant and A Prayer.’

Hollaback Dresden, Duitsland coördineerde een publiek dansfeest samen met One Billion Rising Dresden.

Hollaback Victoria, Canada kwam bijeen op Bastion Square en danste hun weg naar Library Square in samenwerking met One Billion Rising Victoria, Sexual Assault Centre, Women’s Transition House en Island Sexual Health.

Hollaback Chandigarh, India organiseerde een debat en een zelfverdedigingsworkshop in het auditorium van de ‘Government Museum en Art Gallery’. Het tweede deel van het evenement bestond uit straat-theater en dans.

 

3 generaties van vrouwen dansend in Cordoba, Argentinië. Video credit: ©Valeria Garre

Om nog meer glimpsen op te vangen van wat er op 14 februari allemaal plaatsvondt, neem een kijkje op de ‘One Billion Rising‘ website, of volg V-Day op facebook.

Lieve V-Groeten,

Jullie NIEUWE Hollaback!Brussel Team: Angelika, Anna, Ingrid, Jo, Julie & Quentin

De Standaard bespreekt seksisme, … En Ilse van Hollaback! Gent denkt er het hare over…

Her-gepost van Hollaback! Gent (06/02/2012)

Wat moet je eigenlijk met een artikel dat beweert seksisme te bespreken, en dat bol staat van de seksistische clichés? Want dat is precies wat dat eerste artikel over “Seksisme in Vlaanderen” in de Standaard van 4 februari 2013 is geworden. Een pover excuus voor een onpartijdig artikel in een serie die beweert clichés te ontmaskeren. Maar misschien legt net dat ook de vinger op de wonde: het seksistisch discours zit zo diep ingeburgerd dat zelfs een “kwaliteitskrant” als de Standaard in de val trapt.

Ik heb een aantal problemen met dat artikel in de Standaard. Ten eerste reduceert het artikel de hele problematiek van seksuele intimidatie tot “aandacht krijgen”. De hele teneur lijkt wel te zijn: “mogen we vrouwen dan geen aandacht meer geven”. News flash: seksuele intimidatie is GEEN compliment! Het is intimidatie, het is een machtsspel, het heeft niks, maar dan ook niks te maken met verleiding. Het is respectloos en vernederend. Het is dus echt niet dat vrouwen niet zouden kunnen omgaan met de aandacht die ze krijgen.

Krijgen? Volgens sommige experts die in het artikel geciteerd worden zelfs zoeken. Dat is mijn tweede probleem. “Wie een hele korte rok uitkiest, mag hopen op meer aandacht en moet niet klagen als ze die krijgen.” – staat letterlijk in de conclusie van het artikel. Beste journalist van de Standaard. Beste experts. Beste onbekende in de straat. Ik ken u niet. U kent mij niet. Ik ben een jonge vrouw met een kleerkast vol rokken in allerlei vormen en formaten. Wanneer ik ervoor kies om mijn korte flashy roze rok, die tot net niet halverwege mijn dij komt, aan te doen, doe ik dat niet om de paar duizend vreemden die elke dag mijn pad kruisen een boodschap te sturen. Ik doe dat niet voor u. Ik doe dat niet voor die geile bok die altijd op dat bankje in het park zit waar ik toevallig voorbij moet om naar het werk te gaan. Ik doe dat niet om de seksuele of andere verlangens van gelijk welke bekende of onbekende te vervullen. Waar haalt u de pretentie vandaan te denken dat ik, wanneer ik ‘s morgens voor mijn kleerkast sta, denk aan u? U betekent namelijk niks voor mij. Want ik ken u niet. Als ik ervoor kies om die rok aan te doen, doe ik dat omdat ik daar die dag toevallig zin in heb. Omdat die rok zo mooi past bij mijn zwarte bloesje met roze polkadots. Voor mij. Niet voor u of wat voor andere onbekende dan ook. 

De kleren die we dragen hebben volgens één van de genoemde experts altijd een boodschap over de drager, ze drukken diens identiteit uit. Laat mij één ding duidelijk zeggen: of ik nu die korte roze rok draag, of een zwarte rok die tot net onder de knie gaat, of een jeansbroek, of een jogging… Ik ben nog steeds diezelfde vrouw. Wat telkens verandert, is het beeld dat u van mij heeft, het oordeel dat u velt over mij. En weet u wat? Dan ligt het probleem – met name de interpretatie die U geeft aan MIJN kleren – bij U.

Een expert stelt dat vrouwen nu eenmaal aan meer regels moeten voldoen om in de samenleving geaccepteerd te worden, qua kleding, dan mannen. Het wordt gezegd dat alsof het een gegeven is dat we dus maar moeten aanvaarden en verdedigt dus eigenlijk de patriarchale noties en regels die aan vrouwen opgelegd worden, dat zij zich op een bepaalde manier moeten kleden om niet te provoceren, “omdat het vrouwelijk lichaam nu eenmaal een grotere erotische lading draagt”, zo wordt gezegd. Het is nu eenmaal zo, pech dus. Heeft u er al eens bij stilgestaan dat een “vrouwelijk lichaam” vooral een “grotere erotische lading” draagt voor veel mannen? En dat een mannelijk lichaam net zo goed een erotische lading kan dragen voor veel vrouwen? Het bevestigen van een seksistisch status-quo is ook seksisme. Wist u dat?

Ik heb het recht aan te doen wat ik wil, wanneer ik dat wil, waar ik wil, hoe laat of hoe donker het ook is buiten, zonder dan gevaar te lopen, zonder oordelen, zonder vooroordelen. Dat recht eis ik op. En niemand zal mij ervan weerhouden om fier met die roze minirok naar buiten te gaan en wie dan ook die het ook maar aandurft mij te intimideren de spreekwoordelijke vinger te tonen.

Ilse.

Met man en macht op vrouwenjacht?

Een gast blog van Marlene.
Vind hier de originele post (01/02/13) op haar blog: ‘Brussels is Love’.
Marlene, een freelance lerares, vertaler en schrijfster, vindt Brussel een fascinerende plek om ‘thuis’ te noemen. Met haar blog, wil ze graag dieper graven in “het lokale fenomeen van ‘onverschilligheid’, en hierbij reflecteren over wat er nodig is om ons uit deze lethargie te halen”…
—-

Onlangs kreeg ik een berichtje van een bekende meneer. Een publieke persoonlijkheid met een zekere invloed. Ik had net een artikel gepubliceerd over mijn werk met daklozen in Brussel, dus ik was blij met de onverwachte aandacht.

Al snel ontdekte ik echter dat hij bijster weinig wist over mijn projekten. En hij bleef aandringen: “Ik zou u graag willen ontmoeten”. Toen ik hem vroeg naar zijn drijfveren, kreeg ik geen duidelijk antwoord – enkel vage verklaringen over mijn leuke profielfoto. Maar mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld, want zo ben ik. Er was vast een goede reden, dus overtuigde ik mezelf om een kopje koffie met hem te gaan drinken. De babbel was onderhoudend, maar het gevoel dat hij iets in zijn achterhoofd had bleef. Getrouwd, uiteraard. En verbazend roekeloos: na een paar dagen werden zijn berichtjes steeds persoonlijker, ook al had ik hem in een vroeg stadium laten weten dat ik me niet wilde lenen voor een scheve schaats.

Het liep snel uit de hand: de mailtjes werden drammerig en regelrecht gericht op de inhoud van zijn nette pantalon. Het heeft iets tragisch, zo’n man van middelbare leeftijd die blindelings op vrouwen jaagt. Als de aankondiging van een levensgroot falen: ondanks uiterlijke tekens van wereldlijk succes schuilt er zinloze leegte achter zijn droeve ogen.

Hij was op zoek naar een ‘partner in crime’, zo liet hij me weten. Een eufemisme voor ‘buitenechtelijke relatie’, die knusse stortplaats voor huiselijk verboden fantasietjes. Voorzichtigheid is geboden wanneer iemand te snel samenzweerderig gaat knipogen, en helemaal wanneer er macht in het spel is. Vergeet niet: mannen met macht weten dat vrouwen nog steeds een sociaal zwakkere positie bekleden en dat alleenstaande moeders met moeite de eindjes aan elkaar kunnen knopen. Misschien beseffen ze ook dat we, net als hen, graag erkend willen worden voor onze talenten. Maar dat we bovenaliefde en respect willen is hun laatste zorg. Ze proberen ons niet eens te leren kennen! Hun macht, zo denken ze, maakt hen onweerstaanbaar in onze Bambi ogen.

Waar zijn we mee bezig? Ze blijven vrouwen inpakken met praatjes, en sommigen hanteren zelfs de mooiste politiek correcte feministische termen waarmee ze met moeite een diepgeworteld machismo verdoezelen. Houden we ons blind voor het feit dat ze ons enkel op de vloer willen krijgen, wij onafhankelijke, complexe, spirituele, intelligente en dus mooie vrouwen?

Nee toch. Ik had het al eens meegemaakt, jaren terug. Ik bevond me toen in een kwetsbare positie omdat ik binnen een religieuze gemeenschap om hulp had gevraagd. Ik werd het slachtoffer van seksueel machtsmisbruik door een notoire veelpleger. “Je bent mijn geheimpje, en als je niet toestemt excommunieer ik je!”, zei hij. En dan de reactie van zijn Raad van Bestuur: “Ja, maar je moet begrip voor hem opbrengen, hij is ook maar een man” (sic). Krijg dat erbij op je al zo frêle schouders. Ik voel vandaag weer de misselijkheid opkomen. Toendertijd hoopte ik er ooit om te kunnen lachen. De waarheid is dat zelfs wanneer een vrouw ogenschijnlijk instemt met misbruik, het nog steeds misbruik is. Vraag haar of ze het gedaan zou hebben indien hij niét haar baas (of enig andere man met potentiële macht over haar lot) was geweest, en ze antwoordt zonder aarzelen: “Neen!”. Zodra er sprake is van een machtsverhouding bestaat er niet zoiets als ‘vrije toestemming’. Het betreft hier een verraderlijke vorm van verkrachting, gezien deze geforceerde vorm van intimiteit haar raakt in het hart van haar grootste kwetsbaarheid: professionele, affectieve of andere precariteit, spirituele zoektocht, gezondheidsproblemen,…

Vandaag gaat het goed met me, ik ben sterk en omringd door fijne mensen, en wil graag andere vrouwen die de subtiele manipulaties van de jager-misbruiker niet meteen herkennen een duwtje in de rug geven. Open je ogen: een man die zijn macht aanwendt voor seksuele gunsten doet dit niet uit liefde.

Onlangs stonden de Belgische media bol van de seksistische pesterijen en agressie die vrouwen ondergaan in de Brusselse straten naar aanleiding van de documentaire ‘Femme de la Rue’. Tevens is er de uitstekende website van de organisatie Hollaback, waarop vrouwen hun verhaal kwijt kunnen. Goed werk. Laten we het ook hebben over de stalker in keurig pak. De man met het mooie kantoor en de goede manieren. Want ik vrees dat het in deze dagen van economische laagconjunctuur wel eens erger kan gaan worden.

Voor jullie, vrouwen die werden misbruikt door je arts, prof, goeroe, politicus, rabbijn, werkgever, huisbaas, imam of echtgenoot: roep het een halt toe. Hou in de eerste plaats van jezelf. Laat hem dwalen zonder jou. Zelfs indien je op een zwak moment twijfelt, moet je beseffen dat er niks bij te winnen valt. De man die je probeert te gebruiken is verloren en wil je meeslepen in zijn verwarring. Hij voedt zich met jouw energie. Hij is de weg kwijt, en heeft de roes van het jagen nodig. Het is geen liefde, het is een verslaving. Vluchtend voor de leegte in zichzelf wil hij jou er een tijdje mee verzwelgen. Tot er niet veel meer van je mooie energie overblijft.

Marlene.

Indien je dit verhaal herkent en zelf misschien slachtoffer bent (geweest) van seksueel machtsmisbruik: praat erover met een vertrouwenspersoon. Blijf er niet alleen mee zitten.

STRIJD, DANS, STA OP!

Hollaback! Brussel nodigt iedereen uit om een verandering te CREËREN, de straten te HERCLAIMEN, de ziel uit het lijf te DANSEN, en zo de wereld wakker te schudden om een einde te maken aan geweld tegen vrouwen!

Wereldwijd is/of/zal één op de drie vrouwen in haar leven slachtoffer zijn van geweld.. dit betekent concreet dat 1 miljard vrouwen ofwel verkracht, misbruikt of geslagen zal worden.

Dit cijfer dwingt tot stilte, verbijstering, rebellie…

Op 14 februari, staat er een wereldwijde beweging op die rebelleert tegen deze globale crisis, die een einde vraagt aan alle vormen van geweld tegen vrouwen – en deze rebellie gebeurt door te dansen, te zingen en kunst te creëren.
Eén miljard vrouwen en hun bondgenoten zullen samenkomen met de bedoeling HOOP in deze wereld te versturen.
Of, in de woorden van V-Day, de organisatie die “One Billion Rising” lanceerde: ’1 miljard dansende vrouwen, dat is een Revolutie!’

Hollaback! Brussel sluit zich aan bij deze beweging en nodigt jullie uit om samen met ons te strijden, te dansen, op te staan!

HOE?
Om 18u30 komen we samen aan de Beurs. Daar vormen we een cirkel. Eén voor één sturen we onze ideeën de wereld in, hoe ziet die wereld eruit waar we graag in willen leven..

We sluiten de cirkel af met een kleine chalk-walk (krijtwandeling), en nodigen je uit om samen met ons de publieke ruimte te herclaimen. Gewapend met krijt in de hand, kan je op de stoep neerschrijven wat je graag wil zeggen, wat je voelt dat er gezegd moet worden.

Wanneer we hierna hergroeperen, zal er “live” muziek worden gespeeld. We zullen een soort dansspel spelen waar we elkaars bewegingen kopiëren, om daarna gewoon vrij te improviseren, bewegen hoe we dat willen, samen.

We sluiten af in schoonheid aan de Exki (Beurs) om na te praten, onze impressies uit te wisselen of zelfs om een nieuwe strijd of actie te creëren!!

Om op de hoogte te blijven, volg ons Facebook event.
Tweet: @VDAY @HollabackBXL met #OBR, #BrusselsRising

Ter Info,
Voor “One Billion Rising” zijn er twee andere evenementen gepland in Brussel. Hollaback! Brussel zal er ook aanwezig zijn en als je graag met ons wil meekomen, welkom!
1) Flashmob van de Europese Vrouwenlobby om 17u30 op het Muntplein.
Nu dit vraagt om wat voorbereiding ;-): Leer hier het lied en de choreografie van de flash mob “One Billion Rising”
2) V-Night @seven organiseert een V-Day afterparty in de Aloft Brussels Schuman. Iedereen is welkom om verder te strijden en te dansen tot de vroege uurtjes.

Jullie Hollaback! Brussel team

Censor Gay No Way !

Op 22 january betuigde Hollaback! Brussel haar solidariteit  met LGBTQ – organisaties en mensen in Rusland.
Met onze OUTRAGE! vrienden en verschillende Belgische, Europese, LGBTQ -, Mensenrechten- organisaties en bondgenoten, betoogden we voor de Russische ambassade in Brussel.

De Russische Federatie staat op het punt een wet te introduceren die “homoseksuele propaganda” op nationaal niveau zou verbieden. Een gelijkaardig wetsvoorstel werd vorig jaar in Sint-Petersburg goedgekeurd.

Deze nieuwe wet kan boetes tot 12.000€ en zelfs gevangenisstraffen opleggen aan LGBT-organisaties en mensen “die aan propaganda doen”. Het werk van die organisaties wordt dus gecensureerd.

Er wordt hiermee ook een einde gemaakt aan anti- discriminatiecampagnes, aan HIV-preventiecampagnes, een einde aan elk debat – ook op scholen – over LGBT-rechten, of zelfs een kus in het openbaar. Dit is een ernstige schending van de mensenrechten en opent de deur voor legitimering van homo- en transfoob geweld.

Gezien de vele homofobe aanvallen in Rusland, gezien de schendingen van de vrijheid van meningsuiting die Pussy Riot en vele journalisten ondergaan, beantwoorden wij positief op de internationale oproep van Russische LGBT-organisaties. Wij staan achter hen in solidariteit en eisen dat dit wetsvoorstel geen realiteit wordt.

Meer info: Facebook event & Facebook page & meer foto’s.
Amnesty International maakte een ad rem video die alle huidige schendingen van de mensenrechten in Rusland aan de kaak stelt.

Jullie Hollaback!Brussel team

Stop cyberpesten en online intimidatie !

DELEN AUB…
Wie slachtoffer of getuige is van cyberpesten of online intimidatie heeft verschillende opties : 
– Rapporteer de desbetreffende website of pagina bij het sociaal netwerk zelf.
– Meld het bij e-cops, het meldpunt van de federale politie voor online misbruik (dit is niet hetzelfde als een klacht indienen).
– Dien als slachtoffer een klacht in bij de lokale politie.

- Praat erover, met je ouders, vrienden, een leraar/es,… Stilte verbergt geweld.. deel je verhaal.
Cyberpesten is een serieuze vorm van online misbruik en intimidatie en is strafbaar. Meer info op Click Safe .

Jullie Hollaback!Brussel team

Preventie, gebeurt VOORAF!! – Garance ASBL

Deze tekst is de vertaling van een artikel geschreven door Garance ASBL op 30 november, 2012. We vinden dat deze opine er eentje is om te delen en danken Garance dat we het mochten vertalen en her-posten. 

De VZW Garance focust zich op alles wat men kan doen voordat het geweld plaatvindt – om te verhinderen dat het gebeurt. Ze bekijkt de risicofactoren die sommige bevolkingsgroepen kwetsbaarder maken ten opzichte van geweld, vooral vrouwen. Hun tactiek is participatief en doelt op een volle autonomie en respect van de mensenrechten.

—

Op een avond in oktober te Brussel, verliet een jongeman - verkleed als vrouw - zijn studentendoop, en werd fysiek en seksueel aangerand door twee andere jongens. In een reactie hierop, adviseerde zijn hogeschool – HUB – haar mannelijke studenten om zich niet meer als vrouw te verkleden. Daarop kwam een golf van media-aandacht – die we tegenwoordig goed kennen sinds de affaire DSK (Dominique Strauss-Kahn) en de film “Femme de la rue”. Seksueel geweld is het gespreksonderwerp bij uitstek zolang het maar alle vooroordelen bevestigt, en iedereen voelt zich voldoende expert om er een mening over te geven.

Bij Garance, nogmaals, weet men niet waar te beginnen, er valt zoveel te zeggen over deze zaak en de reacties erop. Allereerst, voelen we ons enigzins gerustgesteld dat zoveel mensen geshockeerd waren door de boodschap van de HUB. Blijkbaar heeft een bepaalde feministische analyse ook haar weg gevonden binnen het politiek debat: tegen (werkelijke of potentiële) slachtoffers zeggen wat zij moeten doen om geweld te voorkomen, geeft hen een schuldgevoel en beperkt hun vrijheid. Ja, de enige verantwoordelijkheid voor deze agressie ligt bij de daders. Ja, doen alsof het de vrouwelijke kledij is die de agressie heeft uitgelokt, komt op hetzelfde neer als zeggen dat men met een rok of een kleedje zichzelf “verkrachtbaar” opstelt.

Maar op welke manier ook dit onhandige advies werd gegeven, we zien hierin vooral het bewijs dat er geen juiste, preventieve houding aanwezig is, zowel bij de directie van de HUB als bij de politie die hen aanraadde deze aankondiging te doen. Inderdaad, als het enige moment wanneer we proberen te werken aan preventie NA een tragisch en pijnlijk incident is, dan is het veel te laat. Preventie is iets wat vooraf gebeurd en is iets van lange adem. Echte preventie probeert middelen te ontwikkelen voor mensen zodat zij de vaardigheden aanleren om gevaarlijke situaties beter te kunnen inschatten, beter voor zichzelf te kunnen zorgen, zichzelf kunnen redden in dreigende situaties, zich beter kunnen beschermen… In plaats van regels op te dringen (positief of negatief), stelt preventie keuzes voor die de zelfstandigheid van de doelgroep verbetert. Tot slot is het gebaseerd op een holistische, ernstige en gender-specifieke analyse, in functie van de verschillende types van geweld.

Wij zijn de situatie beu waar uitzonderlijke zaken moeten dienen als model voor raad over preventie, gewoon omdat ze de media ophitsen en de politici dwingen tot reactie. Wanneer men naar de statistieken kijkt, is het duidelijk dat het voornamelijk vrouwen van alle leeftijden zijn die geconfronteerd worden met seksueel geweld. Daarentegen, jonge mannen tussen 15 en 25 jaar worden steeds vaker het slachtoffer van fysiek geweld. Het is contraproductief als we onze aanpak enkel focussen op seksuele agressie tegen jonge mannen.

En zo, wat is het alternatief wanneer we potentiële daders willen adresseren? We moeten begrijpen dat het motief voor dit soort geweld komt vanuit het stereotiepe concept van mannelijkheid als iets dominants, gewelddadigs, heteroseksueel en zonder empathie. Daders denken hun waarde en mannelijke identiteit te moeten bewijzen door andere jongeren, vrouwen én mannen, aan te vallen. En dit is nog meer zo, wanneer ze worden bekeken in functie van de origine van de ouders; ze voelen zich niet gewaardeerd in deze maatschappij, die diversiteit veracht en alles uitsluit wat niet in het plaatje past.

Er is geen eenvoudige oplossing hier, maar wel een efficiënte: nieuwe concepten ontwikkelen over mannelijkheid (niet één, maar vele !) zodat mannen niet langer voelen dat ze het recht hebben om agressief te zijn tegen anderen. Op dezelfde manier moeten we ook nieuwe concepten ontwikkelen over vrouwelijkheid, die niet langer vrouwen beperken tot een rol van zorgzaamheid, passiviteit en onderworpenheid. Bovendien moeten we begrijpen dat er vele grijze zones bestaan, waarin er ruimte is voor elke vorm van gender expressie. Dus laten we strijden tegen alle vormen van geweld die de hele bevolking aangaan en laten we dit doen in de sfeer van emancipatie en gelijkheid!

Garance ASBL

We wensen jullie een …

Hollaback, Achter de Schermen Nr.1

Goh&jeez, Hollaback! Brussel rende de hele tijd van hier naar daar en ‘t is eens hoog tijd om neer te gaan zitten en jullie te vertellen wat er allemaal “Achter de schermen” is gebeurd ;) …

Begin september hadden we een ontmoeting met Bruno de Lille (Groen!) – een coole man by-the-way – maar voor zij die hem niet kennen; hij is de Staatssecretaris van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voor Gelijke Kansen (en andere bevoegdheden, teveel om op te noemen! :) )
Ons gesprek was bijzonder interessant aangezien de Staatssecretaris wilde weten waar we zoal mee bezig zijn en tegelijkertijd was het een gelegenheid voor ons om inzicht te krijgen in wat hij en zijn team hopen te bereiken; één van de voornaamste bekommeringen is het aanpakken van homofobie, racisme en seksisme in Brussel.

Tot nu toe zijn er 2 overheidsprojecten gelanceerd:
Eén met als naam “Meld Geweld” (Meld Geweld / Signalez la violence) informeert burgers waar ze ‘haatmisdaden’ kunnen melden, dit betekent; discriminatie, intimidatie & geweld van homofobische, racistische of seksistische aard.

De website dirigeert je naar de 2 bestaande instellingen die normaliter dit soort zaken reeds afhandelen, met name: het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding en het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen.
We hebben zelf al 2 klachten ingediend bij het ‘Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen’, en we merkten op dat in de omschrijving van ‘het soort van zaken waarvoor je klacht kunt indienen’ er geen vermelding is van seksuele intimidatie en seksisme op straat, in de media of andere plaatsen. Desalniettemin is de campagne “Meld Geweld” een eerste (en zeer noodzakelijke) stap om burgers te informeren over hun rechten, en de Brusselse overheid stuurt in deze mate een signaal uit dat er geen tolerantie is voor haatmisdaden in deze stad.

Een andere campagne – de Veertiendaagse van Gelijke Kansen - (Veertiendaagse van Gelijke Kansen) - liep van 9 tot 26 november.

Met als thema RESPECT verscheen deze campagne in het Brusselse straatbeeld, en in verschillende plaatsen en centra. Met vele debatten, evenementen, performances, lezingen en films, probeerde de campagne Brussel te wijzen op het feit dat de inzet van al haar inwoners nodig is om een sfeer van respect te creëren.

Al bij al kwam de ontmoeting met Bruno de Lille en zijn team als een aangename verrassing.
Om te beginnen merkten we op dat een kritische dialoog met politici ons als beweging dingen kan leren. Verder, om te strijden tegen seksuele intimidatie op straat, seksisme en andere discriminatie hebben we een actief engagement nodig van onze lokale politici, instituten en openbare diensten. Ook hoognodig is een nieuwe wetgeving, die de huidige grijze zones beslaat waaronder seksuele intimidatie op straat en seksisme vallen. Dus elke stap in die richting geeft een ‘hoera’ gevoel!

Hopelijk kunnen deze 2 campagnes sensibilisering en deelname bewerkstelligen bij de bevolking (we zullen een blijvende blik werpen op het effect ervan). De verantwoordelijkheid om seksuele intimidatie op straat en andere types van discriminatie en geweld te beëindigen ligt bij ieder van ons. Laten we ook voor ogen houden dat er maar zoveel is dat de wetgeving kan doen.
De oorzaken van seksuele intimidatie op straat, seksisme, homofobie en racisme moeten aan de oppervlakte komen. Onderzoek is nodig, pedagogische projecten moeten worden opgestart — de wil moet er zijn om het volledige spectrum waar we tegenop moeten te onderzoeken.

Verder in september hadden we onze allereerste ‘Gemeenschaps-Cirkel’. Dit evenement was in gang gebracht door een grote groep van Amerikaanse expat studenten en hun residentie coördinator die ons uitnodigden om te praten over hoe je kan omgaan met seksuele intimidatie op straat. Hollaback! vrijwilligers vormden een cirkel met studenten waarin we onder vier ogen over onze ervaringen praatten. De vrijwilligers gaven tips, wat in het verleden gewerkt heeft, wat niet gewerkt heeft, wat te vermijden, maar we praatten ook over of er een verschil is tussen seksuele intimidatie op straat in de VS en hier in Brussel.
De avond was een succes en bracht steun. Het inspireerde ons om meer van deze ‘Gemeenschaps-Cirkels’ te organiseren, gezien hoe kleine groepen vrouwen elkaar moed kunnen geven. De volgende die we doen zal misschien met een groep VUB studenten zijn, maar binnenkort meer nieuws hierover.

Op 6 oktober hadden we onze 3rde Chalk Walk. De Hollaback meisjes van Gent kwamen hun steun betuigen en een tv-ploeg van de Franse nationale televisie TF1 filmde onze krijtboodschappen op straat en onze gesprekken met voorbijgangers.
Nogmaals voelde deze Chalk-Walk erg doortastend aan. Vrouwen herclaimen plekken en schrijven hierbij de gevoelens of woorden neer die ze willen uitdrukken.. Dit doen en de steun voelen door dit samen te doen in groep, betekent veel. Maar hoe krachtig we ons ook voelden, we vroegen ons ook af waarom niet veel deelnemers echt zin hadden om een verhaal te delen of om naar een specifieke plaats te gaan waar zij seksuele intimidatie hadden meegemaakt. Toen we hierover beraamden, kwamen we tot de conclusie dat we deze Chalk-Walks van uit een andere hoek willen benaderen. Dankzij een idee van een vrijwilliger, zullen we binnenkort een nieuw soort Chalk-Walk voorstellen.

Binnenkort meer nieuws!

Op 9 & 10 oktober kwam Hollaback! Brussel samen met Greta van Hollaback! Polen en Gail van Hollaback! Tsjechië, en zijn we samen naar het Europees Parlement gegaan. Reden? We ontvingen een aangename uitnodiging om deel te nemen in een Pan-Europees Platform (PEP) georganiseerd door de VZW SOLIDAR. De uitnodiging was omschreven als een kans om onze stem te laten horen in het Europees Parlement over vrouwenkwesties en gender-gebaseerd geweld. Maar was ook een kans om mensen te ontmoeten van andere aanwezige burgerbewegingen in Europa en onze ervaringen met elkaar te delen. Het doel was om te leren uit elkaars strijd en om samen een platform te construeren waar we alternatieve oplossingen zouden voorstellen voor Europa’s staat van zaken. De voornaamste gebieden waarin de aanwezigen actief zijn, bestaan uit gendergebaseerd geweld, seksuele intimidatie op straat, mensenrechten, eco-duurzame projecten, schone energie, sociaal onrecht, tegen privatisering van water en de beweging tegen privatisering van het gemeengoed en openbare ruimte, directe democratie, …

Al met al was de ervaring fantastisch want het gaf ons de kans om onze Hollaback zusters te ontmoeten – die bovengewoon schitterend zijn – en het was super om van hen bij te leren. Maar andere kanten van deze ervaring waren minder fantastisch. Deze 2 dagen bevatten enkele pittige discussies, vele abstracties en wat onderliggend wantrouwen. Het volstaat te zeggen dat wanneer je vele geëngageerde, bezorgde burgers in één kamer samen steekt, je dan ook vele meningen krijgt ;). Maar ook hiernaar hebben we geluisterd en hebben we uit geleerd… Het gevolg van al deze gebeurtenissen is dat we momenteel een werkgroep op poten gezet hebben met enkele andere Europese Hollabacks en ons doel is om de eerste Europese Raad van Seksuele Intimidatie op Straat te creëren. Dus vingers gekruist, wordt vervolgd, of dat hopen wij…

Op 14 november, hadden we onze allereerste HOLLA Support Actie Team (= S.A.T.) bijeenkomst. Sinds ons 6 maandelijks bestaan waren wij Hollaback! dames aan het plannen hoe we al onze ‘badass’ vrijwilligers meer betrokken konden krijgen in Hollaback! Brussel, hoe we iedereen beter konden leren kennen en hoe we efficiënter konden worden als beweging. Zo kwam het idee er om een Support team te vormen die een bepaalde rol kunnen innemen binnen Hollaback! Brussel.
De eerste bijeenkomst was een succes en we zijn blij om Joanna, Quentin, Emily en Judith te verwelkomen in de Hollaback! familie. Allen zijn volledig geëngageerd om erin te vliegen! Momenteel zijn we een vormings-project team, een vertalings-, grafisch- en gastblogteam aan het opzetten en die zijn we ook meteen al aan het uittesten. Andere mooie ideeën kwamen aan de oppervlakte en we hopen dat vele van deze ideeën werkelijkheid mogen worden in de volgende maanden.

Wat staat op het programma ? :

Op 12 januari gaan we starten met ‘HOLLA in da Street’ (Holla op straat). Inderdaad! We proberen iets nieuw, maar toch simpel: Om de 2 maanden kiest een groepje van ons een openbare plaats en kondigt aan dat we daar zullen zijn. Enig doel om daar te zijn is om met jou te praten – respectvol praten over seksuele intimidatie op straat, seksisme, homofobie en racisme in deze stad. Om te praten over wat er moet gebeuren, hoe het jou beïnvloedt, hoe jij ermee omgaat, hoe wij ermee omgaan, om elkaar tips te geven, om te luisteren en elkaar te adviseren, om nieuwsgierig te zijn, om langs te komen omdat je geïnformeerd wil zijn, of simpelweg om elkaar te ontmoeten als inwoners van deze creatieve stad. Dus Holla! Ontmoet ons in de straat op 12 januari van 14u tot 16u. (Locatie nog te bepalen, blijf op de hoogte via onze Facebook pagina .)

Op 14 februari, ‘we shall RISE-DANCE-STRIKE’ samen met de #1bn Rising wereldwijd.
‘One Billion Rising’ spoort mensen in de hele wereld aan om op te komen en een einde te eisen aan geweld tegen vrouwen, in een massa protest op 14 februari 2013.

Eve Ensler (oprichtster van de One Billion Rising beweging): “Een op drie vrouwen op de planeet zal verkracht of geslagen worden in haar leven. Geweld tegen vrouwen beëindigen is net zo belangrijk als het beëindigen van armoede, Aids of broeikaseffect.“

Hollaback! Brussel zal de straat optrekken met een groep muzikanten en nodigt hierbij iedereen uit om mee op te staan-dansen-strijden. We zullen de ziel uit het lijf dansen, en daarbij de energie in de wereld sturen die we nodig hebben om geweld tegen vrouwen te beëindigen.

Gelieve onze Facebook pagina te volgen om op de hoogte te blijven, we zullen het evenement binnenkort aankondigen!

Wel ja, tot zover. Fffieww! Misschien ben je onderweg wel gestopt met lezen, je afvragend of hier nog ooit een eind aan kwam ;)
Maar geen zorgen, we hopen jullie allemaal beter geïnformeerd te houden vanaf nu met regelmatige “Achter de Schermen” verhalen in de toekomst!

Als jij je ook wil inzetten voor Hollaback! Brussel, kun je ons simpelweg een e-mail sturen en dan beantwoorden we die zo snel mogelijk! Aarzel zeker ook niet om je ideeën met ons te delen, we horen ze graag.

Hollagroet!

Jullie Hollaback! Brussel team: Ingrid,  Angelika, Anna en Julie

Emily May op TEDxWomen

In volle GEWELDIGHEID..

Emily May, de algemeen directeur van Hollaback!, gaf een speech over seksuele intimidatie op straat en onze beweging tijdens een TEDxWomen evenement in Washington DC (VSA).
Tijdens dit evenement werd er eveneens aangekondigd dat Hollaback! de TED City 2.0 PRIZE heeft gewonnen !!

“In 2013, zullen we onze gratis iPhone & Droid apps opnieuw lanceren in New York, en wanneer je dan je verhaal deelt met Hollaback! New York, zal je tegelijkertijd ook een officiële klacht en documentatie neerleggen bij het stadsbestuur van New York. New York zal zo de eerste stad ter wereld worden waar je seksuele intimidatie op straat officieel kan documenteren, en deze data zullen we gebruiken om het probleem beter in kaart te brengen, maar ook om de nodige ondersteuning te vinden voor educatie en sensibiliseringscampagne’s.” _ Emily May

GROTE WOOHOO’s, VEEL CONFETTI en JOEPIE PROFICIATS voor Emily en alle Hollabackers ter wereld!!

Kijk naar Emily’s speech hier!

© foto: Anna Verghese

HOLLA!! Support Actie Team

Sta je achter ons?

A Hollaback! team member: “Riding my bike to work. Driver in a van sounds the horn EVERY TIME he passes me. Which is several times.”

Just the “regular harassment” one of the Hollaback!Brussels team members got today: Riding my bike to work. Driver in a van sounds the horn EVERY TIME he passes me. Which is several times. A bike is slow, but there are many traffic lights where the cars have to wait.
That’s it. You get that so regularly you don’t even talk about it any more? So do I. Does that make it right? Hell no. I won’t even react anymore if anyone sounds the horn at me. That means I won’t react either if someone really wants to warn me of DANGER – you know, in the way the horn SHOULD be used. I was told by random guys that my jacket was about to fall off my bike when it was NOT, just because they wanted to get my attention. Guess what? The next time a guy tells me the exact same thing, and I don’t stop, and my jacket DOES fall off, gets into the spokes of the tire and I fall down, he’ll call me plain stupid because, you know, HE TOLD ME, right?

Do I feel the urge to stop at the traffic light, put my bike into the car/van driver’s way so he won’t be able to move his vehicle, and tell him off? Yes, of course. Am I doing it? No. I don’t want to get in trouble because of endangering road traffic. If I give him the finger, he’ll laugh at me or start insulting me. If it’s a private car/van, I cannot even call the company in order to submit a complaint. I’ve got no means to defend myself.
And that’s the bottom line of street harassment: a power game. You know what? I get reminded every single day why I’m doing Hollaback.

P.S.: If anyone knows about an efficient way to react in this situation: Please tell me. I’m open to any suggestions.

Oproep tot Actie: klacht tegen Clint.be !

Beste lezers,

Iemand bracht ons op de hoogte van een artikel op Clint.be (“Ongecensureerd: pervert filmt onder Antwerpse rokjes” -  Datum: 26/08/2012) waarin de redactie van dit onlinemagazine op zoek gaat naar de “meest sexy trappen van Vlaanderen” om vrouwen te begluren. Bovendien hebben ze de resultaten van hun “onderzoek” gefilmd en online gepubliceerd.

Het vrouwelijke lichaam wordt hier duidelijk bekeken als een publiek object, als onderdeel van de openbare ruimte en als iets waar de vrouw zelf geen zeggenschap over heeft. Als vrouwen kortgerokt rondlopen, mag er onder hun rokken gekeken worden, mag dat ook gefilmd worden en als ze daar een probleem mee hebben, moeten ze het maar als een compliment beschouwen.
Het artikel roept ook op om de redactie op de hoogte te houden van andere “sexy trappen” in Vlaanderen.

Wij bij Hollaback!Brussel, het toekomstige Hollaback!Gent en Hollaback!Antwerpen beschouwen het artikel en de bijhorende video als een oproep tot voyeurisme en seksuele intimidatie in de publieke sfeer. Bovendien is dit hele artikel op zich al een publieke bekentenis van het onwettig filmen van meerdere vrouwen (en misschien minderjarige meisjes) voor pornografische doeleinden. Het is een inbreuk op de privacy-wetgeving alsook een openbare zedenschennis van vrouwen die zonder toestemming gefilmd worden,… . Dit zijn allemaal strafbare feiten.

Wij willen jullie graag oproepen om samen met ons massaal klacht neer te leggen bij het Instituut voor de Gelijkheid van mannen en vrouwen via dit klachtenformulier of door een mail te sturen naar gelijkheid.manvrouw@igvm.belgie.be.

Gelieve op het formulier als reden voor de klacht het volgende te vermelden: Discriminatie –> Andere : Voyeurisme, seksuele intimidatie in de publieke sfeer, onwettig filmen van meerdere vrouwen zonder hun toestemming voor pornografische doeleinden.

Alvast van harte bedankt voor jullie steun en (re)actie!

Ondertekend,

Eglantine, voor het toekomstige Hollaback! Gent

Lise en Margot, voor het toekomstige Hollaback! Antwerpen

Ingrid, Anna, Angelika en Julie voor Hollaback! Brussel

P.S. Aangezien wij niet nog meer publiciteit willen geven, plaatsten wij hier geen link naar het desbetreffende artikel. Bedankt voor jullie begrip. Als jullie meer info wensen, aarzel dan niet om ons te contacteren.

Touche Pas à Ma Pote! (Raak Niet aan Mijn Vriendin)

ELLE Belgique (de Franstalige editie) lanceerde een PAREL van een campagne: “Touche Pas à Ma Pote” (Raak Niet aan Mijn Vriendin) .

ELLE’s objectief:

Iedereen inspireren om NEE te zeggen tegen Seksisme waar dan ook, op het werk, thuis, op straat, in het parlement, overal….

En hiernaast een grote bewustzijnscampagne te lanceren (bijv. in het openbaar vervoer in Brussel) met de steun van het Ministerie van Gelijke Kansen van de Waals-Brusselse Federatie en de Franstalige Vrouwenraad. Joelle Milquet, Minister van Binnenlandse Zaken en Gelijke Kansen, heeft net bevestigd dat ze deze campagne volledig steunt en de nodige middelen zal voorzien om ze verder te zetten.

ELLE’s inspiratie:

“Waarom deze slogan? Omdat het leuk is en vraagt om een solidariteit tussen meisjes.” Béa Ercolini, ELLE Belgique.

ELLE’s slogan is geïnspireerd op de anti-racisme campagne uit de jaren 80 “Ne Touche Pas à Mon Pote” (Raak Niet aan Mijn Vriend) van de organisatie ‘SOS.Racisme’. De connectie tussen deze 2 campagne’s is opzettelijk: het zal de racisten en de anti-racisten ontmoedigen om verder het debat (dat voortvloeide uit de reeds befaamde docu “Femme de la rue” van Sofie Peeters) te overmeesteren en ons te focussen op de zaak die voor handen ligt: Seksisme & racisme, het IS dezelfde strijd!

Doe & strijd mee, zeggen we!!

Hollaback!Brussel juicht deze campagne volmondig toe en zal deelnemen op elke mogelijke manier.

Wil je ook deelnemen?

Vind alle informatie hier. Neem een kijkje & gebruik de hashtag #tpamp (Touche Pas à Ma Pote) op Twitter. Stuur je #tpamp foto naar de “Touche Pas à Ma Pote” groep op facebook.

Doorbreek de stilte! Praat erover! Ondersteun elkaar! Zeg nee tegen seksisme & racisme. Laat Niemand je Vriendin of je Vriend aanraken!

Lees meer over deze campagne (in het Frans) en werp even een blik op het artikel in de september edite 2012 van ELLE Belgique waar ook Hollaback!Brussel een vermelding krijgt.

Jullie Hollaback!Brussel Team

© copyright fotos ELLE Belgique

Quote van de week !

Hallo, iemand geïnteresseerd?! De regering antwoordt op “Femme de la Rue” …

Oproep voor actie !

Hollaback! Brussel is woedend en geschokt om wat Sharia4Belgium zegt over Sofie Peeters en haar documentaire “Femme de la rue”. Hun statement is te beledigend en degraderend om hier te delen en we zullen hen onder geen enkele vorm een platform geven.

We roepen het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen op om onmiddelijk actie te ondernemen.

Onze boodschap aan iedereen: Je kan een klacht indienen en wel bepaald omwille van “Aanzetten tot discriminatie, haat of geweld tegen een persoon”. Email het Instituut met het volgend klachtenformulier.

Tevens merken we ook op dat het erg spijtig is dat je voor seksisme, seksistische opmerkingen én seksuele intimidatie op straat niet echt ergens terrecht kan met een bepaalde klacht. We roepen de overheid, het Centrum voor Gelijkheid van kansen en voor Racismebestrijding en het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen op om een duidelijker kader hiervoor te voorzien.

Verder willen we graag iedereen nog eens wijzen op ons Anti-Discriminatie Beleid; Hollaback!Brussel is flamboyant anti-seksistisch, anti-racistisch, anti-homofoob, tegen discriminatie op gebied van sociale klasse en anti- alle andere vormen van discriminatie die bedoeld zijn om mensen “op hun plaats te houden”. We streven ernaar om seksuele intimidatie op straat begrijpelijk te maken vanuit elk mogelijk perspectief en met onze beweging de maatschappij zo ruim, divers en breed mogelijk te vertegenwoordigen.

Ondertekend,

Het Hollaback!Brussel Team: Angelika, Julie, Anna en Ingrid

En français/

In English/

Hollaback!’s Emily May explains it all beautiful and clear!

Brief van de dag – Letter of the day – Lettre du jour

De Morgen, 30 juli 2012

Verhalen veranderen de wereld. Daar gelooft Hollaback! in.
De persoonlijke documentaire “Femme de la rue” van Sofie Peeters doet nu nét dat, het stuurt een schokgolf door België (en ver daar buiten). Het debat waar we zolang (euh, 2000 jaar?) op hebben gewacht, is daar hoera, maar het neemt een benauwde vorm aan. De opinies vloeien en velen beseffen: Seksisme op straat is onaanvaardbaar!

 

Voor we verder debatteren,.. en als Hollaback! vertegenwoordigers het zoveelste opiniestuk vullen, laten we aub beleefd blijven, elkaar niet direct ‘seksist’, ‘racist’, of wat dan ook noemen en wachten met gebruikelijke stereotypen vooraleer de laatste persoon haar/zijn stem heeft geuit.

 

“Aangrijpend, triest, je wordt er woedend van,.. herkenbaar”, .. waren onze woorden na de première van “Femme de la rue”. Wat Sofie dagelijks beleeft in een bepaalde Brusselse wijk is confronterend en toont in welke mate het seksisme zich manifesteert. Sofie doorbreekt moedig de stilte – en dat moeten we nét allemaal doen, alleen zo kunnen we de onwetendheid, het taboe én de mythen doorprikken. We moeten onze verhalen delen met elkaar. Ze zijn onweerlegbare feiten die aantonen waarom seksuele intimidatie niet O.K is. We moeten niet alleen getuigen over seksisme, maar ook over homofobie en racisme, discriminaties die met elkaar verbonden zijn.

 

Andere verhalen die de wereld (kunnen) veranderen en die we graag toevoegen bij het debat;
De honderden verhalen op de Hollaback! Brussel website…
Zoals het verhaal van Eglantine, een vijftienjarig meisje dat op een tram, met passieve omstanders, aangerand werd door een oudere man.
Tina, een omstaander die ingreep toen jonge mannen een twaalfjarige jongen belaagden,…
Vergeten we ook Ishane Jarfi niet, een homo, omwille van zijn geaardheid vermoord door drie Luikenaars..
Of Hilde Van Mieghem (actrice/regisseuse) die ontwapenend op Radio1 getuigt hoe ze verkracht werd door een hoteleigenaar/topchef..
Of Mourade Zeguendi (acteur, getuige in “Femme de la rue”), die als jongeman vrouwen belaagde, besefte hoe verkeerd dat was en opmerkt of “de vrouw wel zo geëmancipeerd is als ze zelf denkt” wanneer je ziet dat reclame-foto’s en de media haar als ‘lustobject’ portretteren..
Zijn we ook de verhalen rond Dominique Strauss-Kahn en Pol Van Den Driessche vergeten? In dat debat merkten we op hoe een groot gedeelte ging naar ‘blaming-the-victim’, iets waar we als ‘ontvangers/slachtoffers’ van seksueel geweld altijd mee af te rekenen krijgen.
Mogen we eveneens luisteren naar de verhalen van onze moeders en grootmoeders? Ze roepen zachtjes vanuit de zijlijn dat seksisme (op straat) even oud is als de straat zelf, nog voor we woorden als ‘allochtoon’ en ‘autochtoon’ in het taalgebruik hadden opgenomen.

 

Seksuele intimidatie op straat is één van de meest voorkomende vormen van gender gebaseerd geweld en wordt maatschappelijk aanvaard als “de prijs die je betaalt” als je een vrouw, holebi of transgender bent. Het komt niet enkel voor in de straten van Brussel. Het is een grootschalig, wereldwijd probleem, waar negentig procent van vrouwen, holebi’s en transgenders mee te maken krijgen. Belagers zijn verschillende soorten individuen, ongeacht hun culturele achtergrond of hun sociale status in de maatschappij.

Het doel van de internationale Hollaback! beweging is om maatschappelijke waarden te veranderen, de ‘status quo’ te herdefiniëren, een halt toe te roepen aan seksuele intimidatie op straat, niet om met een vingertje te wijzen.
Door één of meerdere culturen samen te noemen in vage assumpties over wie of wat ze zijn, creëren we een gevaarlijke generalisering van een wijd verspreid probleem en belemmeren we ons in welke manier mensen naar elkaar ‘kunnen’ kijken, maar ook, hoe we als maatschappij zouden ‘kunnen’ zijn en evolueren.

 

Seksisme en gender gebaseerd geweld worden enkel veroorzaakt door wat deze 2 woorden exact betekenen: genderongelijkheid.
De stelling dat één bevolkingsgroep aan de oorzaak van seksisme ligt, verliest volledig zijn slagkracht als je ziet dat er 52 Hollaback’s overal ter wereld opdoken; Websites die overspoelt worden met miljoenen verhalen, waar we eveneens naar moeten luisteren.
Shawna, Hollaback! Baltimore (US): “Vrouwen worden eerst aanzien als ‘vrouwen’, DAN PAS als mensen. Seksuele intimidatie en gender gebaseerd geweld zijn problemen van MENSENRECHTEN en moeten als dusdanig behandeld worden.”

 

Hollaback! verzoekt de autoriteiten hun verantwoordelijkheden te nemen, spoort scholen en lokale gemeenschappen aan om seksuele opvoeding en pestgedrag te revalueren, verzoekt de openbare diensten om een grote bewustzijn campagne te lanceren, en maant iedereen aan die deel uitmaakt van deze maatschappij om energie te steken in oplossingen, ondersteuning en samen een halt toe te roepen aan seksisme op straat. Blijf je verhalen delen, blijf erover praten, laat het debat niet wegebben binnen een twee-tal dagen! Hollaback!

 

Hollaback!Brussel,

Ingrid V., Nederlandstalige Brusselaar, Julie R., Franstalige Brusselaar, Angelika H., expat/Brusselaar uit Duitsland, Anna W., expat/Brusselaar uit Baltimore (VS).

 

Contacteer ons als je tips, vragen of ideeën hebt hoe we seksisme en seksuele intimidatie te lijf kunnen gaan in Brussel of graag met ons zou willen samenwerken voor een straat actie, een project, een debat, wat ook.

Hollaback! Brussels interviewed by Joris at NOS.NL

Check out Hollaback! Brussels on NOS news!

CLICK HERE TO SEE THE VIDEO FOOTAGE OF OUR INTERVIEW!

Voices of the Week (11/07 – 18/07)

Sarah: “De man komt aggressief op me af, ik ga achteruit en probeer een gesprek aan te knopen.”

Emma: “J’ai dit bien fort “Arrêtez de me suivre où je vais me plaindre”. ”

Claire: “j’espère que nous allons toutes (et tous!) aider à changer cette mentalité!”

CouleurCafeFan: “In this city, if even men who are visibly beyond 70 years old cannot be trusted, I don’t call this ‘civilisation’ any more.”

Reads :

Zes jaar cel geëist voor gewelddadige seksuele intimidatie (BXL) – Brussel Nieuws

India shamed: Guwahati girl molested in full public view (India) – Hindustan Times

The harsh realities of sexual violence: Guwahati and beyond (India) –  Natasha Badhwar, LiveMint

Harcèlement sexuel : débat accéléré pour une loi urgente (France) – Libération

Le portable qui sauve des vies (France) –  Le Point

En République dominicaine, une épidémie de meurtres de femmes (République dominicaine) –  Le Monde

On The Reverse “10-5 Rule” and Walking While Female (US) – Collective Action for Safe Places

First encounters with the male gaze (US) – Rookie

Sexual Objectification, Part 1: What is it?  - Part 2: The Harm - Part 3: Daily Rituals to Stop (US) –  Ms Magazine

Gender politics don’t excuse sexist behavior (China) – China Daily

Homo’s, lesbiennes en transen worden “gezuiverd” in Honduras (Honduras) – ZiZo online

Campagne: Je weet waar discriminatie begint … maar niet waar het eindigt  , Campagne tegen racisme en homofobie van Merhaba, Ella, Kifkif, Minderhedenforum, FMDO vzw en PAJ (België) – ZiZo online

Look&See’s :

Harcèlement au Liban : Dans la rue, les femmes inversent les rôles (Liban) – LorientlejourTube

How To Avoid Talking To People You Don’t Want To Talk To (US) – Jenna Marbles

Tweets :

‪#NeMeParlePasSi‬ tu veux seulement me harceler. J’en ai plein le dos. ‪#harcèlement‬

Angelika’s speech about the movement, her personal experiences and why Brussels needs a Hollaback : http://on.fb.me/NtXSH7  Enjoy :)!‪ #ideasTM‬

#IfItWereUpToMe‬ I would end Street Harassment by snapping my fingers. *snap*

Just looking: A view of street harassment of women http://bit.ly/991lyg 

What’s up with Hollaback! around the World?

This week: Hollaback!Istanbul (Turkey): Open Call for Artists: Art exhibition concerning harassment/violence. Artists from all over the world can apply! Check it out we say!

Hollaback!BXL, Behind the Scenes :

So what’s HB!BXL up to? Well…

- We had a talk with Brussels’ MP (= parlementslid) Bianca Debaets about Hollaback, street harassment, sexism and what can we do about it.

- We’re organizing a “Self-defense class with tips on how to react to street harassment” together with Garance. The class will be held Saturday August, 25 in P.A.R.T.S, Brussels. More info soon! (Contact us if you would like to attend!)

- We’re meeting up with our partner/friends Outrage & Slutwalk Belgium to catch-up, exchange ideas and see what street action(s) we can organize together.

- Thursday July 26, at 8pm @ the Galeries Cinema: HB!BXL will participate in a debate about sexism in the streets of Brussels. The occasion for this debate is the première of the short documentary “Femme de la rue” (25 min), a personal view on the matter by director Sofie Peeters. Other debate participants are; Brussels’ MP Yamila Idrissi, Irene from Garance and the director herself. (Film will be in NL, FR & ENG/ Debate will be in NL). Wanna be there? Just send an email with your name and number of people accompanying you to femme.de.la.rue@gmail.com.

Voices of the Week (03/07 – 10/07)

Vif: “…vroeg hun dat, als mijn twee broers dat bij hun zusje zouden doen of ze dan ook zo zouden lachen…”

Karine: “Ik probeerde ze af te schudden door de parking van het stadion op te lopen maar zij deden hetzelfde.”

Evelien: “Toen ik hen compleet negeerde, werden ze plots woedend,…”

Sarah: “Als het groen licht wordt hoor ik de auto achter me gierend vertrekken, voel me een opgejaagd wild.”

Pandora: “Ik zei beleefd “nee” en luisterde verder naar mijn muziek.”

Chloe: “By the time I got my french fries, I was exhausted from trying to get them to leave us alone, and unfortunately I broke down in tears”

Emma: “Là, il y en a 5 qui s’avancent vers moi. Prise de panique, je pense juste à “cacher” mon sac derrière moi…”

Reads :

HOLLAinterview with Maggie Hadleigh-West, Director of War Zone (US) – Hollaback! International

“You can delete the photos you’ve been taking of women’s body parts, or … .” (US) – Collective Action for Safe Places

10 Things You Can Do to Stop Violence Against Women (US) – The Pixel Project

Le nouveau project de loi sur le harcèlement sexuel (France) – Inter France

“Rien ne devrait innocenter un violeur” (France) – Elle

It happened to us all. Why casual sexual assault needs to stop being ‘one of those things’. (UK) - XoJaneUK

From Cat-Calling to Groping, Street Harassment is Everywhere…And It Happened to Me  (UK) - Grazia Daily

Sexual harassment on public transport must stop. (UK) – The Guardian

Woman in London successfully stops harassers at two construction sites (UK) – Stop Street Harassment

Sexual harassment of Libyan women (Libya) – Libya Herald

A History of Mob Violence  (Egypt) - International Herald Tribune

Cover up, he can’t help himself (Egypt) - Bikya Masr

Angelika, a woman who stands up against street harassment  (BXL) – Angelika, one of the 4 site leaders from Hollaback!Brussels, speaks up at the Stagiaires’ Ideas That Matter conference.

New York University will soon become the first college to host its own on-campus Hollaback! (US) – Hollaback!International

Look&See’s :

HOLLAtoon of the Week: Harassment or Heat Stroke? (US) – Hollaback!International

Our survivor stories (US)

The Invisible War (trailer) (US)

Illegal to be you (UK) – Kaleidoscope Trust (#illegaltobeyou, it should never be a crime to be gay)

Tweets :

#SomePeopleNeedTo‬ put themselves into the position of the people they are harassing. And then stop doing it. ‪#harassment‬ ‪

Great comic by @HollaBackAB: http://bit.ly/LVXxfN  Bystanders can do sth against street  ‪#harassment‬!  #harcèlement‬‪ #seksueleintimidatie‬  #endSH

CollectiveActionDC ‏@SafeSpacesDC Metro-goer Confronts Sexual Harasser: http://bit.ly/N51cg1  ‪#DC‬ ‪ #streetharassment‬ ‪ #endSH‬ ‪ #hollaback‬  ‪#wmata‬

What’s up with Hollaback! around the World?

This week: Hollaback!Chandigarh (India): The Power of Sharing Stories – The Delhi Metro Incident

Voices of the Week (25/06 – 02/07)

Hollaback!Brussels has officially been “in business” for 2 months now and 82 stories have been published so far.

Time to get (even) more organized and shift this site into another gear. With “Voices of the Week”, we’ll be sharing stories, a collection of  interesting news articles, blog posts, studies, opinions, events and tweets about street harassment, sexual violence or related issues from the past week(‘s). All beautifully mixed together in Dutch – French – English. If you read something interesting and think we should publish it, leave us a shout and we’ll have a look at it..

W E E K  25/06 – 02/07/12

Julie: “Bedankt onbekende, ik heb nu een voortdurende schrik als iemand achter mij staat.”

Lene: “..heb geen 100m kunnen afleggen zonder achtervolgd te worden door degoutante opmerkingen en obscene gebaren.”

Typh.: “…on me dit que c’est de ma faute, que c’est parce que je suis blonde.”

Anonymous: “He asked, “Is everything alright here?” and we told him that no, it wasn’t, and that this guy was following us.”

Eva: “Ik wil niet elke dag hopen dat het regent en bliksemt zodat ik ongestoord naar het station kan wandelen.”

Reads of the week:

Chalk-Walk@Night: the story / het verhaal / l’histoire (BXL) - Hollaback!Brussels

Een reflectie op het maatschappelijk debat rond pedofilie (België) – De Wereld Morgen, Kathleen Van Looveren

The Politics of “Hello” (US) - Feministe

“Why should any outfit be considered as an invitation?” (Shanghai) - Stop Street Harassment

Don’t you Dare Ask me Why I Look So Mad (US) – Jezebel

L’Egypte face au fléau du harcèlement (Egypte) – Le Soir

Please god, make it stop (Trigger Warning!) (Egypt) – Natasha Smith (blog)

Egypt’s Sexual Harassment Epidemic  (Egypt ) – The Daily Beast

Lady cops for rape cases, girls approve (India) – Hindustan Times

S.H.O.W you care, (S.H.O.W.= Stop Harassment of Women) (Sri Lanka)  - Stop Street Harassment

Look&See:

How street harassment drives the cycle of insecure cultures.

Violences sexuelles : pourquoi les femmes ne portent-elles pas plainte ? (France)  - Marie Claire,  Le Grand Forum

Tweets of the Week:

These are my Cowgirl boots… NOT my “make comments about riding you” boots! http://bit.ly/LfsgG8  #harassment #hollabackBXL #harcèlement

#ToMyFutureKids If you’re a boy, I hope I’ll be able to teach you how to respect women and other people…#streetharassment  #hollabackBXL

#ToMyFutureKids … and if you’re a girl, I want you to know that the street belongs to you, too. #streetharassment #hollabackBXL Pls RT :)

Why men harass women online – Watch the video: http://bit.ly/LqL9qw #feministfrequency #harassment @femfreq

What’s up with Hollaback! around the World?

This week: Hollaback!Boston: Street Harassment Diary: Angela

Chalk-Walk@Night : Het verhaal …

Het was de hele dag zonnig. Een beetje winderig, maar zonnig.

19u, de nacht vangt aan. Achttien of zo lieve enthousiastelingen dagen op aan de ingang van het metrostation De Brouckère en beginnen aan Hollaback!Brussels’s 2de CHALK-WALK.

We hebben krijt, zelfgemaakte banners, flyers in de hand – en veel stoere energie!

en dan..  Begint het te regenen.

Maar: Welke Brusselaar laat zich ontmoedigen door zo’n onbelangrijk gegeven als regen?
Juist ja: Niemand.

Het overdekte dak van De Brouckère blijkt een perfecte schuilplaats  – we drommen samen en na een aantal bezorgde blikken richting een pikzwarte hemel, beginnen we gewoon ter plekke op de stoep te schrijven.

Meer en meer mensen, op de vlucht voor de regen, komen mee schuilen onder ons onderdak – stilaan begint het hier druk te worden – en ze worden (onopzettelijke) toeschouwers die ons observeren terwijl we kleurrijke krijt-boodschappen schrijven. We delen flyers uit, leggen uit wat we aan het doen zijn, waarom we hier zijn. Het voelt spannend aan, ongewoon voor sommigen, zinderend voor anderen.

En dan stopt het met regenen .. even maar.. voor een kleine (nano)seconde. Met de drang verder te gaan, spurten we naar plekken die min of meer overdekt zijn zodat onze krijtboodschappen toch minimum een paar uur kunnen overleven.

Meer ‘chalk-walkers’ nemen het initiatief en schrijven op de stoep wat zij voelen over seksuele intimidatie op straat, hoe het hen beïnvloedt, wat ze denken dat we eraan kunnen doen… We praten met omstanders, voorbijgangers en mensen op zoek naar een regen-onderdak. De reacties gaan van “Oh, is dat zo erg in Brussel?” (van toeristen) tot “Ja, het gebeurt vaak, je hebt gelijk” tot “Wow, eindelijk iemand die hier iets aan doet” tot “Wauw, jullie meisjes zijn fantastisch!”. En het begint door te dringen hoe belangrijk dit is, van hier op straat te zijn, met mensen te praten, uit deze straatdialogen te leren. Maar ook voor onszelf: Het is krachtig, het bevrijdt ons van bepaalde angsten, en door dit samen in groep te doen, krijgen we echt het gevoel dat ‘we achter elkaar staan’.

`

We wandelen van schuilplaats naar schuilplaats en wanneer de regen eindelijk stopt, voor echt deze keer, heroveren we de grootste stip op onze map: “De Beurs”.

Daar bemerken we dat het eigenlijk enorm goed werkt als je met krijt om een natte stoep schrijft, wie had dat gedacht :). Een grote groep omstanders cirkelt om ons heen, ze proberen te lezen wat we schrijven en denken dat we met één of andere performance bezig zijn; We belanden in gesprekken, sommigen zijn moeilijk om van weg te gaan, anderen zijn fantastisch en motiverend, nog anderen vragen veel energie, sommigen voelen goed aan, anderen niet.

Rue du Midi is ons eind-punt. Iedereen is opgetogen. Dit was zo fantastisch. Dit zouden we elke dag moeten doen! …. Dit versterkt het idee dat dingen kunnen veranderen.

Zodus Brussel… onze boodschap aan jou, beste vriend/in:

Je hebt de macht om een einde te maken aan seksuele intimidatie op straat.

Herclaim de straat, elke dag!

Klik hier even voor meer foto’s.

Op het programma voor juli/augustus/september: Zelf-verdedigingslessen met Garance en een Grote Holla Party! Meer nieuws snel!

Herclaim de straat: Doe mee met onze Chalk-Walk @Night!

Hollaback! Brussels nodigt iedereen uit om de STRAAT te HERCLAIMEN met een avondlijke Chalk-Walk (of krijtwandeling) op zaterdag 16 juni 2012.

We dragen deze Chalk-Walk op en sturen al onze steun toe aan al onze Egyptische zusters en broeders die vorige vrijdag 8 juni een mars hielden tegen seksueel geweld en door een bende van 100 mannen zwaar aangevallen en aangerand werden.

ONTMOETINGSPLAATS:
Exki, Place de Brouckère, naast de UGC cinema..
Tussen 18u en 19u, voor een thee-tje of een praatje. Dit is optioneel, je kan gewoon rechtstreeks naar de wandeling komen om 19u  @ Brouckère –>

START WANDELING:
Om 19u @ De Brouckère, Anspachlaan 20, Hoofdingang Metro.

EINDE WANDELING:

Om 21u @ Hallepoort.

BELANGRIJK:
Je kan er later bijkomen/eerder vertrekken als dit beter in je tijdsschema past. Geef ons een seintje en we sturen je een contact nummer.

We wandelen langs diverse plaatsen waar vrouwen en holebi’s het slachtoffer werden van seksuele intimidatie en geweld. Op die plekken houdt de stoet halt om slogans tegen grensoverschrijdend seksueel gedrag op de stoep te kalken, en zo Brussel en haar inwoners duidelijk te maken dat seksuele intimidatie en geweld onaanvaardbaar is, en dat het tijd is voor verandering.

Vrouwen & Mannen van BXL, kom, steun, praat, schrijf & wandel mee met ons op Hollaback! Brussels’ eerste Chalk-Walk @ NIGHT!!

Voor het Facebook event: klik hier!

Jouw Hollaback!Brussel team

De rollen omgedraaid: Hollaback! Brussels interviewt Hollaback! Baltimore

Cross-Post van Hollaback!Baltimore, 28 mei, 2012

Na het interview van Hollaback! Baltimore’s met Hollaback! Brussels,  is het tijd om de rollen om te draaien!

Anna, oorspronkelijk afkomstig uit Baltimore maar nu één van de huidige organisatoren voor Hollaback! Brussels, interviewt Shawna, organisator voor Hollaback! Baltimore over hoe ze ermee is begonnen, waarom seksuele intimidatie op straat een zaak van Mensenrechten is, en haar persoonlijke stijd om een omgeving van wederzijds respect te promoten.

Zie Deel 2 hier

Vraag & Antwoord tijd

Read the English version here

Gaan jullie mijn verhaal publiceren? Hoe gaan jullie te werk?

Antwoord: In principe publiceert Hollaback! Brussels elke inzending die we ontvangen en velt geen oordeel over de omstandigheden (we vragen hierbij altijd even geduld te hebben, we bekijken elke inzending altijd eerst alvorens te publiceren). ECHTER wanneer het ingezonden verhaal niet akkoord gaat met onze waarden of onze site politiek, zullen we dit verhaal niet publiceren. Wij behouden ook het recht om de inzending duidelijker te maken en om eventueel beledigend woordgebruik ten opzichte van ras, klasse, andere kenmerken of stereotyperingen te schrappen. Voor meer info hierover, lees onze waarden.
Wanneer een persoon werd lastiggevallen, ongeacht de context, dan is het belangrijk een forum aan te bieden, zodat dit verhaal gedeeld kan worden met anderen. Het doel van deze site is om verhalen te vertellen en een dialoog te creëren met de bezoekers van deze site. Als je een reactie wil inzenden op een verhaal, gelieve eerst onze reactie richtlijnen te lezen.

Op sommige andere Hollaback-sites staan foto’s van lastigvallers en belagers. Waarom niet op die van jullie?
Antwoord: Alle Hollaback’s in de Verenigde Staten en vele andere Hollaback-sites maken op een briljante manier gebruik van de ‘op-heterdaad-betrapt-foto’s’ van belagers. De wet in verband met foto’s nemen van mensen in een publieke ruimte varieert van land tot land. In België wordt dit niet toegelaten, maar Hollaback! Brussel is ook van mening dat vrouwen (die misschien al in een kwetsbare positie verkeren) aansporen om een foto nemen van hun belager/aanvaller hen misschien nog meer in gevaar zou kunnen brengen.

Op welke manier zijn de sites met elkaar verbonden?
Antwoord: We werken als ‘zusters’ op hetzelfde platform (ihollaback.org) maar blijven onafhankelijk.

Wat betekent het woord “Hollaback” ?
Antwoord: Hollaback is een gewaagde term met verschillende betekenissen en interpretaties!
In “Hollaback” hoor je ‘holla’ van het Engelse werkwoord ‘holler’ wat betekent; roepen of schreeuwen… dus ‘holla back’ betekent eigenlijk = roep terug.
Misschien ken je wel het populaire liedje van Gwen Stefani, “Holla Back Girl”, waarin ze zingt dat ze geen ‘holla back girl’ is (“I ain’t no holla back girl”)? Hierbij refereert ze naar deze interpretatie. De Hollaback beweging keert zich van deze betekenis af en heeft het woord herovert om zo ‘terug te roepen’ tegen seksuele intimidatie op straat. Een beetje op dezelfde manier zoals andere verkeerd toegekende termen (zoals het Engelse woord “queer”) herclaimd zijn om zo de krachtige dynamiek eigen aan taal te herdefiniëren.
Hollaback! Brussel blijft bij deze Engelse terminologie omdat:
1) Geen Nederlands of Frans woord betekenisvol genoeg is.
2) Het dé internationale naam van een wereldwijde beweging blijft.

De lastigvallers confronteren kan gevaarlijk zijn. Hoe zit het met de veiligheid?
Antwoord: Studies hebben aangetoond dat mensen die zich bewust zijn van hun omgeving zelfzekerder op straat wandelen en dat als ze lastiggevallen worden assertiever reageren. Zij spelen een belangrijke rol in de strijd tegen seksuele intimidatie op straat. Echter, een directe confrontatie met de belager op straat kan extreem gevaarlijk zijn, zeker wanneer je alleen bent of wanneer je je op een afgezonderde plaats bevindt. Het is ieders recht om te beslissen wanneer, hoe en/of zij/hij zal hollaback-en. Hollaback! Brussels wil dat veiligheid eerst komt en dient vooral als forum waar het slachtoffer publiekelijk kan hollaback-en nadat zij/hij uit de situatie is geraakt.

Laten we zeggen dat een man tegen een vrouw zegt dat hij haar aantrekkelijk vindt. Maakt dit van hem een lastigvaller/belager?
Antwoord: Hollaback! Brussels bepaalt niet voor anderen wat seksuele intimidatie is. Sommige personen vinden ongewenste opmerkingen zoals “Hey knap ding” in het openbaar ronduit vervelend, intimiderend of opdringerig. Anderen vinden dit niet. Denk eraan dat vrouwen regelmatig ongewenste opmerkingen en agressief verbaal woordgebruik te slikken krijgen. In plaats van de “grijze zones” van seksuele intimidatie op straat te bespreken, moedigt Hollaback! Brussels je aan om iedereen die je ontmoet met respect te behandelen. Bezoek even de Mannen = Bondgenoten pagina als je enkele tips wil lezen.

Maar zou je geen complimenten moeten verwachten als je een minirokje of een spannende broek draagt?
Antwoord: Complimenten verschillen heel sterk van seksuele intimidatie. Een compliment doet vrouwen niet slecht of onveilig voelen over wat ze dragen.. Je zou alles moeten kunnen dragen wat je wil, je sexy en zelfzeker moeten kunnen voelen zonder daarbij reacties te krijgen van de mensen op straat. Helaas is dit niet zo. Je kan seksuele intimidatie verwachten, maar dat betekent niet dat je het moet aanvaarden of tolereren.

Seksuele intimidatie is erg, maar het is slechts een klein onderdeel van de wereld waarin we leven. Door te focussen op dit specifiek probleem, vermindert dat niet de aandacht voor alle andere uitdagingen waar we voor staan in deze wereld?
Antwoord: Het geweld en het gebrek aan respect dat ontelbare mensen wereldwijd en dagelijks ervaren op openbare plaatsen is een groot probleem met echte gevolgen. Hollaback! Brussels is een project gericht op dit specifiek probleem, maar kent een vergaande aanpak en benadert seksuele intimidatie op straat in een breder sociale en economische context van verzet. Dit project wil samenwerken met verschillende initiatieven die anti- racistisch, anti- geweld, en anti- alle andere vormen van discriminatie  zijn, en ook met LBTBQ-  en vrouwenorganisaties.

Nog vragen? Neem contact met ons op! Of lees even de Mythen pagina!

Re-Post: Ons antwoord op de “Koppen” reportage

Read the ENGLISH version here

(Een kleine re-post van een bericht op 31/05/12, voor diegenen die het niet gelezen hebben)

Een grote DANK U aan iedereen die hun verhalen met ons deelt. We zijn zo blij dat jullie ‘Hollaback-en’:). We vragen jullie enkel van een beetje geduld te hebben, door de Koppen reportage kregen we massa’s emails met verhalen. We zullen jouw verhaal op zijn tijd publiceren, we willen gewoon aan iedereen afzonderlijk de gepaste tijd geven, en ook aan anderen de kans geven om hun steun te tonen en te reageren.

!! En ook – dit is belangrijk – willen we luid accentueren dat de Hollaback beweging en deze blog vaste waarden en een bepaald beleid hebben. Als je verhaal deze waarden niet volgt of er niet mee akkoord gaat, zullen we je verhaal niet publiceren.

We apprecieren dat ‘Koppen‘ met de reportage het probleem van seksuele intimidatie op straat in Brussel in de kijker wou plaatsen (31 mei 2012).

Echter, we willen graag sommige dingen VERDUIDELIJKEN:

1) Ten eerste, misschien kwam dit niet goed over, maar Hollaback! Brussel maakt deel uit van een internationale beweging die opgestart werd in 2005 in de Verenigde Staten. www.ihollaback.org is de website van onze ‘moederorganisatie’. Seksuele intimidatie op straat is een internationaal probleem, dat is waarom er verschillende Hollabacks zijn over de ganse wereld: van de Verenigde Staten tot Zuid-Afrika, van Argentinië tot Duitsland.

2) Ten tweede – en dit houdt verband met het eerste punt – de Hollaback! beweging heeft bepaalde waarden. Eén van deze waarden is dat we seksisme niet door racisme laten vervangen. We willen nét niet met een vingertje wijzen naar bepaalde groepen en zeggen dat zij verantwoordelijk zijn voor seksuele intimidatie op straat. Nee. Zoals we al duidelijk maakten: Seksuele intimidatie gebeurt in ELKE cultuur, in ELK land.

Tegen dat ze 12 jaar oud zijn, kwamen bijna 1 op 4 meisjes in contact met ongewenste seksueel-getinte opmerkingen, aanstaringen, handtastelijkheden en stalking door onbekenden in de publieke ruimte. Bijna 90 procent van alle vrouwen heeft hier mee te maken gekregen wanneer ze 19 jaar oud zijn. Seksuele intimidatie op straat leert meisjes en vrouwen dat publieke ruimtes mannelijke territoria zijn.

Seksuele intimidatie is een zaak van mensenrechten waar slachtoffers gedegradeerd worden op een dagelijkse basis en waar er van hen verwacht wordt te denken dat dit normaal is. Het komt niet enkel voor in Brussel, 90% van vrouwen WERELDWIJD hebben aangegeven seksueel lastiggevallen te zijn. Dat betekent concreet dat er dus meer mensen seksueel lastiggevallen worden dan dat er mensen zijn die kunnen beschikken over zuiver drinkwater (87.4 % van mensen in de wereld heeft toegang tot zuiver drinkwater)!!

Wat we willen veranderen is de status quo in de huidige maatschappij die zegt dat seksuele intimidatie ok is en dat vrouwen en holebi’s er maar moeten mee leren omgaan. Daar zijn we niet mee akkoord. We zijn er van overtuigd dat IEDEREEN het recht heeft om zich vrij te voelen wanneer zij/hij op straat loopt, op elk tijdstip, op elke plaats.

Als je deze mening deelt, verander dan de wereld met ons, één Hollaback! at a time  :)!

Voor meer informatie, kan je onze website eens exploreren. Bekijk ook Holly Kearl’s Stop Street Harassment Website voor vele andere feiten over seksuele intimidatie en hoe we oplossing voor dit probleem kunnen vinden.

Jullie Hollaback!Brussel team

Hollaback! Baltimore interviewt Hollaback! Brussels

Hollaback! Baltimore praat met Hollaback! Brussel over de revolutie tegen seksuele intimidatie op straat, het lanceren van een Hollaback in Brussel en de straten herclaimen, verhaal per verhaal.

Share this

Een grote dank-u & verduidelijkingen – A big Thank You & clarifications

Read the ENGLISH version here

Een grote DANK U aan iedereen die hun verhalen met ons heeft gedeeld. We zijn zo blij dat jullie ‘Hollaback-en’ (terugroepen door jullie ervaringen neer te schrijven dus :). We vragen jullie enkel van een beetje geduld te hebben, we zullen alles op zijn tijd publiceren.

We apprecieren enorm dat ‘Koppen‘ het probleem van seksuele intimidatie op straat in Brussel in de kijker wou plaatsen door hun reportage van gisteren (31/05/2012).

Echter, we willen graag sommige dingen VERDUIDELIJKEN:

1) Ten eerste, misschien kwam dit niet goed over, maar Hollaback! Brussel maakt deel uit van een internationale beweging die opgestart werd in 2005 in de Verenigde Staten. www.ihollaback.org is de website van onze ‘moederorganisatie’. Seksuele intimidatie op straat is een internationaal probleem, dat is waarom er verschillende Hollabacks zijn over de ganse wereld: van de Verenigde Staten tot Zuid-Afrika, van Argentinië tot Duitsland.

2) Ten tweede – en dit houdt verband met het eerste punt – de Hollaback! beweging heeft bepaalde waarden. Eén van deze waarden is dat we seksisme niet door racisme laten vervangen. We willen nét niet met een vingertje wijzen naar bepaalde groepen en zeggen dat zij verantwoordelijk zijn voor seksuele intimidatie op straat. Nee. Zoals we al duidelijk maakten: Seksuele intimidatie gebeurt in ELKE cultuur, in ELK land.

Tegen dat ze 12 jaar oud zijn, kwamen bijna 1 op 4 meisjes in contact met ongewenste seksueel-getinte opmerkingen, aanstaringen, handtastelijkheden en stalking door onbekenden in de publieke ruimte. Bijna 90 procent van alle vrouwen heeft hier mee te maken gekregen wanneer ze 19 jaar oud zijn. Seksuele intimidatie op straat leert meisjes en vrouwen dat publieke ruimtes mannelijke territoria zijn.

Seksuele intimidatie is een zaak van mensenrechten waar slachtoffers gedegradeerd worden op een dagelijkse basis en waar er van hen verwacht wordt te denken dat dit normaal is. Het komt niet enkel voor in Brussel, 90% van vrouwen WERELDWIJD hebben aangegeven seksueel lastiggevallen te zijn. Dat betekent concreet dat er dus meer mensen seksueel lastiggevallen worden dan dat er mensen zijn die kunnen beschikken over zuiver drinkwater (87.4 % van mensen in de wereld heeft toegang tot zuiver drinkwater)!!

Wat we willen veranderen is de status quo in de huidige maatschappij die zegt dat seksuele intimidatie ok is en dat vrouwen en holebi’s er maar moeten mee leren omgaan. Daar zijn we niet mee akkoord. We zijn er van overtuigd dat IEDEREEN het recht heeft om zich vrij te voelen wanneer zij/hij op straat loopt, op elk tijdstip, op elke plaats.

Als je deze mening deelt, verander dan de wereld met ons, één Hollaback! at a time  :)!

Voor meer informatie, kan je onze website eens exploreren. Bekijk ook Holly Kearl’s Stop Street Harassment Website voor vele andere feiten over seksuele intimidatie en hoe we oplossing voor dit probleem kunnen vinden.

We wensen jullie een mooie & intimidatie-vrije dag toe!

Jullie Hollaback!Brussel team

Bericht aan iedereen – Message to all

Read the ENGLISH version here

Hallo iedereen!

Bedankt om jullie steun en moed!

We zijn momenteel overladen door het aantal verhalen dat ons vanavond werd toegestuurd. Meer dan 40 mensen schreven ons over hun persoonlijke ervaringen met seksuele intimidatie op straat. Echter, probeer te begrijpen dat we niet alle verhalen op één dag kunnen publiceren.

1) Ten eerste, werken we voor Hollaback als vrijwilliger na onze werkuren en proberen we te navigeren binnen ons beperkt tijdschema en zoveel verhalen te lezen en te publiceren op hetzelfde moment.

2) Ten tweede, willen we aan iedereen afzonderlijk de gepaste tijd geven, en ook aan anderen de kans geven om hun steun te tonen en te reageren. Dus wees geduldig.

3) Ten derde, en dit is het Belangrijkste Punt! We vragen aan iedereen die deze website bezoekt, reageert op een verhaal of een verhaal naar ons schrijft van EERST onze reactie richtlijnen en waarden TE LEZEN.

Het vervangen van seksisme door racisme is niet een juiste ‘hollaback’. Idem voor discriminatie op basis van sociale status, homofobie, transfobie en het gebruik van andere stigmatiseringen. Vanuit onze ervaring gebeurt seksuele intimidatie op straat door verschillende soorten individuen, ongeacht hun culturele achtergrond of hun sociale status in de maatschappij. We verzoeken jullie om zich te onthouden van verwijzingen naar specifieke kenmerken van de lastigvallers, omdat het doel van deze beweging is om maatschappelijke waarden te veranderen en niet om met een vingertje te wijzen. Indien je denkt dat de details toch belangrijk zijn voor je verhaal, zorg er dan voor dat je de relevantie ervan duidelijk en constructief vermeldt in je bericht.

De forums zijn specifiek en expliciet bedoeld voor diegenen die de strijd tegen (seksuele) intimidatie op straat ondersteunen. Gebruikers en commentaren zullen strikt gemodereerd worden, om te verzekeren dat Hollaback! Brussel een veilige omgeving is waar mensen hun verhaal kunnen delen. Contacteer ons als je vindt dat je onjuist gemodereerd bent.
We behouden ons het recht voor, maar voelen ons niet verplicht om enige inhoud die voorgelegd is door de gebruikers, te recenseren, te redigeren, te verplaatsen of te verwijderen. Dit in discretie, zonder mededeling, conform, maar niet beperkt tot de redenen die hierboven vermeld zijn.

Aan iedereen een prettige dag gewenst,

Jouw Hollaback!Brussel team

Groot nieuws – Big news!

Minister van Gelijke Kansen Pascal Smet wil seksuele intimidatie bestrijden en plant een grootscheeps onderzoek.

Dankzij Vlaams Volkvertegenwoordiger Yamila Idrissi! (en Hollaback! Brussel:-)

Bekijk het hier op TV Brussel

en OOK!

Kijk vanavond (31/05/12) naar ‘Koppen’, Tv Eén om 20u45: Chérie, ça va, tu es vraiment charmante

Een reportage over seksuele intimidatie op straat in Brussel.

We kijken er naar uit hoe ze hierover zullen berichten.

The Minister of Equal Opportunities Pascal Smet wants to fight sexual (street) harassment and is planning to do an extensive research.

With thanks to MP Yamila Idrissi! (en Hollaback! Brussels:-)

Watch all about it on TV Brussel

& ALSO!

Tonight (31/05/12) check out ‘Koppen’, TV Eén at 20h45: Chérie, ça va, tu es vraiment charmante

A TV-feature about street harassment in Brussels.

We look forward to seeing what it says!