June: “Ik stond daar, perplex, beledigd, aangevallen, in tranen, totaal geparalyseerd door angst,..”

Ik stond te wachten op de metro aan het station Ijzer. Het was rond 18u en ik kwam net terug van een bespreking. Ik was erg moe en wou zo snel mogelijk naar huis. Het perron was redelijk druk.
Vanuit mijn ooghoek zag ik 2 gasten – niet ouder dan 18 jaar – wilde gebaren maken en luide, vunzige praat toeroepen naar vrouwen op het perron. Ze wandelden al slenterend en sleurend aan elkaar en kwamen mijn richting uit. Iets in mij (een onbewuste angst waarschijnlijk) deed mij achteruit deinzen. Ik deed 2 stappen achteruit net op het moment dat deze 2 gasten mij kruisten. Het ging zo vlug, maar 1 van hen zag mijn achteruit deinzen als het moment voor de ‘aanval’. Hij speekte regelrecht in mijn gezicht. Zo maar. De andere lachte luid en maakte een wild gebaar naar mijn buik toe dat mij bijna deed achteruit vallen. Ze wandelden luid lachend weg. Ik stond daar, perplex, beledigd, aangevallen, in tranen, totaal geparalyseerd door angst, het speeksel van mijn gericht afsmerend met de mouw van mijn jas. Niemand zei iets, deed iets. Mensen stapten op de metro. Ik ook. Stopte me in een hoekje, bevend. Totaal verdwaasd. En dan Woedend.
Later dacht ik, het was omdat ik angst had getoond, ik had achteruit gedeinst, dat zagen die gasten als een teken om hun ‘macht’ te doen gelden. Nog steeds vraag ik me af waarom ik mijn angst zo heb laten spreken, waarom heb ik hen niets terug gedaan, terug geroepen, gerapporteerd. Ik ben hiervoor kwaad op mezelf.
Het is zo nodig dat meisjes en vrouwen kunnen leren hoe ze zich kunnen verdedigen in een publieke ruimte tegen deze vreselijke pesterijen.

Ik sta achter je
40+

Auteur:

2 Antwoorden

De reacties van de auteur zijn in een donkergrijze kleur zodat je de auteur posts tussen de reacties eenvoudig kan terugvinden.

  1. hollaback! brussels zegt:

    Beste June, we begrijpen je woede en staan volledig achter je. Weet dat je niet alleen bent en dat we samen de strijd aangaan tegen deze ‘pesterijen’. Voel je nooit schuldig om je angst. Je had een instinct om opzij te gaan. Wat er daarna gebeurde mag je je niet schuldig om voelen. Dit is niet jouw fout. Zij waren diegenen die je aanvielen zonder één of andere reden! Zij zijn in fout!
    We hopen dat alles ok met je is, aarzel niet in de toekomst om deze dingen te rapporteren aan de politie of aan Hollaback. Als we beginnen met deze zaken te rapporteren verschijnen ze ook in de statistieken en kunnen we laten zien hoe verschrikkelijk aanwezig dit probleem is. Hier zijn wat hulpzame tips voor “wat je zeggen en doen kan tegen belagers”: http://brussels.ihollaback.org/nl/support/stop-lastigvallers-tips/

    Het beste gewenst,
    Jouw Hollaback!Brussel team

  2. Nina zegt:

    Wat een afschuwelijk en herkenbaar verhaal!
    Inderdaad June, je hebt jezelf helemaal niets te verwijten. Je was daar gewoon en die kerels waren ‘gewoon’ hun lowlife-achtige zelf. Jij reageerde instinctief: opzij gaan voor gevaar. Ik zou precies hetzelfde gedaan hebben.
    En dat ze op je spuwen, zo vernederend. En zo veelzeggend voor hun houding tov van de wereld, vrouwen (en uiteindelijk ook zichzelf).

    Hoe je ook reageert, je kunt het gewoon niet winnen van dat soort mensen. Ik heb lang in Brussel gewoond, en heb allerlei reacties uitgeprobeerd: stug doorlopen (maar dan krijgen ze ook het signaal dat het ergens oké is wat ze doen), iets kwaads terugzeggen (dan worden ze agressief), ze ernstig vragen waarom ze zoiets doen (dan staren ze je stompzinnig aan)…

    Een van mijn laatste incidenten was gelijkaardig. Ook in de buurt van IJzer, ook rond de vroege avond, het was nog licht. Een groep van een stuk of acht jongens op een straathoek, up to no good, je voelt dat meteen. Ik had geen zin om door de groep heen te stappen dus maakte een boog door even over straat te gaan. Instinctief klemde ik mijn handtas net iets steviger vast. En dat hadden ze gezien, allemaal opmerkingen. Maar ik liet me niet onbetuigd en antwoordde iets van: laat me aub met rust. In het Nederlands, alweer instinctief. Zoals ik al wel vaker gemerkt heb, werkt op een of andere manier (?) NL spreken als een rode lap op een stier op dat soort gasten. Maar blijkbaar kenden ze wel een paar woorden, want al snel ging het van ‘hoer’ enzo. En een paar seconden later waren ze me met de hele groep luid in mijn gezicht ‘HOER! HOER!’ aan het toeroepen. Heel intimiderend. En op straat deed -uiteraard- niemand iets. Ik maakte me snel uit de voeten, maar thuis ben ik in tranen uitgebarsten. En erna heb ik de politie gebeld. Die me alleen konden zeggen: ‘we zullen er straks wel eens langs rijden, ze ne kier goe peste.’ Heel professioneel, not. Dan weet je dat je dus ook echt niet op de politie hoeft te rekenen voor een kundig beleid op dat vlak. Terwijl het echt wel een groot probleem is in Brussel.

    Intussen ben ik naar een andere stad verhuisd. En dat pesten en lastig gevallen worden door mannen was daar voor een groot stuk debet aan. Je kunt gerust zeggen dat ik me heb laten wegpesten. Maar zo voel ik het zelf niet. Ik woon nu in een veel mooiere en vriendelijkere en nettere stad, waar dat soort sujetten ook wel zullen bestaan, maar meestal niet in het centrum komen. Prima zo, het is hier heerlijk wonen. :)
    Maar ik begrijp ook heel goed dat iemand zegt: ik blijf en laat mij niet wegpesten. Daarom wens ik Hollaback!Brussel heel veel succes toe. Een heel goed en broodnodig initiatief!

Reageer

Powered by WordPress