ArgentinaAustraliaBelgiumBosnia and HerzegovinaCanadaAlberta, Halifax, Hamilton, Montreal, Ottawa, Toronto, Victoria, Winnipeg ColombiaCroatiaCzech RepublicFranceGermanyIndiaChandigarh, Chennai, Delhi, Pathankot, IsraelIreland |
ItalyMexicoNepalNew ZealandPeruSouth AfricaPolandTurkeyUnited KingdomBelfast, Birmingham, Edinburgh, Gwynedd , London, Portsmouth, Sheffield, West Yorkshire United StatesAppalachian Ohio, Athens GA, Atlanta, Berkeley, Baltimore, Boston, Chicago, Columbia MO, Des Moines, Fredericksburgh VA, Jacksonville NC, Los Angeles, New York City, NYU, Philadelphia, Palo Alto, Portland ME, Richmond VA, Rutgers University, San Francisco |
I wanted to go out on a Friday night with some of my friends to a club. Because I like to dance, and clubs are made for dancing, right??? But as soon as we arrived at the club, some men immediately came on to us, try to dance with us (while they were making some ‘sexual moves’ with their ass), touched us, secretly took pictures of us, … But when I pushed them away and gave them some mean looks, they didn’t annoy me that much anymore. However, when we came back to the dance floor after taking a little break. A bunch of guys came on to us AGAIN! The last one really made me scared. (because he clearly didn’t take my rejection very well..) So I text-ed my boyfriend to ask if he could pick me up. I feel sorry to wake him up, though. I wish I didn’t need to. Anyway, fortunately nothing really bad happened, but I do feel hurt.
The worst thing of all: they don’t know that this kind of behavior is bad! It felt as if it was normal for them. I think that in one night, around 15 guys harassed us and 20 other guys were watching us. Only a handful of guys were actually dancing that night. And then I wonder: Are they really going to a club, just to enjoy the women???
(Oh btw. That night was actually a ladies night (I know this is also kinda sexist), but on the tv-screens there were only women dancing in bikinis. Where are the men? And actually.. Do they really need show those videos?? This way the owners of the club are pretty much admitting that a club is for sexual encounters and not for dancing..)
Nina.
Be our Hero/ine of the Day ?
Sta je achter Nina en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Vous voulez soutenir Nina et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
Au retour du travail, je suis montée dans le tram 92. Il était bondé et je me suis retrouvée à côté d’un couple en pleine dispute. L’homme maintenait aggressivement les bras de sa compagne et l’invectivait bruyamment alors qu’elle tentait de se dégager. Elle hurlait “Lache moi, arrête tu me fais mal !”. Senatant la situation dégénérer et voyant les autres voyageurs faire semblant d’ignorer la situation, je me suis approchée de cet homme. J’ai poliment demandé “ça va”. Comme il a répondu “ça va , vous en avez rien à foutre” j’ai répondu que oui j’en avait quelque chose à foutre, que ça me concernait aussi; il ne faisait pas que brutalement maltraité sa compagne mais il m’agressait moi et les autres passagers avec son comportement. Je lui ai dit calmement d’arrêter, à haute voix, tentant de capter le regard des autres voyageurs. Cela a semblé efficace pour le calmer et lui faire reprendre ses esprits non sans lacher violemment sa compagne. En descendant à mon arrêt, j’ai signalé au chauffeur de faire attention au comportement aggressif d’un des passagers. Il a répondu qu’il était juste conducteur et qu’il ne pouvait rien y faire. Il ne saisit sans doute pas le concept de solidarité et de simple témoin.
Sam.
traduit de l’anglais par Diane = HERO/INE of the day!!
Be our Hero/ine of the Day ?
Sta je achter Sam en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Vous voulez soutenir Sam et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
Thank you to the 51 tram driver who stopped for me and checked if I was OK as I ran away from a man late at night. I knew I was safe and would be OK because of you.
Runner.
Cycling is a huge part of my life living in Brussels. It helps me stay out of reach of a lot of the verbal street harassment plus I ride so fast I can’t see their looks and they can’t touch me. But, harassment in Brussels is stronger than most and I have had men take swings at me, kick at me and one guy stood in the crosswalk at Gare du Midi blocking my way.
Melissa.
Be our Hero/ine of the Day ?
Sta je achter Melissa en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Vous voulez soutenir Melissa et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
Today, I went running in Bois de la Cambre. Running is my time of the week where I like to be on my own, alone with my thoughts and some good music out in nature. These past few weeks, I have been training for a halfmarathon, which I already trained for 3 years ago but never got to run because I had an accident which disabled me for a while.
It was shortly after 7 pm, it was still quite light out and many people were left in the park to enjoy the sun. While I was running along a more quite and remote part of Allée des Amazones (shortly before you get to this big open grassy space in front of the Woods etc.), someone came and grabbed me from behind – first I thought it was someone I knew trying to scare me but then I realized this was very improbable given the fact that one hand was on my hip and one squeezing my right breast. I squeaked really shrill and turned around and only saw a 16-20 year old boy run away. He looked at me and then turned around again and continued running away. Really perplexed, I shouted something along the lines of “What the f***” at him and started crying.
I tried to call a friend to tell her about this and then decided to continue my run and not to be defeated by this. During the rest of the track, I was feeling quite vulnerable and hurt and very unconfident about my body. I turned off the music in order to hear what is going on around me and turned around nervously every time a runner or biker approached, mistrusting everyone. Needless to say I finished much slower than what I had hoped for.
Anna.
Be our Hero/ine of the Day ?
Sta je achter Anna en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Vous voulez soutenir Anna et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
The thing I’ve come to love most about Brussels is actually inexplicable, indescribable, in any words available to me in my measly two languages. Many other people not native to the city share the same sentiment. These people — such as myself — they come to Brussels to study for a semester or for a temporary job, end up staying for a year, end up finishing their degree here, end up getting a master’s, a long-term job, meeting a partner, starting a real life for themselves. When they talk about living in Brussels, they mention when they first got here and then say, with a shrug, “Aaaand… I’m still here!” When you ask them why, they shrug again.
It’s not the same thing as with a large, popular world capital, like New York, or Paris, or London, where people have countless reasons to go. It’s not the same thing as with a hip Euro city like Berlin, or a fair-weathered Mediterranean city like Barcelona or Rome. There, in those places, there are concrete, obvious reasons to go. Here, people assume that all Brussels has to offer is beer and the E.U. But there’s something much more subtle, much more pervasively beautiful, about the culture here, about the way of life. There’s something magnetic that draws people in once and makes it hard for them to tear themselves away. I feel it, and I know I’m not the only one.
Brussels deserves better than to have this shimmering appeal disappear under cat-calls, under groping, under lewd gestures and physical displays, under sexual and physical violence in the streets. For every negative incident I experience in public places, I have three that are positive. But the positives are so much easier to forget when a man spits curse words at you as he pushes by in a crowded square. The more we share what we love about Brussels with others — the more we share those good vibes that have drawn us in — the more those damaging assaults will disappear.
Anna Claire.
One day, in Brussels. My friend and I were excited and happy, looking forward to the concert we were about to attend. Sitting in the tram we were chatting along when I saw from the corner of my eye a man in the opposite seat. My friend was wearing a skirt and tights, which was *sarcasm on* apparently such a revolutionary new view to this man *sarcasm off* that he kept staring at her legs. Both of us felt uncomfortable, but neither of us said anything, we just went on talking. But when it was our time to leave, I decided this was enough. I knew, I just knew that he would look at her bottom, so I let her go first, then turned around – OF COURSE he was staring, even leaning to the right in order to get a better view – and stared back at him with the meanest facial expression of my mimic repertoire. He quickly looked away, clearly embarrassed.
This short encounter once again proved two things to me:
1. It is so important to “turn the shame onto the harasser” and not be ashamed yourself.
2. Little things help, even if it’s just a look. I told my friend what I had done when we were outside of the tram and she thanked me.
We had a good evening afterwards, knowing that the man hadn’t gotten away with his behavior just like that.
Angelika.
Thank you for telling me about my shoelace. You saved me from falling.
*
I remember that time I forgot my last tenner in the cash machine. I was all the way across the square when you found it. I was listening to high music, and didn’t hear you screaming. You had to run quite fast to catch up with me. You ran fast, and you caught up with me. Just to give me back my last tenner.
*
I still get lost in Brussels every now and then. But I am never lost for long. Every time my face turns confused someone is there to point me in the right direction.
Karin.
Een zondagse wandeling met mijn moeder door de straten van Brussel. Op zo’n dag wanneer de lente er bijna is, maar de winter weer doorbreken wil.
We bewegen ons al pratend doorheen het verkeer tot onze weg plots afgesloten wordt door een gigantische meute van mensen.
Anspachlaan. Wat is er gaande? Betoging? Iedereen staat in een soort ‘trance’ naar iets te staren.
Het verkeer staat bijna stil, claxons, file. En dan een luid agressief geroep dat opdiept uit de verte, geluiden waar je liever weg van wil vluchten.
Ik kom dichterbij.
Twee auto’s lijken op elkaar gebotst te zijn. Er is geen blikschade, maar de twee auto’s zijn nek-aan-nek. Twee vrouwen staan alsof ze tegen één van de auto’s gedrukt zijn, omsingeld door een bende van ongeveer 10 mannen. Drie van de mannen roepen luid in het Frans naar de twee vrouwen, maken wilde gebaren, de andere mannen lijken de drie aan te manen. Ik versta niet echt alles wat ze zeggen. Eén vrouw roept hoog en hysterisch terug, duidelijk overweldigd door het verbaal geweld dat op haar af wordt gevuurd. Eén man begint tegen de schouder van de roepende vrouw te duwen, waardoor ze steeds verder tegen de auto achter haar aan wordt gedrukt. De tweede vrouw gilt en probeert zich vrij te maken, maant de andere vrouw aan dat ze weg moeten gaan.
De situatie lijkt mij hoog explosief. Ik begrijp niet juist wat er is gebeurd, ik staar voor een seconde mee met de meute rond me heen alsof mijn brein probeert te vatten wat er gaande is; Is de auto van de 2 vrouwen tegen die van de mannen gebotst, zaten al deze mannen in de andere auto, waarom roepen de mannen zo gewelddadig tegen deze vrouwen, kennen ze deze vrouwen……
Eén ding is zeker; als niemand ingrijpt, gaat dit escaleren tot iets lelijks.. Ik kan niet aanzien en aanvoelen hoe deze 2 vrouwen duidelijk door een bende mannen zwaar geïntimideerd worden en bel meteen de politie (101).
Bezet signaal. No kidding.
Ik leg de telefoon neer en vooraleer ik de tijd heb om tegen mijn moeder mijn ‘wtf’ hierover uit te drukken, belt de politie mij op!
“Wat is het probleem?” Ik leg uit wat ik zie, en klem erop aan dat ze snel komen moeten. “Is er een wapen?” “Ik denk van niet, nee, maar het gaat hier niet goed aflopen”. De situatie op de achtergrond begint uit de hand te lopen, beide vrouwen zijn aan het gillen geslagen nu. Ik voel de onmacht in me opwellen, mijn stem probeert duidelijk te maken dat iemand NU onmiddelijk moet komen, NU onmiddelijk moet ingrijpen. “Ziet u een politie-agent in de buurt?” “Nee.” “Ok, een patrouille is onderweg”. Na een uitwisseling van mijn gegevens, vraagt de politie of ze mij opnieuw kunnen contacteren als ze een getuige nodig hebben? “Ja.”
Meer fysieke onmacht dringt zich aan, hoe kan mijn kleine ‘ik’ ingrijpen tegen deze zo’n agressie? Een soort ‘superpower’, dat is wat je daar ter plekke nodig denkt te hebben.
Op het moment wanneer ik de telefoon neerleg, komen er 2 politie-agenten aan, ze gaan naar de mannen en proberen ze weg te houden van de vrouwen.
Iemand van de omstaanders moet ook de politie hebben gebeld, of deze agenten waren toevallig in de buurt…
Wat het ook is, de situatie lijkt een zaak van de politie nu, en het voelt raar te blijven “staren”. De vrouwen lijken nu beschermd te worden.
Ik draai me om en wandel de andere kant op met mijn moeder. Rondom heen staan er nog steeds ongeveer een honderdtal mensen naar het “spektakel” te kijken.
En ik vraag me af; hoe kan een meute samen staan staren naar een situatie waarin het meteen duidelijk is dat die 2 vrouwen hulp nodig hebben.
Is ons dit aangeleerd, is dit het “omstaanders-effect”, hoe kunnen we dit ‘ontleren’?
Later, vroeg ik mij zelfs af of er tussen al die mannen die de 2 vrouwen omsingelden ook niet gewoon omstanders zaten…
Wat er juist gebeurde weet ik nog altijd niet. Maar soms moet je gewoon naar je instinct luisteren in zo’n situaties; en “ingrijpen, reageren, nu”, was wat mijn instinct me zei.
Ingrid.
Two little comments from strangers on the street….
Two little different tales that happened to me both near “De Brouckère”. There can indeed be friendliness amongst strangers on the street with no strings attached. We can respect each others personal space and say a kind word now & then.
1. Walking to the station early in the morning, it’s pretty deserted as it’s so early, and I’m singing to myself quite loudly, as usual. A guy is waiting at the lights to cross the streets. He looks at me and I’m a bit nervous about what he might say. He just smiles, says “quelle belle voix” and walks off, and I feel quite happy.
2. Early evening one weekend, I’m waiting at the bus stop, reading a book, and a guy walks past, slows down as he gets near to me, again I feel apprehensive about what he will do or say. He smiles, says “vous avez l’air bien gentille la avec votre livre” and then keeps walking. Again I feel quite pleased with a friendly comment.
Jo.
I love seeing the seat giving up and the stroller-helping that goes on in Brussels all the time. It reminds me that there is a lot of sweetness here and motivates me to transfer that sweetness beyond elders and babies…. to everyone.
Anna.
- Certain men calling me sluts while I walk down the street of Brussels or Antwerp, threatening and sleazy glares, spitting on the ground in front of me,… They are commonplace and I feel I have become desensitized. I know now that it is not my fault for wearing a skirt, or showing some cleavage. Now all I feel is anger, no fear, no sadness, no shame, just raw anger. I try not to lash out as I wouldn’t feel responsibility for the consequences. It is all because being subjected to this treatment is something I have grown up with:
- When I was 12, me and my friend went to the UGC cinema in Brussels. Halfway through the film a boy, not much older than us, sat himself in the seat next to us and started making suggestive remarks. We did our best to ignore him, then moved on to a different seat (The theatre was nearly empty anyway). Needless to say, he followed us and this time, stuck his hand down his pants and started pleasuring himself right there on the spot. Terrified and disgusted we moved seats again. I can say this was the 1st time I felt powerless. Was this part of ‘being a woman’?
- In Middle school I was harassed by male students who found it amusing to humiliate me. I was the ‘smart one in class’, I was also a petite girl and therefore not worthy to be called a ‘woman’ They would push me up against the wall, call me ‘hideous’ and ‘unattractive’. They would question me about whether I masturbated, they would grope my breasts. These were seemingly bright, popular students for whom this behaviour was acceptable. When mentioning this to others I was often met with the statement that ‘boys will be boys’. These charming fellows would hand out my details to certain ‘acquaintances’. Small groups of young men I’d never seen before would then hiss and call out my name as I passed them by on the street.
- A few years later a boy I used to know contacts me out of the blue and starts acting apologetically. In my naivety I give him a chance. We meet up and he seems to have matured, until I walk past him and his friends one day: He starts hissing, makes crude remarks and pretends he doesn’t know who I am. I felt so powerless and used. I turned around and told him where to stick it. That was it, or so I thought: For the next 4 months he sent me abusive messages and threats. Suddenly I was a ‘little slut’ and a ‘dumb whore’. He threatened to beat the living daylights out of me to teach me a lesson and not to talk like that in front of his friends…
I believe street harassment is simply the most visible and vile symptom of a culture still steeped in misogyny. My mother would tell me to ignore harassment, and that reacting was unladylike, yet to this day I do not feel I ‘owe’ anyone any ladylike behavior, unless I am treated like one. I am 23 now and live abroad . I must say harassment is practically non-existent here, apart from the odd wolf- whistle which I can live with :). However I am still in a large European capital. This goes to show that this is not a problem everywhere and can be solved!
Ellen.
Be our Hero/ine of the Day ?
Sta je achter Ellen en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Vous voulez soutenir Ellen et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
It was evening, I was at Gare du Midi metro station – and I had a problem: My purse was gone. I had used the last remaining ride of my ten-rides ticket (which I kept in my pocket) in order to take the metro from Arts-Loi, and now I didn’t know how to get back, with no money – not even 2,50 €. I was 99% sure that my purse must be at my work place (close to Arts-Loi) – but of course I wanted to be 100% sure. And I knew that I should hurry up with getting back: As long as there was still someone at work, this person could let me in – if I was too late, I would be lost, as I kept the card for the door in my purse. The only way to get back quickly enough was to take the metro back immediately. I lingered around in front of the access barriers, not knowing which person to ask for the favour of letting me in with him or her, approaching some and then backing off shortly before addressing them, for fear of being rejected.
And then I saw her: A woman with two children, guiding them towards the entrance. “Excuse me, would it be possible to get in with you? I don’t have my purse and I must get back immediately to find it!” She smiled: “No problem!” The woman told her children to stick together and made sure I could get in with her. I was so grateful to her, thanked her – but she just smiled again. 20 min later on I was at my work place – my purse was still there.
Angelika.
We all know the stereotype of the sleazy construction worker bothering women passing his site. It’s an unfair stereotype, to be sure, as all stereotypes are. Yet it’s prevalent enough to be used in a segment of “What Would You Do?” featuring actors portraying construction workers who cat-call at passersby.
I was recently out for a run and saw, up the sidewalk, a construction truck parked on the side of the street and a worker controlling a crane which was moving objects from the truck to the cobblestones. I slowed down, not sure whether I should pass on the narrow strip of sidewalk left and potentially have to cross underneath the crane, or to go around the truck and consequently have to run in the road. I almost vouched for the road, a decision that would have been made primarily based on the my lack of desire to run in front of the worker and potentially attract his attention. He looked up and noticed my hesitation. I halted and gestured ambiguously to the two sides of the truck, unable to make myself heard over the machinery. The man cut the crane immediately and jumped down. I tensed, but he held up his hands and said, “It’s okay, it’s safe to pass on the sidewalk! Here, I’ll escort you past the crane. Go ahead, enjoy your run!” He was smiling, but not lecherously. He didn’t try to touch me, and he didn’t say anything as I ran off other than to have a good day. He joked about needing to go for a run himself.
Essentially, he respected my space and he let me be. I ran off smiling. It’s a very literal example of how we can all share the streets.
Anna Claire.
Voilà la deuxième partie…
- Deux incidents me sont arrivés avec le même homme à près d’un an d’écart, en 2011 et en 2012. Les deux fois, il a profité du fait que les transports en commun étaient bondés pour frotter son bassin contre mes fesses. La première fois, je n’ai rien osé faire et il est de toute façon descendu quelques arrêts plus loin. J’étais dans le 94 en direction de Louise et il a commencé à se frotter à moi vers l’arrêt Buyl.
La fois suivante, j’étais dans le 71 en direction de De Brouckère le long de la chaussée d’Ixelles. Le même scénario s’est produit, mais cette fois, je lui ai donné un grand coup de coude “accidentel” dans les côtes et il s’est éloigné. Quelques jours plus tard, j’en ai parlé à un policier, qui m’a prise au sérieux et m’a conseillé d’immédiatement descendre du bus et appeler la police si ça se reproduisait encore. Ma mère me dit que je “n’ai qu’à” arrêter de prendre le 94 et le 71… aaaah, super idée, et si j’arrête de vivre je ne me ferai plus jamais emm… par des quidams.
- Je n’ai pas envie de donner trop-trop de détails car je suis encore mortifiée (je n’ai même pas osé raconter l’incident à ma psychologue tellement je m’en veux), mais une nuit il y a quelques semaines, j’ai pris un taxi du côté du cimetière d’Ixelles et le chauffeur ne m’a laissée descendre à ma destination qu’à condition que je l’embrasse. Deux fois. Je n’ai obtempéré que parce qu’il avait verrouillé la porte et menaçait de m’emmener “en balade” comme il avait fini son service, et autres joyeusetés. En clair, j’ai vraiment cru que j’étais sur le point d’être kidnappée, et je ne prendrai plus jamais le taxi à Bruxelles à moins de ne vraiment pas savoir faire autrement. Je n’ai pas relevé son numéro, j’étais dans la confusion.
- Ce n’est pas très grave par rapport aux autres incidents, mais j’ai le plaisir énorme d’avoir pris du poids et de non seulement me faire harceler par les hommes qui me trouvent attirante, mais aussi, avec d’autres excuses, par ceux qui me trouvent grosse (moi, je me sens très bien comme ça, grosse ou pas. A mon âge, j’ai appris à relativiser ce genre de choses).
Bref, il n’y a pas longtemps, je prenais l’avenue Legrand à Uccle (le long de la ligne du 7) en venant de la Bascule et je suis passée devant deux hommes qui se tenaient devant l’entrée d’un magasin en faisant face à la rue. L’un d’entre eux m’a vue et a crié “BEUUUUURK!” plusieurs fois quand je suis passée devant lui. Je n’ai rien osé dire, mais je dois avouer que même si je ne suis pas une personne violente à la base, je brûlais d’envie de lui mettre ma main dans la gueule! Ce qui est splendide et sans pareil aussi, c’est que par le passé, des jeunes hommes qui me considéraient comme “grosse” malgré mon petit 36(!) me faisaient des commentaires extrêmement crus et fréquents du genre “et tu as un cul comme ci, et des seins comme ça, et tes hanches bla bla bla”. Pour des gens qui me trouvaient ostensiblement abominablement laide et donc (très logique) indigne d’être considérée comme une femme ou même un être humain tout court, ils avaient passé beaucoup de temps à m’analyser et à me “dépecer” sous toutes mes coutures. Mais c’est un autre débat…
- Ce n’est pas du harcèlement dans la rue, mais ce qui est “tof” aussi, c’est qu’en parallèle à ça, mon supérieur hiérarchique me harcèle sexuellement et moralement (essentiellement de manière sexiste) depuis plusieurs années avec la bénédiction de plusieurs autres personnes du service, mais cette fois-ci je suis en train de me trouver des appuis. Vous serez étonnées si je vous dis que parfois, j’ai envie de hurler et d’exploser sur le premier qui mouche?
Je sais qu’il y a des récits de vie bien pires que le mien, notamment dans les témoignages que j’ai lus ici, mais j’ai l’impression d’avoir vécu des violences sexuelles toute ma vie. J’ai décidé de ne plus accepter la moindre violence verbale, sexuelle, physique ou symbolique dans ma vie quand j’ai le choix, et je ne vais plus me laisser faire (mais rassurez-vous, je ne frapperai personne, sauf si c’est pour me défendre!).
Cassia.
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have Cassia’s back and you feel like translating her story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!
Sta je achter Cassia en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Je voudrais partager avec vous plusieurs incidents qui me sont arrivés à Bruxelles sur plusieurs années. Comme mon récit “circonstancié” est un peu long, je vais le soumettre en deux parties.
- D’abord, quand je vivais en kot à l’ULB, j’ai commencé à passer de moins en moins de temps avec les autres étudiant-e-s parce que j’écrivais mon mémoire et je faisais des démarches pour aller faire un Master complémentaire à l’étranger, ce qui mobilisait tout mon temps et toute mon attention. Ca a déclenché une véritable campagne de harcèlement de plusieurs de mes voisins et voisines en qui j’aurais donné le bon Dieu sans confession (si vous me passez l’expression), ainsi que de plusieurs de leurs amis.
Deux d’entre eux, en particulier, venaient souvent se saouler dans les commus — et ma chambre était juste à côté des commus. J’ai eu plusieurs problèmes d’insultes sexistes avec eux, mais je me souviens particulièrement de la première fois où je les ai rencontrés et l’un d’entre eux a commencé à se jeter sur moi en disant qu’il était fou de moi etc (j’étais d’autant plus surprise que je portais un T-shirt large). Je me suis réfugiée dans ma chambre et là, il a commencé à littéralement se jeter et se frotter contre la porte, de telle sorte qu’il l’a poussée hors de ses gonds. J’ai été voir les autorités compétentes, qui n’ont rien fait.
C’était d’autant plus désastreux pour moi que je sortais d’une relation abusive avec un petit ami qui me rabaissait constamment et m’a agressée sexuellement plusieurs fois (la police ne m’a même pas laissée porter plainte parce que je n’ai tenté de le faire que six mois après les faits, quand j’ai commencé à recevoir des SMS bizarres d’un “admirateur anonyme”…).
- Il y a quelques années, forte de ma naïveté (un problème récurrent comme vous pouvez le voir…), je me suis proposée pour être “recruteuse” pour une ONG. Vous savez, ces étudiant-e-s qui abordent les gens dans la rue pour leur demander de signer un ordre permanent? Eh bien, c’était ça. Je tiens à préciser qu’il s’agissait d’une campagne contre les violences (physiques) contre les femmes, que moins de deux semaines avant, j’avais vécu un viol et que le test était dans le même quartier que celui où j’avais rencontré mon agresseur (l’ami d’un “ami”… qui l’a défendu après coup) le soir des faits.
Eh bien, j’ai découvert que les femmes qui faisaient ce genre de boulot étaient fort exposées au harcèlement sexuel dans la rue (surprise?). Nous étions deux femmes et un homme sur une petite place située sur l’avenue de la Toison d’Or et je me rappelle en particulier de deux jeunes hommes assis et qui faisaient des commentaires très crus, du genre “doigt dans ta chatte” et je vous en passe et des meilleures. L’autre étudiante a eu le même problème que moi (et l’étudiant testé lui a dit que c’étaient des compliments…), mais elle a pu s’éloigner… me laissant le soin de m’occuper de cette partie de la place. Je me suis éloignée, mais ils ont commencé à crier des injures sexuelles. J’ai alors approché le superviseur du groupe pour lui demander de pouvoir m’éloigner et m’asseoir DEUX MINUTES. Il m’a dévisagée d’un air extrêmement choqué et m’a dit que l’endurance physique faisait partie de l’épreuve. Je vous passerai les détails sur la façon dont j’ai été recalée avec long e-mail d’insultes délirant parce que plusieurs employés de l’ONG (dont celui qui pouvait clairement entendre les insultes!) ont refusé de croire que j’étais harcelée sexuellement, arguant que j’étais fatiguée et faible et donc indigne, une mauvaise citoyenne etc.
Je ne voulais de toute façon plus travailler là, mais mon idéalisme en a pris un coup.
Cassia.
(Lisez ici la deuxième partie de son histoire)
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have Cassia’s back and you feel like translating her story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!
Sta je achter Cassia en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Lisa.
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have Lisa’s back and you feel like translating his story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!
Vous voulez soutenir Lisa et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
On commence souvent les histoires par “il était une fois”, mais en ce qui concerne le harcèlement de rue, on a plus souvent envie de dire “il était encore une fois”… mais bref, voici mon histoire. Pas celle d’une fois, mais celle d’une partie de ma vie.
J’ai 27 ans, et la première fois que j’ai été confronté à ce type de violence, j’avais 13 ans. Je me baladais simplement avec ma soeur, de 7 ans, mon père et son compagnon (oui vous avez bien lu :p) dans le centre-ville de Bruxelles, une ballade en famille tout à fait banale en somme. Mais durant celle-ci, on a croisé quelques personnes à qui cela semblait poser un problème…Outre celles qui nous regardaient longuement dans la rue, de temps à autre, à un feu rouge, on entendait un “PD” qui s’évanouissait dans l’air à la vitesse de la voiture qui filait car le conducteur et/ou le passager attendait évidemment que le feu devienne vert pour lancer l’insulte. Aujourd’hui, je ne me ballade plus autant avec mon père mais je ne peux pas m’empêcher de penser qu’il pourrait un jour croiser la route d’un homophobe (ou plusieurs) et que ça pourrait mal se passer…
Mais comme je le vous disait, je ne vais pas me limiter à cette histoire. En effet, il y a plusieurs choses importantes à dire:
- Comme dit plus haut, j’ai une soeur et, “évidemment” j’ai envie de dire, elle aussi est victime de ce harcèlement de rue et que je suis toujours un peu surpris avec la banalité avec laquelle elle prend la chose. Comme si c’était un désagrément du quotidien qu’elle tolère, presque comme si elle était résignée, mais la connaissant, je sais que dans ces circonstances, elle ne se laisse pas faire (pas ma soeur pour rien :) )
- Combien de fois des amies ne m’ont pas demandées de les accompagner dans le centre-ville pour éviter que d’autres garçons les ennuient? Je ne serai pas dire combien, mais beaucoup. Alors, à moins que c’était un prétexte pour passer du temps avec moi et que je ne l’ai pas compris (évidemment :p), d’une part ça pose question et d’autre part, je pense que, sur le long terme, je ne leurs rend pas vraiment service car l’idéal, c’est justement qu’elles soient capable de se ballader en rue sans être ennuyées. Parce que, si un jour il n’y a plus d’harcèlement (on peut espérer), elles pourront se ballader en toute tranquilité et n’auront pas besoin de moi (ou devront trouver un autre prétexte pour passer du temps avec moi :p)
- Enfin, plus jeune, comme 99,99% des gens, je me suis déjà retrouvé témoin de situations d’harcèlements et plutôt que d’agir, je regarde ailleurs, je fais semblant de rien, etc. Bref, je n’agissais pas. Pourquoi? Ben comme tout le monde, la peur… La peur de me faire frapper, de me faire agresser, etc. Depuis, et bien j’ai grandi et je me suis musclé (tousse bcp pour éviter de dire grossir), mais surtout j’ai appris et fait l’expérience que beaucoup de ce type de situation peut se résoudre simplement par soit, montrer par son regard qu’on voit ce qui se passe et que la personne doit arrêter (marche facilement 1 fois sur 2) et il n’y a pas de conséquence. Soit par le dialogue et toujours sans conséquence type se faire frapper ou autre. J’avoue qu’être travailleur social ça aide un peu, mais chacun peut acquérir ces compétences de dialogues s’il le désire. Pour les situations plus graves ou si vraiment on a peur, il y a toujours la possibilité d’appeler la police ou interpeller un agent de sécurité selon l’endroit où l’on est.
Voilà mon histoire, mon expérience. Et depuis 5-6 ans maintenant, j’ai fait un choix entre vivre dans la peur et laisser faire et me laisser guider par cette peur, ou m’y opposer, me remettre en question pour éviter d’avoir un comportement discriminant, et tenter de changer les choses pour que personne ne vivent dans la peur, mais dans l’espoir. Devinez le camp que j’ai choisi?
Enfin pour terminer ce long texte (désolé), juste une petite fable qui nous vient d’Amérique du Sud: “Lors d’un grand incendie de forêt, tous les animaux s’enfuient sauf un. En effet, un colibri prend de l’eau dans son bec puis s’en va jeter l’eau sur l’incendie et continue sans montrer de volonté de s’arrêter. Tous les animaux lui demandent pourquoi il fait ça, ça n’éteindra pas le feu se disent-ils. Le colibri répond, je sais que mon action seule n’éteindra pas l’incendie, mais au moins, je fais ma part”
Quentin.
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have “Quentin” ’s back and you feel like translating his story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!
Sta je achter “Quentin” en wil je zijn verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Een goed anderhalf jaar geleden is het intussen. Een vriendin had een afscheidsfeestje gegeven in een café op de Oude Markt in Leuven, omdat ze voor langere periode op reis vertrok.
Omstreeks drie uur besluiten we met de overblijvenden naar een ietwat rustiger café te gaan om een slaapmutsje te drinken. Met een twaalftal personen vertrekken we dus richting dit andere café en ik liep achteraan, samen met een vriendin. We waren gezellig aan het tetteren en al snel liep de rest van de groep een pas of tien, vijftien op ons voor.
Op een bepaald moment kruisen we twee mannen en die beginnen ons van alles na te roepen. Zowel mijn vriendin als ik zijn gezegend met nogal ronde vormen en men riep dingen zoals “dikke kont, dikke borsten, …”. Puur spontaan, zonder erbij na te denken, draai ik me om en zeg “Pardon ?”. Die ene kerel blijft ook staan, pal voor mijn neus, met nog geen twintig centimeter tussen ons in. Ik kijk hem in de ogen en vraag nog es “Excuseer maar …” en veel verder ben ik niet gekomen.
Voor ik het goed en wel besefte, lag ik op de grond omdat hij mij gewoon een vuistslag in mijn gezicht gegeven heeft. Tijdens die val ook mijn pink bezeerd en tot op de dag van vandaag is dit laatste nog steeds niet genezen. De politie, die in de buurt patrouilleerde, was er vrij snel bij maar veel konden die niet doen. Hoe beschrijf je immers iemand die je amper dertig seconden, of zelfs nog minder, hebt gezien. Ik kon alleen zeggen welk shirt hij aan had.
Dit is dus blijkbaar de reactie die je krijgt als je voor jezelf opkomt. En toch kan ik het tot op de dag van vandaag nog steeds niet laten om te reageren …
Conny. (Leuven)
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have Conny’s back and you feel like translating her story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!
Vous voulez soutenir Conny et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
Ik was gewoon op weg van het werk naar huis… het is winter net over 18u. Ik heb een lange broek aan, dikke jas, mijn haar in een staart, geen make-up … helemaal niets uitdagend. Een jongeman komt uit de andere richting, kruist mij, draait zich om zonder dat ik het opmerk en gaat met zijn hand naar mijn billen … zomaar uit het niets. Ik draai me om en roep of hij dit normaal vindt. Hij kijkt even en loopt gewoon verder. En ook ik loop “gefustreerd” verder…
Virgi.
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have Virgi’s back and you feel like translating her story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!
Vous voulez soutenir Virgi et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
Je raconte mon histoire pour la première fois, je travaillais dans une boutique en tant qu’apprentie vendeuse ( j’avais 16 ans ).
Un jour, je m’aperçois qu’un homme passe toute la journée à me regarder travailler. Je me dis: “pas grave”, il va se lasser…En effet, vers 17h, je ne le vois plus.. ouf !!
Le lendemain, il revient, ma collègue me dit ” j’appelle la police !”. J’étais contre ( je ne sais pas pourquoi..).
La police arrive, il s’enfuit.. la police le recherche dans le centre commercial, en vain.
À 20h, je ferme la boutique avec ma collègue, elle monte (direction parking) et moi je descends pour prendre le bus.
En hiver, vers 20h, le parking est vide.. Je marche dans la parking. Et là, il surgit de nulle part, m’étrangle, me donne des coups de poing dans le ventre tout en me disant:
” T’as appelé la police salope !!!!! “
” Tu vas voir sale petite pute … “
Jusqu’à ce que la porte du centre commercial s’ouvre (heureusement ) et que deux vendeurs de la galerie arrivent…
Il est parti en courant et a pris sa voiture.
J’ai démissionné le lendemain. Impossible pour moi de continuer à travailler là.
Je n’ai jamais porté plainte, je suis rentrée chez moi choquée, j’ai pleuré toute la nuit. Et une semaine plus tard, je regardais les hommes autrement dans la rue. Maintenant je sais (et heureusement ) qu’ils ne sont pas tous pareils !!!
Fière d’être une femme.
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have “Fière d’être une femme” ’s back and you feel like translating her story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!
Sta je achter “Fière d’être une femme” en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Bonjour à toutes et à tous,
Tout d’abord, je veux préciser que mon histoire n’est pas arrivée à Bruxelles, mais à Charleroi. Comme il n’y a pas (encore) de page pour cette ville, j’ai décidé de partager mon histoire sur celle de Bruxelles.
Le gars qui m’a agressé verbalement n’en était pas à son coup d’essai malheureusement. J’avais déjà eu affaire à lui il y a quelques semaines, mais la première fois, il n’en était pas venu aux insultes.
Ce matin, en passant à côté de lui, il me demande si je n’ai pas un mouchoir. Je lui dis non. « Parce que je dois chier » me dit-il. Je lui réponds alors : « non mais ça va pas ?! »
Et là, il a commencé à m’insulter : pouffiasse, reviens ici, viens sucer ma bite, grosse pute, etc., etc.
Je suis revenue vers lui en hurlant qu’il la ferme et qu’il me parle autrement. J’ai composé le 101 pour appeler la police, et là je vois sur l’écran de mon téléphone : réseau occupé. Impossible de passer l’appel !!! Merci Mobistar. J’étais vraiment dégoûtée. Quand je lui ai dit que j’appelais la police, il a un peu paniqué. Il m’a dit « non mais n’appelle pas, casse toi ! ». Je lui ai répondu « alors excuse-toi ! ». Il s’est excusé, avec un sale sourire sur le visage, inutile de préciser.
Bref, je m’en vais et il me crie « mais j’ai des problèmes moi ! »
Et alors, est-ce que ça excuse cette attitude ? Tout le monde a des problèmes !
Pour vous, les femmes qui passez à Charleroi, je vous donne la description du type. Je le croise souvent et je prendrai une photo la prochaine fois et la posterai ici. Il mesure 1m80/85, cheveux bruns à la brosse, et est toujours habillé en training noir. Je l’ai toujours vu dans Ville-Basse, dans les rues aux alentours de la gare.
HOLLABACK POWER !!
Charline.
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have Charline’s back and you feel like translating her story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!
Sta je achter Charline en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Ik sta op 22 november op de markt van Brussel langs de kant, rond 17u, dus al donker, te telefoneren en een jonge man komt naar me toe, ik dacht dat het een toerist was om iets te vragen, dus stop met telefoneren. Hij begint in het Frans dat ik mooi ben, waar ik woon en wat ik in Brussel doe en hij komt altijd dichter bij mij, hij zegt : ‘je hebt gedronken’ (ik had een lunch met vroegere collega’s) begint opdringerig te worden, probeert me te kussen en legt zijn hand op m’n borst, gelukkig had ik een dikke jas aan. Dan ben ik verder weg gaan staan en heb ik vriendelijk geprobeerd om hem af te wimpelen, ‘ben je getrouwd’ was de vraag en ik heb gezegd dat ik juist mijn man gebeld had en dat hij op komst was en ben vlug weggegaan.
Hilde.
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have Hilde’s back and you feel like translating her story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!Vous voulez soutenir Hilde’s et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
Walking past this restaurant, not looking at anyone, just walking firmly ahead, one of the waiters stared at me from top to bottom and said something I didn’t understand, I just heard ‘bonsoir mademoiselle’. The fact that he was talking with a low voice clearly meant it was not a pleasant message.
I stopped and demanded him to stop harrassing women walking by, that this is a public space and not his private area. Zero regrets from his side, he seemed rather amused. I demanded to speak to the patron. The patron totally took the waiter’s side and told him not to pay attention to me.
I wish there was a directory of bars, pubs, restaurants and shops where staff or even owners are pro-harrassment. We could all list the worst places in Brussels and warn other women. Personally I would be in favour of withdrawing the licenses of those owners who repeatedly allow harrassment to happen in their establishments, be it by customers (failing to kick out a harrassing customer), including all these terrible street cafes at Blvd Anspach and surroundings where groups of men sit and collectively harrass women walking by, or be it harrassment by staff. I’d be more than happy to point out all those terrible places!
CouleurCafeFan.
Be our Hero/ine of the Day ?
Sta je achter Coralie en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Vous voulez soutenir Coralie et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
I was sitting in the subway this morning, reading the newspaper, wearing some mid-thigh dress I bought last year that I really enjoy, when some douche thought I was dressed for him and that was perfectly okay to sit next to me, to touch my shoulder with his hand and to look at me like a pervert.
I tried to move away, went closer to the window (I was in the first wagon of the new subways), compressed my lips, tried to show physically that he was over the line. I saw he noticed it and kind of enjoyed it I guess.
Lucky me I only got to suffer for 2 or 3 stops but when he went down, he said to me “you’re really pretty in you little dress”.
I decided to let him know my feelings by accepting his comment with my middle finger raised. Bad move I guess I received some nice injuries back at me. He started to scream at me from the platform in a bad French or at least with words that made no sense to me at this time as I was so relieved he left the subway.
I hate this situation! Last winter I bought two nice mid-tight dresses that I really love. My clothes are not provocative in any way or my behaviour but I don’t dare any more to wear those dresses as each time it’s the same thing all over again. This morning I wore my dress thinking “Come on Coralie, you’re over reacting. You bought those dresses and you never wear them to go to work! It’s stupid, no one is going to harass you, it’s all in your head, you have a perception that’s wrong of your own security, give you some space”
Wrong! On public transport, specifically the subway, I can’t wear those dresses and feel confident and safe as I received perv looks or comments or gropings. The conclusion is that I only wore my dresses when I went out with my boyfriend and I’m still wondering if that was not the best strategy… Then I realised that it’s too easy and not fair to restrain my freedom because some men don’t seem to get what RESPECT does mean.
Right now as I’m writing, I’m still wondering what’s gonna happen to me at 5:30pm when I’m gonna leave the work in the dark to walk to the subway (Etangs Noirs) and from my stop to my home. I’m not sure I will be able to apply all your advices but I hope so…
In what kind of a country do we live? I feel like I’m the victim from an injustice. How is it that the society gives me the message “you’re wearing a mid thigh dress, you’re asking for it”. I want this to change and not feeling scared when I walk in the street. If men don’t feel the limit with verbal and really close contact. I’m not so sure they won’t follow me to rape me when I’m isolated. I don”t want to live in the FEAR, it’s time to change the perception of sexism and to fight back, I hope I’ll find the strength.
Coralie, 24 years old Belgian.
Sta je achter Coralie en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!
Vous voulez soutenir Coralie et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
As a senior in college, I studied abroad in Brussels for my final semester. Brussels is a beautiful city, full of history and life, but my memories of this place are overshadowed by the intense and constant harassment I experienced on the streets every day. I am an independent person. I love spending time with my friends, but I also enjoy my time alone and often go out for walks to clear my head. I could not do this in Brussels. Just the 5 minute walk to the Metro stop less than a block from my flat was filled with at least one lewd stare and a crude comment. I was told before I moved to Brussels that those who worked there did not live there and those that lived there did not work. I don’t think that statement is entirely true, but I did notice a surprising number of young men with far too much time on their hands. And how did they spend that time? By making passes at me, calling out to me, following me down the street, etc. And this didn’t just happen every now and again. This was every single day, multiple times a day. I got to a point where I didn’t even want to leave my flat anymore and in fact would not just to avoid the stream of incoherent babble from jerks on the streets.
I think the breaking point for me was when I was out with two friends and a guy actually grabbed my waist and tried to pull me away from my friends. We all three broke out in a flood of curses, but the guy just laughed at us and kept on walking. I know that nothing major happened, but in that moment I felt like a prostitute. It made me think that my appearance, my look, my style (which is ridiculously conservative in my opinion) was somehow inviting these guys to make a pass at me, was somehow communicating that I was available, that they could just take me. I gained weight, spending the majority of my time inside, and became overall depressed without understanding the cause. It wasn’t until I moved to the northern regions of Finland that I finally realized what had happened to me. I had allowed complete strangers to take away my confidence, my power. I discovered that I was in fact petrified of what might happen if one of those men decided to take their comments and looks to the next step and act on those thoughts that were so clearly painted on their face. I started walking again, but on the streets of Lapland, you might pass a reindeer, and that’s about it. It is truly wonderful. But it is also sad. It is sad that I feel so happy about there being no people at all. I shouldn’t feel that way.
Back home there are very strict rules about sexual harassment in the work place, but there is really nothing for the street. If you’re out with girlfriends and you try to fight back, you get laughed at and called names. If you’re with a guy, firstly the attacks are less likely to occur, and secondly the offender typically goes away if the guy speaks up for you. I don’t want to have to rely on a guy to defend me. I want to be able to defend myself. I want to be able to slap a b****! But I can’t, because then I would be the one in trouble. I wonder what they (and by ‘they’ I mean men) would say if the tables were turned, if they were the ones being objectified. It makes me sick and I want to do something to stop it. I have since taken self-defense after my Brussels experience, but that only protects me if someone tries to physically hurt me. There is no self-defense for the emotional hurt. I will never allow myself to be shut up in a flat again though because the streets make me feel uncomfortable. There must be something we can do…
Emily.
Be our Hero/ine of the Day ?
Sta je achter Emily en wil je haar verhaal graag in het Nederlands vertalen? Dit kan je gewoon doen door hieronder je vertaling als ‘reactie’ te publiceren!Vous voulez soutenir Emily et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
Na mijn avonturen aan de trappen van de Beursschouwburg ben ik wat kunnen uitblazen op het concert in de AB. Ik had mijn verhaal kunnen vertellen aan mijn broer en zijn vrienden en voelde me al iets beter.
Onderweg naar het Centraal Station waren we nog gestopt bij een nachtwinkel. Mijn broer en een vriend waren net binnengestapt. Toen ik wilde binnenstappen werd ik gepord door een man die herhaaldelijk “mademoiselle” zei. Ik heb hem genegeerd en ben binnengestapt. Bij het buitengaan was de man weer weg.
In het Centraal Station moesten we nog even wachten op onze trein. We stonden wat te keuvelen op het perron. We waren een wat onnozel gesprek aan het voeren en op een gegeven moment zei een vriend dat ik zijn type niet was. Op dat moment kwam schijnbaar uit het niets een oudere man te voorschijn die al het hele gesprek achter mij moet hebben gestaan. Hij zei: “maar jij bent wél mijn type. Met je mooie lange haar! Echt mooi”. Erg verbaasd en vooral behoorlijk ongemakkelijk bedankte ik de man waarop hij zei: “Ja maar de vraag is: wie moet IK daarvoor bedanken? Je ouders misschien?”. Op dat moment wist ik echt niet meer wat zeggen. Mijn vrienden waren in lachen uitgebarsten en ik keerde mijn rug naar de man die even snel verdween als dat hij verschenen was.
Op de trein hebben we er nog wel om gelachen omdat de avances van de man zo ongemakkelijk en gênant waren maar toen ik thuis kwam voelde ik me echt vuil en vernederd na alles wat ik had meegemaakt op zo’n korte tijd. We waren in het totaal maar een zestal uur in Brussel en toch werd ik vier keer door vier verschillende mannen en op vier verschillende manieren lastig gevallen.
Eglantine Henderick.
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have Eglantine’s back and you feel like translating her story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!Vous voulez soutenir Eglantine’s et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
Op 16 oktober beleefde ik een hele dag vol street harassment.
Ik ga mijn verhaal in verschillende keren posten omdat ik op verschillende plaatsen in Brussel werd lastig gevallen. Dit is het eerste deel over mijn ervaringen op de trappen van de Beursschouwburg.
Op 16 oktober was ik naar Brussel gekomen samen met een vriendin omdat we die avond naar een optreden gingen in de Ancienne Belgique. We waren wat vroeger gekomen omdat we nog een museum wilden bezoeken. We hadden rond 20u afgesproken met mijn broer aan de trappen van de beurs.
We waren een dik half uur te vroeg dus we besloten op de trappen te zitten en te wachten.
Er zat een klein groepje mannen voor ons op de trap. We hadden er eigenlijk weinig aandacht aan geschonken. Na een tiental minuten draaide een van de mannen zich om en kwam heel snel mijn richting uit. Zijn vrienden volgden op kleine afstand. De man kwam heel dicht voor mij staan. Hij was duidelijk goed beschonken. Hij zei: “Excuse me… Can I get a kiss?”. Ik heb hem op een rustige toon geantwoord dat ik hem geen kus ging geven en of hij ons alstublieft met rust kon laten want hij stoorde ons. Mijn vriendin wist mij achteraf te zeggen dat hij blijkbaar ook: “I want to have your babies” had gezegd, maar dat had ik op dat moment niet gehoord. Hij bleef aandringen en ik zei “can you please leave? You’re bothering us!”. Hij antwoordde dat hij niet wist wat “leave” wilde zeggen. Ik zei dat ik er de politie ging bijhalen. Daarop zei hij lachend dat ik dat niet mocht doen. Nog een keer zei ik heel kordaat “please leave now!” en ik keek hem zeer strak in de ogen. Toen is hij eindelijk samen met zijn vrienden vertrokken.
Nog geen tien minuten later kwam de volgende man al naar ons toe. Hij was een beetje sjofel en mogelijk was hij ook zat. Maar dat ben ik niet zeker. Hij vroeg in het Frans of hij ons iets mocht vragen. Omdat we geen zin hadden om opnieuw lastig gevallen te worden, begon mijn vriendin in het Duits tegen de man te spreken. Ze zei dat we hem niet verstonden. Ik kon onvoldoende Duits om iets te zeggen, dus ik heb haar het woord laten voeren. De man bleef aandringen om ons iets te vragen in een mengvorm van Frans, Engels en Duits. Ik weet zelfs niet goed meer wat hij allemaal probeerde te zeggen. Hij vroeg ons alleszins om te lachen.
Heel plots sloeg zijn houding om. Hij werd agressief en en begon op luide toon te vragen waarom we niet met hem wouden spreken. Mijn vriendin vroeg hem in het Duits of hij alstublieft wou weggaan. Ik keek hem strak aan in de ogen. Hij werd hier duidelijk heel ongemakkelijk van en begon te ijsberen over de trap terwijl hij bleef herhalen dat we duidelijk van onszelf dachten dat we “groot waren”. Ik bleef hem aankijken zonder een woord te zeggen. Uiteindelijk ging hij wat verder neerzitten. Hij bleef ons naroepen en zelfs uit te schelden voor Hitler. Blijkbaar vond hij het ook een schande dat we “in zijn stad” niet de juiste taal spraken. Wat natuurlijk onzin was want we kunnen beiden de drie landstalen spreken. We besloten de man gewoon te negeren maar hij bleef ons de huid vol schelden. Op een bepaald moment hoorden we zelfs iets vallen achter ons waarvan we vermoeden dat het iets was dat hij naar ons had gegooid. Kort daarna kwam mijn broer toe aan de trappen van de Beurs en zijn we dan maar snel vertrokken. Maar mijn vriendin en ik weigerden te vertrekken voordat mijn broer er was. We wilden niet bezwijken onder zijn pesterijen.
Die avond volgden nog twee incidenten die ik in een andere post ga schrijven omdat ze op een andere plaats gebeurd zijn.
Eglantine Henderick.
Be our Hero/ine of the Day ?
Do you have Eglantine’s back and you feel like translating her story into English? You can do this by simply publishing your translation as a comment!Vous voulez soutenir Eglantine’s et traduire son histoire en français? Vous pouvez le faire simplement en publiant votre traduction en commentaire!
I already posted this story on stopstreetharassment.org and only later found out about this Brussels-based initiative. I’m delighted that such an initiative exists in Brussels because it is badly needed!
I am copying this story from here.
“This goes beyond the usual shouting and name-calling I’ve experienced before, and I’m still in shock about what happened.
On 13 October, I was walking on a street in the city centre of Brussels, Belgium, on my way to catch the tram. It was about 18:00 so still bright outside. A young man walking alone in the opposite direction to me brushed against my shoulder as we crossed paths and spat in my face.
He just walked on! He didn’t say anything!
I was completely shocked. I didn’t see his face, I didn’t even look at him, and I wish I had been able to react! After he walked on I turned to shout after him, but he totally ignored me and kept going. I felt completely violated and aggressed.
There were other people on the street at that time. Nobody stopped to ask me if I was ok. Nobody tried to stop the young man.
I tried to clean my face with a tissue, but was still in shock. About ten minutes later I completely broke down and had to call my husband. He came and took me home and helped clean me up and made some sweet tea for me.
I have never felt so aggressed on the streets of the city centre of Brussels. I have, sadly, often experienced street harassment here before (and not only in Brussels, in most places I’ve been). Shouting, name-calling, propositions, cars slowing down and honking etc. This was the first time something so physical happened.
Later that evening I joined some friends for dinner. I took the long journey by metro and tram to meet them just to avoid walking on the streets as much as possible. My friends shared their experiences of street harassment with me, and I am now totally fed up. When will this end? Why are women so disrespected?
I am so angry that women and girls suffer this in their daily lives. My husband suggested I buy a pepper spray bomb. This is not the solution. The solution is that this stops happening and women (and all those who are harassed on the street) are comfortable walking through the streets of their home!”
Claire.
Just the “regular harassment” one of the Hollaback!Brussels team members got today: Riding my bike to work. Driver in a van sounds the horn EVERY TIME he passes me. Which is several times. A bike is slow, but there are many traffic lights where the cars have to wait.
That’s it. You get that so regularly you don’t even talk about it any more? So do I. Does that make it right? Hell no. I won’t even react anymore if anyone sounds the horn at me. That means I won’t react either if someone really wants to warn me of DANGER – you know, in the way the horn SHOULD be used. I was told by random guys that my jacket was about to fall off my bike when it was NOT, just because they wanted to get my attention. Guess what? The next time a guy tells me the exact same thing, and I don’t stop, and my jacket DOES fall off, gets into the spokes of the tire and I fall down, he’ll call me plain stupid because, you know, HE TOLD ME, right?
Do I feel the urge to stop at the traffic light, put my bike into the car/van driver’s way so he won’t be able to move his vehicle, and tell him off? Yes, of course. Am I doing it? No. I don’t want to get in trouble because of endangering road traffic. If I give him the finger, he’ll laugh at me or start insulting me. If it’s a private car/van, I cannot even call the company in order to submit a complaint. I’ve got no means to defend myself.
And that’s the bottom line of street harassment: a power game. You know what? I get reminded every single day why I’m doing Hollaback.
P.S.: If anyone knows about an efficient way to react in this situation: Please tell me. I’m open to any suggestions.
On Sunday, 30 September 2012, around 6pm, I was walking home through the sunny Parc de Bruxelles, filled with young people having picnics and families running around with children. I was wearing jeans and a sporty shirt. I passed a group of young people sitting on a bench. Three guys and a couple making out. Two of the guys started throwing the usual suggestive comments at me. I have recently had many discussions with my friends about this issue because I have felt it more and more in Brussels (I have lived here for more than a year). The one and single advice that came out of these discussions was that the safest thing in such situations is to just ignore them and walk away as quickly as you can. So that was exactly what I did. I intentionally did not react to their calls in the slightest way, didn’t even turn my head or frown. And then, after I was about two metres away, I felt something hit me, really hard, on the back. It was a chestnut. One of the guys had thrown it at my back full force. When I turned around shocked and furious they were laughing. And when I shouted at them that I would call the police, they started getting angry (they!) and annoyed that I was “disturbing them”. I ran home crying and locked the doors to my flat as hard as I could. I still have a bruise from that chestnut hitting me. But the psychological bruises are going to stay much longer. All I’m thinking now is: it started with words, it continues with throwing things, and one day is it going to be rape? Apparently for these men all is allowed, we are not human beings, just objects. As much as I love Brussels for all it has to offer, I do not want to stay here anymore.
Ivana.
Je vis à Molenbeek et je travaille à St Gilles, pour me rendre au travail, je prends soit mon vélo, soit le métro, et malheureusement quelque soit le moyen choisi, c’est tous les jours que je rencontre des problèmes avec des hommes et cela m’affecte de plus en plus.
En journée, ce sont plutôt des attitudes lourdes, des regards, des phrases collantes. Passé la soirée, ce sont des insultes. Et là les rues sont bien vides et je n’ose rien faire, pourquoi, parce que je sais ce que c’est que de se prendre une raclée par un inconnu parce que tu lui as demandé de s’écarter de toi et que je ne veux pas que ça recommence.
Ca fait plusieurs années que je vis à Bruxelles, j’ai toujours eu plus ou moins le même mode de vie, mais depuis deux ans, je découvre le phénomène. Est-il en expansion ?
Je me dis facilement “laisse tomber”, “pas de bol, ça arrive tu le sais”, “demain, ça ira mieux”
Mais non. C’est tous les jours.
Ca met un voile sur ma journée, un voile de colère, de tristesse, je me sens complètement impuissante, ce sont des agressions qui me tombent dessus, je n’ai même pas le temps de les voir venir.
Mes exemples sont les mêmes que les autres femmes. On constate qu’il n’y a pas beaucoup de créativité.
Un soir, je suis en vélo, mon compagnon roule devant, des jeunes hommes en voiture ralentissent à mon niveau, je pense que c’est la police car j’ai oublié de mettre mes lumières, je vois deux jeunes hommes en polo bleu marine, mais non, lorsqu’ils ouvrent la bouche c’est pour me parler de leur envie de baiser (rue Antoine Dansaert, Bruxelles, Belgique). Un autre soir, je rentre, toujours sur mon vélo, je mets du temps à comprendre ce qui est en train de se passer, oui c’est bien ça, la voiture qui me dépasse est remplie de jeunes dont un a sorti la tête et me crie SALOPE SALOPE SALOPE ! Il a l’air de jubiler ! (Gare du midi, Bruxelles, Belgique) D’où vient cette haine bête et aveugle ?
Je rentre de réunion à pied, il est tard, deux hommes, dont un est assis sur un capot de voiture parle à mon passage, je ne réponds pas car 1. je ne comprends pas ce qu’il dit, il parle une autre langue, 2. je pense qu’il s’adresse à l’autre homme, tout d’un coup, j’entends VIENS ICI SALOPE ! plusieurs fois, (rue de l’intendant, Bruxelles, Belgique) mais j’ai peur de me retourner sur cet homme et d’aller lui dire qu’il ne peut pas faire ça, j’ai peur car je sens qu’il y a de l’agressivité, qu’est-ce que je peux faire je n’ai pas envie d’être en conflit ! Mais je ne peux pas supporter ça tout les jours !
Hier, en allant prendre le métro, je me suis fait cracher dessus. Un gros mollard sur mes vêtement et dans mes cheveux. (Porte de Hal, Bruxelles, Belgique ). Je n’ai rien vu venir une fois de plus sauf que la barrière physique est franchie, de nouveau, j’ai pris conscience que ce mec a décidé de me cracher dessus, qu’est-ce qui le motive, je l’ignore complètement, je n’avais même pas croisé son regard, mais si demain il lui plaisait d’aller plus loin ?
Qu’est-ce qui fait qu’aujourd’hui un gars crache sur une femme en toute impunité, où est la limite ?
Que doit-on subir encore pour qu’il se passe enfin quelque chose de concret ?
J’ai passé deux mois au Québec, je me suis baladée en robe, seule, peu importe le quartier, l’heure, j’avais même des petites chaussures à talon parfois, à AUCUN MOMENT quelqu’un ne s’est permis quoique ce soit, même pas un regard lourd, RIEN.
La paix et la quiétude.
Comme s’il était acquis que chacun mène sa vie comme il l’entend, à aucun moment, quelqu’un ne se permettra d’importuner qui que ce soit gratuitement.
Depuis que je suis rentrée, c’est tous les jours !
Que se passe-t-il à Bruxelles ? Que pouvons-nous faire, je me sens impuissante et vulnérable, ça me rend malade, et en même temps que de la peur, doucement je commence à ressentir de la haine.
Chaque fois qu’un évènement arrive, ça m’affecte de plus en plus et j’ai juste envie de quitter cette ville ! J’ai l’impression qu’on ne peut rien faire.
Je commence à redouter de sortir, de prendre le métro, de croiser des hommes qui auraient le profil de ceux qui m’ont déjà agressée.
Je déteste le conflit, je suis contre les préjugés, j’aime le quartier où je vis et je souhaite que tout le monde puisse y vivre en paix et mener sa vie comme il l’entend, de même pour celui où je travaille, j’aime Bruxelles, mais je ne peux pas vivre avec ça, c’est impossible.
Quand nous nous faisons insulter sur la quai d’un métro, dans la rue, qui réagit ? PERSONNE. Les gens regardent ailleurs. C’est normal.
On s’est résigné pendant qu’une partie des hommes de cette ville continue en toute impunité. Voilà où nous en sommes.
C’est inadmissible !
Il faut pouvoir agir, il faut que les choses bougent, je ne pense pas que porter plainte va changer quoique ce soit, la loi communale de Bruxelles ville est une vaste blague opportuniste qui ne résout absolument rien.
Témoigner peut soulager un moment, mais il va falloir commencer à faire bouger les choses pour de bon.
Voilà pourquoi j’écris, pour demander :
Qui peut agir à part nous les femmes, et que pouvons nous faire de concret ? Il va bien falloir affirmer à un moment qu’il est hors de question de vivre avec ce problème, j’ai vécu 25 ans entourée d’hommes, des collègues, des amis, des parents, jamais je ne me suis sentie mal à l’aise à cause de mon sexe, et quand bien même j’entendais des propos misogynes et bêtes, j’ai toujours pu me défendre sans que cela soit le prétexte à une escalade de violence.
Que lit-on ici, les femmes qui essaient de se défendre la plupart du temps se font menacer de représailles.
Je ne veux pas vivre dans une société qui permet ça !
Joanna.
I always considered myself a confident, strong woman who could stand up for herself very well in all circumstances. I read a lot about gender studies at university and proudly call myself a feminist (I don’t see why this word is often meant as a derogatory term these days). I am very open-minded and interested in other people and other cultures. I love to ‘open up’ to the world and have an eye for all the beauty you see on the streets and enjoy those spontaneous sparks of friendliness you often receive from people you don’t know.
… until I started working in Brussels two years ago. My daily commute to work included a ride by public transport from the Brussels South/Midi train station to the outskirts of Molenbeek and back. To cross this distance I had two options: a 30 minute bus ride through Kuregem and Anderlecht or the subway until Weststation followed by a bus in Molenbeek.
As the 30 minute bus enlarged my daily commute to work to 4 hours (I didn’t want to live in Brussels) and was often crowded with smelly homeless people or screaming kids, I opted for the slightly faster subway and bus. The bad connection between the two often meant waiting a long time for the bus to come, which made me a very visible prey for male harrasment.
I cannot count all the times that I was stared, whistled or shouted at, felt uncomfortable and even unsafe. I’d like to go into detail about some of those incidents.
As every day, I was waiting for the bus to come, which didn’t show up. A man asked me if I’d seen it pass and friendly I sad no. He started a conversation which at first seemed okay but became more and more intrusive. He asked me where I was going and where I had to get off the bus, where I was working and (always works as a red alarm) if I wanted to go for a drink. I tried to avoid the questions I didn’t want to answer and answered the last one with ‘Thank you, but I don’t have the time, I have to go to work’. Upon which he replied ‘Oh, but then I’ll wait for you after work.’ And then he took the same bus, got out at the same stop and saw me entering the building where I work. Luckily, when I returned home that evening, he wasn’t there, but I promised myself not to take the same road again.
I started taking the long bus and avoided the subway station, although this often made me be late for work, which caused me a lot of trouble. One day, I was in a hurry and decided to take the subway again. As I wanted to exit the station, a group of young guys was hanging around at the lower side of the escalator. As I walked in between them to the escalator, they surrounded me and said in a threatening voice: ‘You know it’s not a good idea to walk alone here as a girl’ followed by some other stuff in French that I didn’t understand. I stared straight ahead and walked up as firm as I could. They didn’t follow me or catch me, but they would have easily could if they wanted to. I was in shock the whole morning.
I know I look good and I love dressing up extravagantly, but the longer I worked in Brussels the more I started to dress like a grey mouse. I banned all colour and nice dresses and even in summer covered my arms, neck and most part of my legs. But even wearing a long winter coat completely buttoned up to my chin resulted in whistles on the street.
I started to hate going through the same hellish distance every day. I postponed going to work, arrived even later, got bad evaluations (and little understanding) and eventually quit my job.
Recently I heard about the documentary ‘Femme de la rue’ by Sofie Peeters and the Hollaback movement. It’s truely a relief to know that I’m not alone, that I’m not a woosy (of course not! :) ) and that women don’t put up with this behaviour anymore and are taking action.
Because there IS a problem. And I know leaving Brussels (although a huge relief) is not the solution. In other cities in Belgium, I’ve been called ‘whore’ and ‘I’ll rape you in your ass’ as well. Luckily, no real harm has ever been done to me, but I don’t want to wait until I’m truely a ‘victim’. Time to reclaim the streets and hold back! :)
Anonymous.
Mardi dernier, je conduis mon fils à la crèche située près du métro Hankar, comme chaque matin, celui-ci est dans sa poussette. A dix mètres de la sortie du métro, un homme accompagné de son chien fonce dans la poussette, alors que je croise deux jeunes femmes qui occupent toute la largeur du trottoir. Sur le moment, je m’excuse encore, par réflexe de politesse en fait. Car c’est bien lui qui a foncé dans la poussette en essayant de dépasser les deux jeunes femmes. Mais non content de recevoir des excuses non méritées, il me crie dessus: “j’étais là sur le trottoir avant vous”! Je lui réponds simplement que j’y étais aussi. Situation absurde s’il en est. Ce qui l’est moins, c’est la suite.
L’homme se met alors à m’insulter: “salle putte, connasse, salope”. Le voyant se mettre dans un tel état et son chien étant alors à la hauteur de mon enfant (toujours assis dans la poussette à voir toute cette scène agressive), je m’en vais. Il a continuer à m’insulter et en répétant les mêmes choses citées ci-dessus, alors que j’étais déjà 20 mètres plus loin! J’en tremblais. Il est évident que la facilité avec laquelle son agressivité est montée, de même que les insultes sexistes proférées, font partie du comportement “normal” pour cet homme. Et évidemment là, personne n’est intervenu, malgré d’un enfant en bas-âge (2 ans), pas de policier en vue pour porter plainte. Après avoir déposé mon fils à l’école, je suis repassée sur le même trottoir pour reprendre le métro en espérant ne pas recroiser mon agresseur. Et je vis depuis lors dans la crainte que cet homme me ré-agresse à nouveau. Il y a deux jours, il était devant moi au même endroit (vraisemblablement il habite le quartier et promène son chien tous les matins au même endroit où je débarque du métro). Et bien j’ai du freiner le pas pour ne pas le dépasser et qu’il ne me voit pas. Ce n’est pas normal d’avoir peur de ce genre de choses, c’est innaceptable d’être confrontée à ce genre d’agression gratuite alors qu’on ne fait rien pour les provoquer. Et c’est dommage que les citoyens soient aussi impassibles face à ce genre de comportements qui se déroulent sous leurs yeux…
Sandra.
Dit is de tweede keer dat ik mijn verhaal doe maar ik wou dit zeker mededelen, ik weet niet of het andere vrouwen is overkomen toen ze nog piepjong waren, ik was het verhaal dat ik nu ga uittypen allang vergeten tot ik me realiseerde dat dit ook hier op deze site hoort. Hier gaan we dan.
Ik ben al van erg jonge leeftijd vrouwelijke vormen beginnen krijgen, ik mocht dan wel iets groter en zwaarder zijn dan mijn klasgenootjes toen en nog babyvet hebben, toch had ik al een goed stel borsten en billen op mijn 8/9 jaar. Erg jong, toch? Mijn borsten begonnen zich te ontwikkelen toen ik 7 was wat wel uitzonderlijk was voor een meisje van mijn leeftijd. Omdat het CLB dit niet normaal vond werden ik en mijn zus (die dit ook had) naar de dokter gestuurd maar er werd niets abnormaal gevonden, we waren gewoon uitzonderingen. We werden naar huis gestuurd zonder echte antwoorden te hebben maar daar zaten we dan op school, als minivrouwtjes die het hard te verduren kregen van de kinderen op school. Ik weet niet of mijn zus hier ooit last van heeft gehad, maar in de jaren dat ik daar op school zat kwamen de kinderen van de school ongegeneerd aan mijn borsten, knepen ze erin, zonder enige waarschuwing of schaamte. Niemand leek zich aan te trekken dat ik ook nog een kind was dat dit helemaal niet wou. Aangezien ik erg gemakkelijk van omgang was en me gemakkelijk liet doen, zei ik er amper iets op omdat ik hen niet wou boos maken, en ik wist dat protesteren niet zou helpen. De jongens op school riepen me na met ‘dikke tetten!’ of ‘Zo’n dikke borsten!’, mijn eigen klasgenoten, de ietwat oudere jongens, zelfs de jongens van de lagere klasjes vonden het blijkbaar leuk mij zo na te roepen, alsof ik geen gevoelens had. En zij kwamen soms ook eens knijpen in mijn borsten om me uit te dagen, omdat het leuk was, om mij te kwetsen, etc. Je zou denken: ‘Ach, het waren nog maar kinderen, ze wisten niet beter.’ Wel, als je het mij vraagt wisten ze verdomme heel goed waar ze mee bezig waren! Aan de borsten van een compleet vreemde vrouw komen zouden ze niet eens aan durven denken, maar eens knijpen in de mijne? Hah, dat was geen enkel probleem!
Eén keer ben ik naar de directeur gestapt omdat een meisje samen met haar broer en nog een jongen mij uitlachten en ook ongegeneerd in mijn borsten kwamen knijpen, het gebeurde op het midden van de speelplaats en er waren genoeg getuigen. De directeur zelf reageerde geschokt, maar of hij die mensen ooit heeft aangesproken hierover? Geen idee, ik denk niet dat ze hiervoor ooit gestraft zijn geweest. Niemand van die mensen die me ooit betast of uitgescholden hebben zijn ooit gestraft geweest, niemand die tegen hen zei dat zoiets heel onrespectvol is tegenover een meisje. Toen ik 9 jaar oud was had ik ook plotseling mijn maandstonden gekregen juist op een schooldag, met een spierwitte broek aan. Aan niemand kon ik vertellen waarom ik één keer in de maand niet mee kon naar het zwembad. Toen ze ontdekten dat ik wel mijn maandstonden al had was het hek helemaal van de dam. Kinderen die me nastaarden, die me spottend uitlachten, pijnlijk gedoe allemaal. Vanaf mijn 11 werd ik nageroepen door vreemde mannen, begonnen ze plotseling te claxonneren, kreeg ik commentaar over mijn lichaam, noem maar op.
Is dit de prijs die ik heb moeten betalen om een vrouw te zijn? Uitgescholden worden, uitgelachen worden, betast geweest door kinderen, commentaar krijgen over mijn lichaam? Was dit werkelijk nodig? Ik was al zo’n onzeker kind door mijn snelgroeiend lichaam, ik vraag mij af, waarom? Waarom doen mannen het zelfs jonge kinderen aan? Zelfs nu, van school naar huis fietsen is soms gewoon een hel! Hoewel dit me maar één keer op de paar weken me eens overvalt, blijft het nog altijd confronterend, of als ik eens de bus neem naar een bepaalde bestemming is het altijd afvragen: ‘zullen er geen mannen zijn die zullen claxonneren of dingen beginnen te roepen naar me?’ Wat voor een leven leiden wij meisjes/vrouwen?
Hiermee wil ik zeggen dat Sexuele Voorlichting véél vroeger moet gebeuren, niet pas vanaf het 6de leerjaar! Dat zou heel wat onwetendheid en gekwetste gevoelens besparen als kinderen op jonge leeftijd al weten wat kan en wat vooral niet kan. Misschien een tip voor de regering?
Sophie.
I have had my butt grabbed by the same guy while I was walking to/from work recently. The first time happened about 6 weeks ago, at the Montgomery Rond-Point, which I was crossing to get onto Tervuren. I felt my buttocks being slapped/grabbed, and was too startled and slow to realize what had happened. I looked to see who the culprit was, and a guy on a bike with a brown messenger bag passed me, turned around, and gave me a dirty wink.
Then this past Friday I was walking to work, along Tervueren, and I felt someone touch me, again! Since it hadn’t happened it a while I was surprised, again, and did nothing, but saw the guy on the bike, wearing jeans, a black sweater, and that brown messenger bag around one of his shoulders. He had short (well, perhaps 1 inch long) very dark hair, but he didn’t turn around this time so I couldn’t get a look at his face. This took place at around 9:02 am right outside the building where the Lloyds Bank used to be, at the intersection of Tervuren and Avenue de l’Yser.
To add insult to injury, he did it to me AGAIN at around 17:30 when I was walking home. This time it was again, on the Montgomery Rond-Point, and he was heading north on Avenue de Broqueville. This time I was ready for it and so angry I screamed at him in English… worst of it was though that he didn’t even turn around or seem bothered by it, but kept cycling at a leisurely pace.
I would be very interested in knowing whether he does this to other women, and if yes, if something can’t be done to stop him. I find it unacceptable that I cannot walk to and from work, in an “ok” neighborhood, without being grabbed! I know which route he takes to and from work, which could be helpful I guess in trying to find this guy, but I also recognize that he knows mine.
Nadja.
Je sais que mon histoire n’est pas aussi dure que les histoires que j’ai pu lire ici mais je voudrais quand même la raconter car ça n’a pas duré longtemps et j’ai eu la chance d’être entourée sur le coup mais ça m’a beaucoup touché.
Je suis de nationalité française et suis arrivée en Belgique il y a un an et demi. Même si en France (et j’habite près de la frontière), nous avons énormément de blagues sur les belges, c’est pareil pour les belges sur les français. Cela reste très gentil et n’est pas censé être mal pris (du moins pour moi). Seulement, on se rend compte que certains belges n’aiment vraiment pas la présence des français.
J’étais donc avec quelques amis un samedi soir au niveau de Bourse, un peu éméchée certes. Nous voulions retirer des sous donc nous sommes allés dans une banque. Sur 5 machines, seulement 2 marchaient. Une expression m’est venue en tête, que j’utiliserais dans n’importe quel pays du monde, et ce n’est pas un propos méchant ou raciste ‘y’a rien qui marche dans ce pays’. Ok, cela peut être mal pris pour un belge, car il peut comprendre que ‘j’insulte’ les belges mais ce n’était pas du tout le cas. Il a commencé à s’énerver à comprendre que j’étais française. ‘Mais barrez-vous les français, vous êtes que des cons, on en a marre de vous avoir ici en Belgique’… et j’en passe. J’ai essayé de le calmer en lui faisant comprendre que ce n’était qu’une expression, que j’adorais la Belgique ainsi que les belges et que cela faisait plus d’un an que j’étais là et que j’aimais beaucoup ma vie ici. Mais il n’a rien voulu savoir. Un peu éméché lui-même je pense qu’il devait être énervé de quelque chose et j’ai été ‘la goutte qui a fait débordé le vase’. N’arrêtant pas, j’ai commencé à m’énerver moi-même et ai commencé à lui dire ‘Tu dis ça de moi, française, en attendant, c’est moi qui paie ton chômage’… Mauvaise idée. Je pense que j’ai touché juste mais ce n’était peut être pas le moment. Il a commencé à s’approcher, très agressif, j’ai eu vraiment peur. Heureusement, mes amis étaient là, avec des garçons et se sont interposés. Il est vite parti voyant qu’il ne ferait de toute façon pas le poids.
Alors la morale de cette histoire… OK, ce que j’ai dit peut être mal pris, je m’en excuse mais ce n’est pas une raison pour s’en prendre aussi violemment à moi, même après des excuses et des explications. Mais je pense que le problème est plus profond. Y-a-t-il vraiment un problème belge/français à Bruxelles et en Belgique? Peut-on appeler ça du racisme? Je ne dis pas que les français sont les meilleurs personnes du monde, j’en suis même très loin mais est-ce un problème profond?
Cette histoire va plus loin que le harcèlement mais j’ai voulu en profiter pour soulever le problème. Je ne me sens déjà pas très en sécurité dans la ville, mais que l’on m’insulte parce que je suis française, j’en ai été encore plus étonnée.
Charlotte.
Well, yesterday it happened again. I have suffered AGAIN a degrading, aggressive and menacing treatment from the men of my neighborhood, Molenbeek. During the last 18 months, I experienced at least four serious incidents although, as many girls in Brussels, every day I have to bear all kinds of comments and noises when I have the pretension to go in or out.
Yesterday my roommate and I wanted to go for a bike ride. When my roommate opened the door, she found a young man she knew, a boy with a cap: “oh, here you are, dirty bitch”. Some days ago my roommate (a lady who could be his mother) was riding her bike when this very boy said the traditional “you are beautiful”. My roommate ignored him, and he started to call her “dirty bitch” and other related adjectives. Yesterday the boy recognized her and he started to insult and threaten us saying that “our building was not safe anymore”. We entered again home and my roommate called the police saying that a very aggressive man had threatened us in front of our door, but the police did not come.
Some minutes later, we decided to go out. In the corner of the street there were, as usual, big groups of men staring at us. We did not feel very safe, so my roommate asked a young man from a garage next door to go with us to the corner. Meanwhile, I waited leaning on the door. Then the same man with the cap appeared with two more friends heading for a car. The guy with the cap said “have a nice evening” and I replied “have a nice evening too”. Then they started to say “you are beautiful” again, and several things I did not understand. I speak good French but I do not understand some expressions and accents, although I understand the attitude and the tone.
I was really angry. I took out my notebook and pen and I wrote down the car’s registration number. Immediately the three boys came to me shouting “What are you doing? What are you writing down?”. They surrounded me, they shouted at me ten centimeters from my face, and one grabbed my notebook and broke the cover. My roommate came with the man of the garage, and he almost came to blows with one of the boys.
Then I called the police, and two police vans arrived. When they saw the amount of men in the street, they asked for reinforcements. Only the car’s owner was still there, the other two, including the boy with the cap, had run away. The car’s owner shouted at the policed, saying that he was innocent, that he did not know the boy with the cap, that the only thing he had done was to say that I was beautiful, that he must say those things to the girls, otherwise “how was he going to get married”, that I was a liar and a paranoiac, etc… When the police released him, he shouted at me from a certain distance: “now we know each other, now we are real neighbors”.
A policeman asked to me what did I want to do, and I replied I wanted to report the thing. He said I could do it, but there were not going to be any follow-up, since the threatening man had run away. I said I would do it anyway.
The street was full of men. The police told us to enter home and stay there. I got locked in my house, while my harassers are free in the street.
Ik heb donderdag klacht neergelegd.
Ik stond op de middenberm van een kruispunt te wachten tot het licht op rood sprong. Aan de overkant van de straat stonden 2 jonge mannen, 1 ervan kreeg me in het oog en begon me na te doen; ik loop nooit met een rechte rug, de schouders altijd gebogen, mensen vragen me weleens of ik het koud heb (tja). Het is gewoon mijn houding, maar soms kom je ook mensen tegen die denken dat mijn gebogen schouders betekenen dat ik zwak ben. Niet dus.
Die éne man begon mijn houding na te doen: gebogen schouders, armen over elkaar gekruist. Hij stootte zijn vriend aan, zo van ‘kijk daar’ en maar lachen. Ik besloot niet te vragen wat er zo grappig was en zei gewoon ‘fuck you’ tegen zijn vriend die ook overstak. De andere riep hem na: ‘hé what is she saying to you, motherfucker’. Ik antwoordde ‘I told him: fuck you!’ Hij stond in zijn deurportaal en dus wat hoger dan mij. Hij keek me zelfs niet aan toen ik antwoordde, maar schopte meteen naar mijn gezicht, ik kon hem gelukkig ontwijken en vroeg hem kwaad waarom hij dat deed, ik mag mezelf toch verdedigen tegen iemand die me uitlacht? Ik zei dat ik de politie zou bellen en wees op alle auto’s (als mogelijke getuigen) die ondertussen opnieuw voor het rode licht aan het wachten waren. Hij lachte me uit & spuwde naar mijn gezicht. Ook dit kon ik ontwijken. Hij was al naar binnen gegaan. Ik woon om de hoek en heb meteen de politie gebeld. Ik moet daar elke dag langs: niet met mij!
De politie is langsgekomen om mijn verklaring af te nemen en zouden dan naar dat huis gaan om hem ermee te confronteren en zijn verklaring af te nemen. Ze zeiden me dat de kans op een administratieve boete niet onbestaande was. Ze hebben me niets gezegd in de zin van ‘woord tegen woord, dus we kunnen niets bewijzen’. Trouwens, ik ben ervan overtuigd dat die jonge mannen met hun ‘rottig’ karakter en ‘totally misplaced sense of entitlement’ zichzelf wel verraden als de politie hen confronteert…
Als alles goed gaat, heb ik eind deze maand mijn 2de masterdiploma. De laatste jaren heb ik mijn studies steeds gecombineerd met een job. Dit is slechts mijn situatie, er zijn ontelbare andere situaties die aantonen dat jij als vrouw ook een ‘respectabele burger’ bent… Woord tegen woord? Laat maar komen.
Sara. (Gent)
A man rides with his motorcycle into our parked vehicle. He wants to drive away, so me and my boyfriend stop him. He behaves in a strange way, looks drunk. We call the police. My boyfriend crosses the street to ask a witness if he wants to testify if needed. The drunken man starts to insult me yelling ‘sale pute’ and more and spits all over me, phlegm drips off my arm. I ignore him and do as if I did not notice and wait for my boyfriend to come back. But I am shaking and think that he might hit me. I stayed calm. My boyfriend comes and the guy spits all over him as well. It took the police half an hour to come, so we called two friends who waited with us. The guy was known by the police.
H.
I was on my way to the football match, wearing jeans, a winter coat and my football scarf. I walked past a man and his sweet little boy with blonde curly hair on a bike on a quiet residential street, with my headphones in and noticed the man was looking me up and down.
30 seconds later I realised the little boy (who was about 5 years old) had cycled after me.
“Madame?”
I took my headphones out.
“Oui?”
“Your scarf, is it for *****?”
“Yes it is, I’m going to the match”
“Ohhhh…yes….well, my daddy, he said you have a really nice arse!”
I always wondered why the men who say things or follow me home or touch me in the street thought their behaviour was OK, but I suppose they just listened to their ‘papa’ too.
Matilda.
I just want to share a story that happened a few years ago to show that as a bystander, you can accomplish a lot by doing just a little gesture.
It was at Gare du Midi (Zuidstation) late in the evening, at almost midnight. When I stepped on the platform, there was just another girl sitting there. A really weird guy arrived, he looked very drunk/high/I don’t even know. And the girl who was there, she saw him and she freaked out and ran away, which made me think he probably had annoyed her previously, because that was not a normal reaction.
So I was alone, there was just me and the weird guy, who was walking aimlessly, stopping to look at the ground and everything. Considering how the girl had just ran away, I really didn’t feel safe at all. Then another woman arrived and she sat next to me, which reassured me a lil bit because I wasn’t alone anymore.
And then the guy, he came to us, and he started talking to the woman. He was grabbing his pants, saying to the woman, in French “You want it, bitch? Huh? You want it? You want to suck it, slut?” And the woman, she didn’t speak French. She was saying “Please sir, I don’t understand, please stop it”.
And her voice was begging, she sounded scared and desperate, and I was sitting next to her, thinking “What am I supposed to do? He’s stronger than me, he’s crazy, so that makes him a double threat. But I can’t just stand there and do nothing! How many times did that kind of thing happened to me, without anyone helping me? I can’t sit there and let this woman go through what I’ve been through so many times!”
So I just thought that the best I could do was to talk to the woman instead of calling the harasser off, and take her away from the threat. I put my hand on her arm and I said “Come with me.” She gladly followed. The guy followed us a bit, insulting us. He kicked in her suitcase and he spat at me, then he walked away and left the platform. The woman was pretty shaken up but grateful that I had ‘helped’ her.
I guess what I’m trying to say is, if you witness some form of harassment:
1. You don’t need to be strong or badass to help. The littlest thing can be incredibly helpful for the victim.
2. If you are scared, think about all the times something like that happened to you without anyone helping you. It gives you enough adrenaline to help, because you remember how you felt and how you hated being so helpless.
Solidarity is one of the best weapons against these people. Of course, every situation is different, some might get violent, you never know how things will turn out. But never forget that just a little gesture can help a lot.
Mary.
Na 7 jaar in Brussel op kot te hebben gezeten, keek ik al niet meer op van de dagelijkse beledigingen, opdringerige mannen die je proberen te “versieren” enz… Ik vroeg me altijd af of ze ooit op deze manier een vrouw konden overtuigen? Je moet wel bijna denken van wel zo hardnekkig als ze zijn. Ik heb het vaak benauwd gehad, bang geweest. Twee voorvallen steken boven de rest uit.
Een eerste gebeurde in mijn eerste jaar op kot. Zondagavond kwam ik terug van thuis. Ik nam in Bxl-noord de tram naar mijn kot. Tijdens de rit komt er een man tegenover mij zitten, in een bijna lege tram. Aanvankelijk denk ik zelfs bij mezelf hoe aantrekkelijk hij is. Een heel knappe man, net gekleed. Het type, dat als hij mij op een respectvolle manier aangesproken zou hebben misschien wel kans had gemaakt. Hij spreekt mij niet aan, maar was duidelijk wel met een reden bij mij komen zitten. Zoals altijd als er iemand in mijn persoonlijke bubbel komt zitten (zeker bij mannen) kijk ik uit het raampje om niet uit te dagen. Na een tijdje krijg ik in de gaten dat hij wel erg veel aan zijn kruis komt, streelt knijpt enzoverder. Hij kijkt mij de hele tijd doordringend aan en ik kijk naar buiten. Het gebeurt allemaal zo subtiel dat ik de hele tijd denk, dit kan niet, ik beeld me dit in. Naarmate de rit vordert ben ik héél zeker dat ik mij dit niet inbeeld en zie ik hoe hij kickt op het feit dat ik mee geen houding weet te geven. Uiteindelijk geneert hij zich helemaal niet en haalt zijn penis gewoon uit zijn broek en masturbeert ongegeneerd. Ik kan het gewoon niet geloven. Er is niet veel volk op de tram, maar er zijn mensen die dit zeker kunnen zien en niemand die iets zegt.. Ik weet niet waarom ik mij niet verplaatst heb, maar ik was aan mijn stoel genageld. Ik kon niet geloven dat mij zoiets overkwam. Toen we eindelijk aan mijn halte aankwamen sta ik snel op en buk mij om mijn valies te nemen en mij uit te voeten te maken. Ik merk dat hij ook opstaat en heb schrik dat hij met mij gaat afstappen. Wanneer ik rechtkom staat hij voor mij en duwt zijn penis in mijn gezicht en zet dan rap een stap opzij zodat ik kan uitstappen. Ik heb mij naar mijn kot gehaast, mijn gezicht gewassen en de hele avond met een vriendin zitten huilen..
Het tweede incident gebeurde op mijn kot. Ik zat in een groot gebouw waar alle units onder elkaar kwamen. Er was over het algemeen een goede sfeer en veel vertrouwen. Ik ging naar de keuken om iets te halen en in de gang spreekt een jongeman mij aan om te vragen als ik vuur heb. Ik zie al aan zijn ogen dat zijn interesse verder gaat dus ik ga een vuurtje halen in mijn kamer, maar doe demonstratief de deur achter mij toe. Opdat hij weet dat hij niet welkom is in mijn kamer. In de gang geef ik hem vuur en daarna begint hij zijn interesse te tonen. Ik kap hem af en ga mijn kamer terug in om te studeren. Zoals altijd deur toe, maar niet gesloten. Na een 5-tal minuten stapt hij, zonder kloppen, gewoon binnen. Ik verschiet spring recht uit mijn stoel en benader hem (en de deur). Met het idee zo ver mogelijk van mijn bed te zijn. Hij begint avances te maken, ik maak hem verschillende keren duidelijk dat ik geen interesse heb. Aanvankelijk zeg ik geen tijd voor hem te hebben want ik heb afgesproken met vriendinnen om te sporten, het klassieke “een vluggertje is ook goed” werpt hij tegenin. Of hij wil ik wel mee met de dames sporten. Hij forceert mij in een hoekje en blijft zich opdringen en “pourquoi on peut pas faire l’amour”? Omdat ik dat niet wil is blijkbaar geen reden, want we zijn allebei volwassen dus ik heb hier niets tegen in te brengen. Blijkbaar is alleen minderjarigheid een bezwaar, anders is er geen sprake van verkrachting! Gelukkig had ik niet gelogen over mijn afspraak met vriendinnen en kwamen zij aan de deur, ze hoorden dat er iets gaande was en zijn gewoon binnen gekomen. Ze hebben hem allebei bij een arm genomen uit mijn kamer getrokken en in de lift geduwd. Hij wou hier nog uit komen, maar een van duwde hem hardhandig terug en drukte op de knop!
Dit zijn twee van de vele voorvallen in mijn jaren in Brussel. Ik zat hier graag op kot, maar dat verpestte de sfeer wel wat. Ik ben vaak uitgemaakt voor racist en soms wordt je het bijna.. Gelukkig heb ik een portie gezond verstand en veel vrienden van buitenlandse afkomst om te zorgen dat ik dit zeker niet wordt. Ondertussen ben ik al 8 jaar samen met mijn vriend (een ‘afrikaan’) en hebben we een zoontje. Als ik soms nog in Brussel kom is zelfs het feit dat ik mijn kind bij heb geen reden om af te zien van de opmerkingen, enkel een man aan je zijde kan helpen. Racist wordt ik wel niet meer genoemd..
Lena.
I turned 33 last weekend. I had really hoped that by now I might appear invisible. I must admit to being the type who averts her eyes, picks her nose, walks faster and covers up in order to avoid the comments and lecherous stares.
But today was a nice day, in a nice neighbourhood, and I decided to hold my head high and walk.
I stepped out of the office and turned left. Two doors down, outside another office block, stood two men, one middle aged, the other slightly younger than me. As soon as I saw them I knew what to expect. “Bonjour!” said one of them as I got closer. You ladies *know* what I’m talking about when I say this was not the type of Bonjour that was meant as a friendly hello. As I passed, the younger of the two muttered “très jolie” while looking me up and down. You also know as well as I do that this supposed compliment was not meant as flattery…
I took two steps and stopped. I turned around, stood my ground, and looked at them both in turn. “Pardon?” I said, assertively enough for them to look startled. “Euh…non rien” said the younger one edging back towards his office door. “C’était lui! J’ai juste dit bonjour!” protested the other one.
“C’est très gentil, mais je ne vous connait pas, et des compliments comme ça je préfère ne pas en recevoir de la part d’hommes que je ne connais pas” I said irritably, pointing at them. “euh désolé….” as they ran (ran!) back into their office.
As I walked away I thought to myself “I know where you work.”
Maybe they’ll think again, especially if every single woman they leer at turns around and tells them to shut up.
Maybe the next time I’ll drop the “c’est gentil” too, but 33 years of conditioning is hard to overcome in one go.
(this was not the only incident on my 15 minute walk yesterday lunchtime, I have now decided to count them, I was up to 3 before I even got back from my lunch break).
Amari.
Hey, I’m a 13 year old girl and I’ve been street harassed since I was about 11-12 years old.
When I’m walking down the street a lot of cars honk at me or they slow down their cars and roll down their windows to start saying things to me like “u are really pretty” or “u have nice eyes”.
Some guys also scream at me from the other side of the street , screaming things like “hey pretty girl” or “hey girl, whats your number?”.
Some of them also come really close to me and whisper things in my ear like “hey beautiful” or “wanna go out of here?”.
Until now it hasn’t really bothered me that much, but it often does creep the hell out of me.
Since I’m still this young , and I can’t really protect myself from those guys, I’m a little scared that if this doesn’t end or it becomes worse, then what am i going to do about it..
xx
Anonymous
Seksuele intimidatie en handtastelijkheden zijn doorheen mijn leven met de regelmaat van de klok een constante geweest: op straat met mijn dochter aan de ene hand en mijn boodschappentas aan de andere aan mijn borst gegrepen worden door een +- 15-jarige die met zijn vriendjes passeerde, op het strand met mijn dochter en andere keren alleen, aangestaard worden door geile masturberende kerels op 1 meter afstand, idem in de metro, vunzige praat à la “mag ik eens uw kutje likken”, uitlatingen à la “gij racist” of “hoer” omdat ik niet meeging in het platvloerse verleidingsspel, de klassiekers van straatwerkers en bouwvakkers à la “schoon/heet kontje” en gefluit…zijn hier maar enkele voorbeelden van het soort die ik in verschillende hoeken van de wereld heb meegemaakt…maar OOK seksuele aanranding is mij niet vreemd: gevingerd door een volwassen man op een familiefeest toen ik 5 was, verkracht op mijn 16de.
Waarom? Heb ik er ooit om gevraagd? NEEN! Als kind niet, als jong meisje niet en als vrouw niet!
Vandaag gebeurt het nog, maar veel minder. Niet of gedeeltelijk misschien omdat ik geen 20, 30 of 40 meer ben, maar vooral omdat ik veel minder buiten ben, steeds de indruk probeer te geven dat ik gehaast ben, oogcontact vermijd en nog maar heel af en toe op café ga (nooit meer alleen sedert de verkrachting), en wanneer ik naar buiten kom, denk ik 2 keer na over mijn kledij. Ik heb mij dus “aangepast” om dit niet meer te hoeven meemaken. En ja, ik voel mij te vaak bedreigd door mannen van alle leeftijden, religies, oorsprong en klasse! en mede door deze jarenlange respectloze ervaringen en inbreuken op mijn intimiteit heb ik jammer genoeg een vertrouwensprobleem waar ik echt niet gelukkig om ben.
Om af te sluiten wil ik er dit nog aan toevoegen: Ik ben wat dit thema betreft behoorlijk rebels geworden en volg de verhalen via verschillende kanalen. Ik constateer dat sommige vrouwen nog steeds liever denken dat ze gecomplimenteerd worden door wildvreemden, wanneer naar hen gefloten wordt, ze met een doordringende kwijlende blik uitgekleed worden en seksueel getinte commentaren naar hun hoofd geslingerd krijgen… alsof ze “dit” nodig hebben om zich aantrekkelijk te voelen. Ik las hier het verhaal van iemand die als 12-jarige van beter wist! Ook zij voelde al dat herleid worden tot een lustobject niet klopt en uitermate denigrerend is! Waarom zou het wel kloppen eens volwassen? Het “relativeren” en/of “minimaliseren” van dit soort gedrag is op zich respectloos en bovendien een foute boodschap naar hen die zonder blikken of blozen laten weten dat ze het vrouwelijk geslacht op die manier minachten.
Een vrouw.
I can tell a lot of stories. This is just one;
Early afternoon. My class finished. I take the tram from VUB to petillon. This must be 5 stops. The tram was not crowded at all. I do not take a seat. An old man comes to stand next to me. He standing really close to me. His body touches mine. This would be normal behaviour if the tram was crowded, but it was not. I thought this must be a confused old men, so I see no harm in his behaviour. But I move away from him. He follows. I’m starting to feel uncomfortable and take a another step aside. He follows. Again leaning his body against mine. I’m starting notice something poking me. Something hard from the pocket of his pants. Naively, I thought this was his mobile phone. Realizing that this man was not planning on stopping to lean on me. I really move away from him, but he keeps rubbing me. Then he gets out of the tram. This all happened in less than 10 minutes, with other people being there. It took me a while to realize what had happened …
I’m a Flemish girl, I write in English to reach a lot of people. This event was a couple of years ago. The verbal and physical abuse continued. I’m scared to walk alone in the evenings. Sometimes I run to friends’ places, just to avoid situations. It’s sad…
Deborah.
Nous avons coutume avec des amis/amies, de nous rendre dans un célèbre pub bruxellois, situé dans le rue du marché aux poulets, à un jet de pierre de la Bourse. Un soir, lors d’une soirée plutôt arrosée, j’ai décidé d’aller prendre l’air à l’extérieur de l’établissement, seule, et de m’asseoir sur les marches d’entrée de l’habitation voisine. En deux temps trois mouvements, un jeune homme s’est amené et m’a demandé: “tu te crois où, sale pute? rue d’Aerschot?”. Abasourdie, je lui ai demandé de répéter. Chose qu’il a faite avec d’autant plus d’agressivité. Je n’en revenais pas. Mes tenues sont décontractées, rien de provocant et de comparable celles des travailleuses du sexe. Je lui ai demandé “quel était son problème?”, “s’il n’avait vraiment rien d’autre a faire?” et visiblement, dans un état second, il m’a répondu “c’est les putes, comme toi, qui me pose un problème”, “Les petites salopes de gouine comme toi”. Mon sang n’a fait qu’un tour, j’ai sentis la colère monter en moi. D’ordinaire, j’ignore les insultes homophobes. Là, j’étais tellement révoltée (et éméchée) que j’avais envie de lui arracher les yeux de la tête. Entre temps, une amie m’a rejoint et m’a demandé d’ignorer ces propos haineux!! Au plus, je faisais mine de l’ignorer, au plus il devenait agressif, virulent et s’approchait de moi. Puis, je ne sais pas ce qu’il m’a pris, exténuée, je me suis levée et je me suis mise à hurler, comme une hystérique: ” tu cherches les ennuis, alors viens! je m’y mets aussi”. Visiblement très surpris par ma réaction, il m’a regardé, d’un air…con et il m’a dit “c’est bon, c’est bon… T’es une vraie dingue” et s’en est allé sur les recommandations de son ami. J’étais plutôt fière de moi. D’autant plus que du monde devant le pub, il y en avait. Mais personne n’a bougé, comme malheureusement souvent. Il aurait pu me cogner, je m’en fichais, il fallait que je me défende. Après cet évènement, je me suis juré de ne plus jamais faire comme si de rien n’était et de dénoncer toutes les formes de violences auxquelles nous assistons et ou en sommes les victimes.
Audrey.
Met heel veel medeleven, heb ik enkele verhalen op deze website gelezen. Het is goed dat vrouwen op deze site hun verhalen kunnen delen en dat er mensen zijn die luidop zeggen seksisme niet meer te zullen tolereren.
Ik droom ook van een wereld zonder seksisme en zonder homofobie: een wereld waarin mensen elkaar voor eens en voor altijd gelijkwaardig behandelen en elkaar beschouwen als unieke individuen elk met z’n eigen persoonlijkheid en waardigheid. Ik weet dat het naïef is om te dromen van dergelijke wereld, maar zolang er hoop is, is er leven.
Ik woon in een klein stadje in de Antwerpse Kempen en werk in de grote stad Antwerpen. Ik kom (gelukkig) niet veel in aanraking met seksistische (en ultra-conservatieve) mensen, die zo denigrerend en kwetsend naar vrouwen schelden, en hen zeer onfatsoenlijk benaderen. En er ook nog een zeer achterhaalde visie op nahouden over de vrouw. We zijn wel ondertussen 2012.
Een keer ben ik ook eens verbaal benaderd geweest. Ik liep met een collega voorbij een parkje, waar een jongeman met z’n maat op een bankje zat te rusten. Hij zag ons toekomen en zei ‘dag mooie meisjes’ en vertoonde een brede grijns op z’n gelaat. Mijn collega fluisterde me toe dat we hem best zouden negeren, en hem best zeker niet zouden aankijken. Dus liepen we hem beiden voorbij, met ons hoofd naar de grond gericht. Hij werd daarop woest en is toen op mij beginnen schelden. Ik ben geadopteerd, en ben elders geboren. Hij heeft naar m’n roots verwezen en wat hij zei, was absoluut niet mooi en zeer kwetsend. (ik ben geboren in de Himalaya). Ik ben niet fysiek benaderd, maar wel verbaal en ik ben het tot op heden nog niet vergeten. Ik denk dat iedere vrouw, die niet reageert op het geflirt en de avances, of ze nu een Vlaamse roots heeft of elders geboren is, verbaal aangevallen zal worden door dergelijke mannen.
Ik denk dat het zijn intentie was om mij te kwetsen, aangezien we niet reageerden op zijn avances.
Ik heb me vaak afgevraagd waar mensen denken het recht te hebben anderen zomaar te kwesten. Mensen die ze dan zelfs nog niet eens kennen? Ik hoop dat dergelijke personen ooit eens voor de spiegel zullen staan, naar zichzelf kijken en zich afvragen of dit nu echt het leven is dat ze wensen te leven: de hele dag je tijd vervullen met niets anders dan mensen kwetsen en beledigen. Ik vind dat zeer triest en ontgoochelend, dat dergelijke mensen denken zo te moeten leven.
Er is wel degelijk een andere manier om je tijd mee te vervullen: ze zouden een gans ander leven kunnen leven, te starten met een positieve ingesteldheid en positief leren kijken naar zichzelf en anderen. En anderen leren respecteren en waarderen als indivdiu/mens. Da’s mijn visie hieromtrent.
Ook Liever Anoniem.
Al van toen ik klein was, werd ik regelmatig lastig gevallen door jongens in onze gemeente. Wanneer ik – als 12-jarig meisje! – met de fiets naar de muziekschool ging, floten de bouwvakkers naar me of riepen er jongens vanuit de auto naar me. Meestal reageerde ik niet, maar toen ik eens mijn middelvinger opstak naar hen, werden ze furieus en passeerden ze me zo snel dat ik de auto kon aanraken. Het ergste vond ik dat, toen ik thuis kwam en het verhaal vertelde aan mijn vader, hij altijd reageerde met: “Je moet daar niet zo zwaar aan tillen, het zijn maar jongens en dat is wat jongens doen.” Zelfs toen ik het aan mijn moeder vertelde, dat ik het niet leuk vond om zo bekeken te worden door bouwvakkers, kreeg ik als antwoord: “Je moet daarvan genieten, het is een compliment.” Dat is de attitude waarmee ik voel dat veel vrouwen of meisjes opgroeien: het is zo erg niet, dat is toch leuk? Gek word ik ervan! Niemand in mijn familie begrijpt dat ik dat NIET amusant vind en dat ik niet overdrijf. Het gevoel dat je lichaam niet van jezelf is, maar voor iedereen om naar te staren, maakt me ziek.
CB.
Français
Nederlands
English