Eva: “Ik wil niet elke dag hopen dat het regent en bliksemt zodat ik ongestoord naar het station kan wandelen.”

Al 8 jaar stap ik elke dag van mijn werk (in buurt Botanique) naar het Noord-station. En al 8 jaar krijg ik elke avond (tenzij het giet) opmerkingen als: “Jij bent m’n prinses”, “Oh, wat ben je mooi” en “Jij bent m’n favoriet”. Enkele keren werd me gevraagd hoeveel ik per uur vroeg.
Al vrij snel hield ik op met recht voor me uit te kijken. Nu kijk ik strak naar de grond, slechts enkele meters voor me en ik kijk in de ruiten waar het volgende groepje staat zodat ik tijdig kan oversteken (nooit recht voor hun voeten!) en zie ik tegelijk of er niemand me volgt. Dit kan toch niet in m’n eigen hoofdstad!. Ik let op mijn kleding: niet te kort gerokt met blote benen, zorg dat mijn handtas (die ik schuin over me draag) niet te veel mijn borst in the picture zet, …
Enkele jaren geleden was het een periode zo erg dat ik mijn haar niet meer los droeg als ik van mijn werk richting station wandelde: steeds een staart of opgestoken. Dat leverde me zeker minder opmerkingen op.
Toen ik twee jaar geleden van mijn zwangerschapsverlof terugkeerde (ik was een dik half jaar niet komen werken) merkte ik dat de sfeer anders was op de straten. Er waren andere groepjes gekomen. Nog grimmiger. Mijn collega’s beaamden dat.
Begin maart 2012 werd dit gevoel bevestigd: ik was bijna aan het station toen (bij de uitgang van een sexshop) een man (begin 30??) een opmerking maakte die ik negeerde. Ik zag een ‘treincollega’ aan de overkant van de straat en versnelde mijn pas. Ik liep het station in, het perron op en stond naast die collega. Ineens verscheen die man van de opmerking. Hij kwam heel dicht tegen mij en mijn collega en vroeg welke trein dit was (in het Engels en Frans). Hij raakte steeds met z’n schouder mijn collega (ook een man) aan en kwam ook steeds dicht bij mij. Negeren hielp niet. Op een bepaald moment riep m’n collega tegen hem dat ik getrouwd was en dat hij me met rust moest laten. Gelukkig luisterde hij. Ik vond het verschrikkelijk dat die man me gevolgd was! Wat was ik opgelucht dat ik niet alleen was én dat ik daarna een week met vakantie ging. Ik wilde echt niet de volgende dag die vent opnieuw tegenkomen!

Beste oprichters van deze site. Ik ben erg blij met jullie initiatief en hoop dat het wat oplevert! Ik wil niet elke dag hopen dat het regent en bliksemt zodat ik ongestoord naar het station kan wandelen.

Eva.

One Response

Author comments are in a darker gray color for you to easily identify the posts author in the comments

1. hollaback! brussels dit :

   juillet 3, 2012 à 14:28

   Beste Eva,

   Bedankt om hier je verhaal met ons te delen.

   Seksuele intimidatie is een probleem dat diepgeworteld zit in de maatschappij en overal ter wereld voorkomt. Als we dit probleem uit de wereld willen helpen, moeten we de globale samenleving veranderen. Het heeft alles te maken met macht, of drang naar macht en niets met sex. Daar doen die belagers en lastigvallers het ook niet voor.
   Het zijn geen complimenten, van een compliment voel je je goed, van seksuele intimidatie niet.

   Zoals je reeds in alle verhalen op de site lezen kunt, maakt het niet uit hoe je eruit ziet of wat je aanhebt, vaak gewoon ‘een vrouw’ te zijn is de ‘trigger’ voor seksuele intimidatie. Laat niemand jouw vrijheid ontnemen.

   We staan achter je en sturen je dan ook al onze warme steun toe. Blijf Hollaback-en, samen kunnen we een halt toeroepen aan seksuele intimidatie op straat!

   Jouw Hollaback!Brussel team

   Écrire une réponse