June: “Ik stond daar, perplex, beledigd, aangevallen, in tranen, totaal geparalyseerd door angst,..”

Ik stond te wachten op de metro aan het station Ijzer. Het was rond 18u en ik kwam net terug van een bespreking. Ik was erg moe en wou zo snel mogelijk naar huis. Het perron was redelijk druk.
Vanuit mijn ooghoek zag ik 2 gasten – niet ouder dan 18 jaar – wilde gebaren maken en luide, vunzige praat toeroepen naar vrouwen op het perron. Ze wandelden al slenterend en sleurend aan elkaar en kwamen mijn richting uit. Iets in mij (een onbewuste angst waarschijnlijk) deed mij achteruit deinzen. Ik deed 2 stappen achteruit net op het moment dat deze 2 gasten mij kruisten. Het ging zo vlug, maar 1 van hen zag mijn achteruit deinzen als het moment voor de ‘aanval’. Hij speekte regelrecht in mijn gezicht. Zo maar. De andere lachte luid en maakte een wild gebaar naar mijn buik toe dat mij bijna deed achteruit vallen. Ze wandelden luid lachend weg. Ik stond daar, perplex, beledigd, aangevallen, in tranen, totaal geparalyseerd door angst, het speeksel van mijn gericht afsmerend met de mouw van mijn jas. Niemand zei iets, deed iets. Mensen stapten op de metro. Ik ook. Stopte me in een hoekje, bevend. Totaal verdwaasd. En dan Woedend.
Later dacht ik, het was omdat ik angst had getoond, ik had achteruit gedeinst, dat zagen die gasten als een teken om hun ‘macht’ te doen gelden. Nog steeds vraag ik me af waarom ik mijn angst zo heb laten spreken, waarom heb ik hen niets terug gedaan, terug geroepen, gerapporteerd. Ik ben hiervoor kwaad op mezelf.
Het is zo nodig dat meisjes en vrouwen kunnen leren hoe ze zich kunnen verdedigen in een publieke ruimte tegen deze vreselijke pesterijen.

One Response

Author comments are in a darker gray color for you to easily identify the posts author in the comments

1. hollaback! brussels dit :

   mai 25, 2012 à 15:12

   Beste June, we begrijpen je woede en staan volledig achter je. Weet dat je niet alleen bent en dat we samen de strijd aangaan tegen deze ‘pesterijen’. Voel je nooit schuldig om je angst. Je had een instinct om opzij te gaan. Wat er daarna gebeurde mag je je niet schuldig om voelen. Dit is niet jouw fout. Zij waren diegenen die je aanvielen zonder één of andere reden! Zij zijn in fout!
   We hopen dat alles ok met je is, aarzel niet in de toekomst om deze dingen te rapporteren aan de politie of aan Hollaback. Als we beginnen met deze zaken te rapporteren verschijnen ze ook in de statistieken en kunnen we laten zien hoe verschrikkelijk aanwezig dit probleem is. Hier zijn wat hulpzame tips voor “wat je zeggen en doen kan tegen belagers”: http://brussels.ihollaback.org/nl/support/stop-lastigvallers-tips/

   Het beste gewenst,
   Jouw Hollaback!Brussel team

   Écrire une réponse