Sophie: “Is dit de prijs die ik heb moeten betalen om een vrouw te zijn?”

Dit is de tweede keer dat ik mijn verhaal doe maar ik wou dit zeker mededelen, ik weet niet of het andere vrouwen is overkomen toen ze nog piepjong waren, ik was het verhaal dat ik nu ga uittypen allang vergeten tot ik me realiseerde dat dit ook hier op deze site hoort. Hier gaan we dan.

Ik ben al van erg jonge leeftijd vrouwelijke vormen beginnen krijgen, ik mocht dan wel iets groter en zwaarder zijn dan mijn klasgenootjes toen en nog babyvet hebben, toch had ik al een goed stel borsten en billen op mijn 8/9 jaar. Erg jong, toch? Mijn borsten begonnen zich te ontwikkelen toen ik 7 was wat wel uitzonderlijk was voor een meisje van mijn leeftijd. Omdat het CLB dit niet normaal vond werden ik en mijn zus (die dit ook had) naar de dokter gestuurd maar er werd niets abnormaal gevonden, we waren gewoon uitzonderingen. We werden naar huis gestuurd zonder echte antwoorden te hebben maar daar zaten we dan op school, als minivrouwtjes die het hard te verduren kregen van de kinderen op school. Ik weet niet of mijn zus hier ooit last van heeft gehad, maar in de jaren dat ik daar op school zat kwamen de kinderen van de school ongegeneerd aan mijn borsten, knepen ze erin, zonder enige waarschuwing of schaamte. Niemand leek zich aan te trekken dat ik ook nog een kind was dat dit helemaal niet wou. Aangezien ik erg gemakkelijk van omgang was en me gemakkelijk liet doen, zei ik er amper iets op omdat ik hen niet wou boos maken, en ik wist dat protesteren niet zou helpen. De jongens op school riepen me na met ‘dikke tetten!’ of ‘Zo’n dikke borsten!’, mijn eigen klasgenoten, de ietwat oudere jongens, zelfs de jongens van de lagere klasjes vonden het blijkbaar leuk mij zo na te roepen, alsof ik geen gevoelens had. En zij kwamen soms ook eens knijpen in mijn borsten om me uit te dagen, omdat het leuk was, om mij te kwetsen, etc. Je zou denken: ‘Ach, het waren nog maar kinderen, ze wisten niet beter.’ Wel, als je het mij vraagt wisten ze verdomme heel goed waar ze mee bezig waren! Aan de borsten van een compleet vreemde vrouw komen zouden ze niet eens aan durven denken, maar eens knijpen in de mijne? Hah, dat was geen enkel probleem!
Eén keer ben ik naar de directeur gestapt omdat een meisje samen met haar broer en nog een jongen mij uitlachten en ook ongegeneerd in mijn borsten kwamen knijpen, het gebeurde op het midden van de speelplaats en er waren genoeg getuigen. De directeur zelf reageerde geschokt, maar of hij die mensen ooit heeft aangesproken hierover? Geen idee, ik denk niet dat ze hiervoor ooit gestraft zijn geweest. Niemand van die mensen die me ooit betast of uitgescholden hebben zijn ooit gestraft geweest, niemand die tegen hen zei dat zoiets heel onrespectvol is tegenover een meisje. Toen ik 9 jaar oud was had ik ook plotseling mijn maandstonden gekregen juist op een schooldag, met een spierwitte broek aan. Aan niemand kon ik vertellen waarom ik één keer in de maand niet mee kon naar het zwembad. Toen ze ontdekten dat ik wel mijn maandstonden al had was het hek helemaal van de dam. Kinderen die me nastaarden, die me spottend uitlachten, pijnlijk gedoe allemaal. Vanaf mijn 11 werd ik nageroepen door vreemde mannen, begonnen ze plotseling te claxonneren, kreeg ik commentaar over mijn lichaam, noem maar op.

Is dit de prijs die ik heb moeten betalen om een vrouw te zijn? Uitgescholden worden, uitgelachen worden, betast geweest door kinderen, commentaar krijgen over mijn lichaam? Was dit werkelijk nodig? Ik was al zo’n onzeker kind door mijn snelgroeiend lichaam, ik vraag mij af, waarom? Waarom doen mannen het zelfs jonge kinderen aan? Zelfs nu, van school naar huis fietsen is soms gewoon een hel! Hoewel dit me maar één keer op de paar weken me eens overvalt, blijft het nog altijd confronterend, of als ik eens de bus neem naar een bepaalde bestemming is het altijd afvragen: ‘zullen er geen mannen zijn die zullen claxonneren of dingen beginnen te roepen naar me?’ Wat voor een leven leiden wij meisjes/vrouwen?

Hiermee wil ik zeggen dat Sexuele Voorlichting véél vroeger moet gebeuren, niet pas vanaf het 6de leerjaar! Dat zou heel wat onwetendheid en gekwetste gevoelens besparen als kinderen op jonge leeftijd al weten wat kan en wat vooral niet kan. Misschien een tip voor de regering?

Sophie.

One Response

Author comments are in a darker gray color for you to easily identify the posts author in the comments

1. hollaback! brussels says:

   September 24, 2012 at 11:52

   Sophie, bedankt voor je moed om hier je verhaal met ons te delen.
   Het raakte ons allemaal enorm. Er is jou zoveel onrecht aangedaan, gewoon omdat je een vrouw bent, en omdat je een kind was met reeds vrouwelijke vormen.
   Dit is niet jouw schuld. Je zou het recht moeten hebben te leven in een maatschappij die jou ondersteunt, die jou als kind beschermt voor dit soort gedrag.
   Je zou het recht moeten hebben vrij te zijn, op straat te kunnen komen zonder angst.

   Wij zullen tegen deze onrechten blijven vechten. Door je verhaal hier te delen, help je mee bij deze strijd. Als we samen optreden, kunnen we bouwen aan een maatschappij waar vrouwen simpelweg vrij en veilig kunnen genieten van hun vrouw-zijn in plaats van hiervoor afgestraft te worden.

   Weet dat velen achter je staan!

   Onze warme steun,
   Jouw Hollaback!Brussel team

   Reply