Charlotte: “Y-a-t-il vraiment un problème belge/français à Bruxelles et en Belgique?”

Je sais que mon histoire n’est pas aussi dure que les histoires que j’ai pu lire ici mais je voudrais quand même la raconter car ça n’a pas duré longtemps et j’ai eu la chance d’être entourée sur le coup mais ça m’a beaucoup touché.
Je suis de nationalité française et suis arrivée en Belgique il y a un an et demi. Même si en France (et j’habite près de la frontière), nous avons énormément de blagues sur les belges, c’est pareil pour les belges sur les français. Cela reste très gentil et n’est pas censé être mal pris (du moins pour moi). Seulement, on se rend compte que certains belges n’aiment vraiment pas la présence des français.
J’étais donc avec quelques amis un samedi soir au niveau de Bourse, un peu éméchée certes. Nous voulions retirer des sous donc nous sommes allés dans une banque. Sur 5 machines, seulement 2 marchaient. Une expression m’est venue en tête, que j’utiliserais dans n’importe quel pays du monde, et ce n’est pas un propos méchant ou raciste ‘y’a rien qui marche dans ce pays’. Ok, cela peut être mal pris pour un belge, car il peut comprendre que ‘j’insulte’ les belges mais ce n’était pas du tout le cas. Il a commencé à s’énerver à comprendre que j’étais française. ‘Mais barrez-vous les français, vous êtes que des cons, on en a marre de vous avoir ici en Belgique’… et j’en passe. J’ai essayé de le calmer en lui faisant comprendre que ce n’était qu’une expression, que j’adorais la Belgique ainsi que les belges et que cela faisait plus d’un an que j’étais là et que j’aimais beaucoup ma vie ici. Mais il n’a rien voulu savoir. Un peu éméché lui-même je pense qu’il devait être énervé de quelque chose et j’ai été ‘la goutte qui a fait débordé le vase’. N’arrêtant pas, j’ai commencé à m’énerver moi-même et ai commencé à lui dire ‘Tu dis ça de moi, française, en attendant, c’est moi qui paie ton chômage’… Mauvaise idée. Je pense que j’ai touché juste mais ce n’était peut être pas le moment. Il a commencé à s’approcher, très agressif, j’ai eu vraiment peur. Heureusement, mes amis étaient là, avec des garçons et se sont interposés. Il est vite parti voyant qu’il ne ferait de toute façon pas le poids.
Alors la morale de cette histoire… OK, ce que j’ai dit peut être mal pris, je m’en excuse mais ce n’est pas une raison pour s’en prendre aussi violemment à moi, même après des excuses et des explications. Mais je pense que le problème est plus profond. Y-a-t-il vraiment un problème belge/français à Bruxelles et en Belgique? Peut-on appeler ça du racisme? Je ne dis pas que les français sont les meilleurs personnes du monde, j’en suis même très loin mais est-ce un problème profond?
Cette histoire va plus loin que le harcèlement mais j’ai voulu en profiter pour soulever le problème. Je ne me sens déjà pas très en sécurité dans la ville, mais que l’on m’insulte parce que je suis française, j’en ai été encore plus étonnée.

Charlotte.

Kay: “… The police told us to enter home and stay there. I got locked in my house, while my harassers are free in the street.”

Well, yesterday it happened again. I have suffered AGAIN a degrading, aggressive and menacing treatment from the men of my neighborhood, Molenbeek. During the last 18 months, I experienced at least four serious incidents although, as many girls in Brussels, every day I have to bear all kinds of comments and noises when I have the pretension to go in or out.

Yesterday my roommate and I wanted to go for a bike ride. When my roommate opened the door, she found a young man she knew, a boy with a cap: “oh, here you are, dirty bitch”. Some days ago my roommate (a lady who could be his mother) was riding her bike when this very boy said the traditional “you are beautiful”. My roommate ignored him, and he started to call her “dirty bitch” and other related adjectives. Yesterday the boy recognized her and he started to insult and threaten us saying that “our building was not safe anymore”. We entered again home and my roommate called the police saying that a very aggressive man had threatened us in front of our door, but the police did not come.

Some minutes later, we decided to go out. In the corner of the street there were, as usual, big groups of men staring at us. We did not feel very safe, so my roommate asked a young man from a garage next door to go with us to the corner. Meanwhile, I waited leaning on the door. Then the same man with the cap appeared with two more friends heading for a car. The guy with the cap said “have a nice evening” and I replied “have a nice evening too”. Then they started to say “you are beautiful” again, and several things I did not understand. I speak good French but I do not understand some expressions and accents, although I understand the attitude and the tone.

I was really angry. I took out my notebook and pen and I wrote down the car’s registration number. Immediately the three boys came to me shouting “What are you doing? What are you writing down?”. They surrounded me, they shouted at me ten centimeters from my face, and one grabbed my notebook and broke the cover. My roommate came with the man of the garage, and he almost came to blows with one of the boys.

Then I called the police, and two police vans arrived. When they saw the amount of men in the street, they asked for reinforcements. Only the car’s owner was still there, the other two, including the boy with the cap, had run away. The car’s owner shouted at the policed, saying that he was innocent, that he did not know the boy with the cap, that the only thing he had done was to say that I was beautiful, that he must say those things to the girls, otherwise “how was he going to get married”, that I was a liar and a paranoiac, etc… When the police released him, he shouted at me from a certain distance: “now we know each other, now we are real neighbors”.

A policeman asked to me what did I want to do, and I replied I wanted to report the thing. He said I could do it, but there were not going to be any follow-up, since the threatening man had run away. I said I would do it anyway.

The street was full of men. The police told us to enter home and stay there. I got locked in my house, while my harassers are free in the street.

Sara: “Ik heb donderdag klacht neergelegd.”

Ik heb donderdag klacht neergelegd.

Ik stond op de middenberm van een kruispunt te wachten tot het licht op rood sprong. Aan de overkant van de straat stonden 2 jonge mannen, 1 ervan kreeg me in het oog en begon me na te doen; ik loop nooit met een rechte rug, de schouders altijd gebogen, mensen vragen me weleens of ik het koud heb (tja). Het is gewoon mijn houding, maar soms kom je ook mensen tegen die denken dat mijn gebogen schouders betekenen dat ik zwak ben. Niet dus.

Die éne man begon mijn houding na te doen: gebogen schouders, armen over elkaar gekruist. Hij stootte zijn vriend aan, zo van ‘kijk daar’ en maar lachen. Ik besloot niet te vragen wat er zo grappig was en zei gewoon ‘fuck you’ tegen zijn vriend die ook overstak. De andere riep hem na: ‘hé what is she saying to you, motherfucker’. Ik antwoordde ‘I told him: fuck you!’ Hij stond in zijn deurportaal en dus wat hoger dan mij. Hij keek me zelfs niet aan toen ik antwoordde, maar schopte meteen naar mijn gezicht, ik kon hem gelukkig ontwijken en vroeg hem kwaad waarom hij dat deed, ik mag mezelf toch verdedigen tegen iemand die me uitlacht? Ik zei dat ik de politie zou bellen en wees op alle auto’s (als mogelijke getuigen) die ondertussen opnieuw voor het rode licht aan het wachten waren. Hij lachte me uit & spuwde naar mijn gezicht. Ook dit kon ik ontwijken. Hij was al naar binnen gegaan. Ik woon om de hoek en heb meteen de politie gebeld. Ik moet daar elke dag langs: niet met mij!

De politie is langsgekomen om mijn verklaring af te nemen en zouden dan naar dat huis gaan om hem ermee te confronteren en zijn verklaring af te nemen. Ze zeiden me dat de kans op een administratieve boete niet onbestaande was. Ze hebben me niets gezegd in de zin van ‘woord tegen woord, dus we kunnen niets bewijzen’. Trouwens, ik ben ervan overtuigd dat die jonge mannen met hun ‘rottig’ karakter en ‘totally misplaced sense of entitlement’ zichzelf wel verraden als de politie hen confronteert…

Als alles goed gaat, heb ik eind deze maand mijn 2de masterdiploma. De laatste jaren heb ik mijn studies steeds gecombineerd met een job. Dit is slechts mijn situatie, er zijn ontelbare andere situaties die aantonen dat jij als vrouw ook een ‘respectabele burger’ bent… Woord tegen woord? Laat maar komen.

Sara. (Gent)

H. : “The drunken man starts to insult me yelling ‘sale pute’ and more and spits all over me, phlegm drips off my arm.”

A man rides with his motorcycle into our parked vehicle. He wants to drive away, so me and my boyfriend stop him. He behaves in a strange way, looks drunk. We call the police. My boyfriend crosses the street to ask a witness if he wants to testify if needed. The drunken man starts to insult me yelling ‘sale pute’ and more and spits all over me, phlegm drips off my arm. I ignore him and do as if I did not notice and wait for my boyfriend to come back. But I am shaking and think that he might hit me. I stayed calm. My boyfriend comes and the guy spits all over him as well. It took the police half an hour to come, so we called two friends who waited with us. The guy was known by the police.

H.

Matilda: “”Ohhhh…yes….well, my daddy, he said you have a really nice arse!”"

I was on my way to the football match, wearing jeans, a winter coat and my football scarf. I walked past a man and his sweet little boy with blonde curly hair on a bike on a quiet residential street, with my headphones in and noticed the man was looking me up and down.

30 seconds later I realised the little boy (who was about 5 years old) had cycled after me.

“Madame?”

I took my headphones out.

“Oui?”

“Your scarf, is it for *****?”

“Yes it is, I’m going to the match”

“Ohhhh…yes….well, my daddy, he said you have a really nice arse!”

I always wondered why the men who say things or follow me home or touch me in the street thought their behaviour was OK, but I suppose they just listened to their ‘papa’ too.

Matilda.

Mary: “…you can accomplish a lot by doing just a little gesture”

I just want to share a story that happened a few years ago to show that as a bystander, you can accomplish a lot by doing just a little gesture.

It was at Gare du Midi (Zuidstation) late in the evening, at almost midnight. When I stepped on the platform, there was just another girl sitting there. A really weird guy arrived, he looked very drunk/high/I don’t even know. And the girl who was there, she saw him and she freaked out and ran away, which made me think he probably had annoyed her previously, because that was not a normal reaction.

So I was alone, there was just me and the weird guy, who was walking aimlessly, stopping to look at the ground and everything. Considering how the girl had just ran away, I really didn’t feel safe at all. Then another woman arrived and she sat next to me, which reassured me a lil bit because I wasn’t alone anymore.

And then the guy, he came to us, and he started talking to the woman. He was grabbing his pants, saying to the woman, in French “You want it, bitch? Huh? You want it? You want to suck it, slut?” And the woman, she didn’t speak French. She was saying “Please sir, I don’t understand, please stop it”.

And her voice was begging, she sounded scared and desperate, and I was sitting next to her, thinking “What am I supposed to do? He’s stronger than me, he’s crazy, so that makes him a double threat. But I can’t just stand there and do nothing! How many times did that kind of thing happened to me, without anyone helping me? I can’t sit there and let this woman go through what I’ve been through so many times!”

So I just thought that the best I could do was to talk to the woman instead of calling the harasser off, and take her away from the threat. I put my hand on her arm and I said “Come with me.” She gladly followed. The guy followed us a bit, insulting us. He kicked in her suitcase and he spat at me, then he walked away and left the platform. The woman was pretty shaken up but grateful that I had ‘helped’ her.

I guess what I’m trying to say is, if you witness some form of harassment:

1. You don’t need to be strong or badass to help. The littlest thing can be incredibly helpful for the victim.
2. If you are scared, think about all the times something like that happened to you without anyone helping you. It gives you enough adrenaline to help, because you remember how you felt and how you hated being so helpless.

Solidarity is one of the best weapons against these people. Of course, every situation is different, some might get violent, you never know how things will turn out. But never forget that just a little gesture can help a lot.

Mary.

Lena: “heb mij naar mijn kot gehaast, mijn gezicht gewassen en de hele avond met een vriendin zitten huilen..”

Na 7 jaar in Brussel op kot te hebben gezeten, keek ik al niet meer op van de dagelijkse beledigingen, opdringerige mannen die je proberen te “versieren” enz… Ik vroeg me altijd af of ze ooit op deze manier een vrouw konden overtuigen? Je moet wel bijna denken van wel zo hardnekkig als ze zijn. Ik heb het vaak benauwd gehad, bang geweest. Twee voorvallen steken boven de rest uit.

Een eerste gebeurde in mijn eerste jaar op kot. Zondagavond kwam ik terug van thuis. Ik nam in Bxl-noord de tram naar mijn kot. Tijdens de rit komt er een man tegenover mij zitten, in een bijna lege tram. Aanvankelijk denk ik zelfs bij mezelf hoe aantrekkelijk hij is. Een heel knappe man, net gekleed. Het type, dat als hij mij op een respectvolle manier aangesproken zou hebben misschien wel kans had gemaakt. Hij spreekt mij niet aan, maar was duidelijk wel met een reden bij mij komen zitten. Zoals altijd als er iemand in mijn persoonlijke bubbel komt zitten (zeker bij mannen) kijk ik uit het raampje om niet uit te dagen. Na een tijdje krijg ik in de gaten dat hij wel erg veel aan zijn kruis komt, streelt knijpt enzoverder. Hij kijkt mij de hele tijd doordringend aan en ik kijk naar buiten. Het gebeurt allemaal zo subtiel dat ik de hele tijd denk, dit kan niet, ik beeld me dit in. Naarmate de rit vordert ben ik héél zeker dat ik mij dit niet inbeeld en zie ik hoe hij kickt op het feit dat ik mee geen houding weet te geven. Uiteindelijk geneert hij zich helemaal niet en haalt zijn penis gewoon uit zijn broek en masturbeert ongegeneerd. Ik kan het gewoon niet geloven. Er is niet veel volk op de tram, maar er zijn mensen die dit zeker kunnen zien en niemand die iets zegt.. Ik weet niet waarom ik mij niet verplaatst heb, maar ik was aan mijn stoel genageld. Ik kon niet geloven dat mij zoiets overkwam. Toen we eindelijk aan mijn halte aankwamen sta ik snel op en buk mij om mijn valies te nemen en mij uit te voeten te maken. Ik merk dat hij ook opstaat en heb schrik dat hij met mij gaat afstappen. Wanneer ik rechtkom staat hij voor mij en duwt zijn penis in mijn gezicht en zet dan rap een stap opzij zodat ik kan uitstappen. Ik heb mij naar mijn kot gehaast, mijn gezicht gewassen en de hele avond met een vriendin zitten huilen..
Het tweede incident gebeurde op mijn kot. Ik zat in een groot gebouw waar alle units onder elkaar kwamen. Er was over het algemeen een goede sfeer en veel vertrouwen. Ik ging naar de keuken om iets te halen en in de gang spreekt een jongeman mij aan om te vragen als ik vuur heb. Ik zie al aan zijn ogen dat zijn interesse verder gaat dus ik ga een vuurtje halen in mijn kamer, maar doe demonstratief de deur achter mij toe. Opdat hij weet dat hij niet welkom is in mijn kamer. In de gang geef ik hem vuur en daarna begint hij zijn interesse te tonen. Ik kap hem af en ga mijn kamer terug in om te studeren. Zoals altijd deur toe, maar niet gesloten. Na een 5-tal minuten stapt hij, zonder kloppen, gewoon binnen. Ik verschiet spring recht uit mijn stoel en benader hem (en de deur). Met het idee zo ver mogelijk van mijn bed te zijn. Hij begint avances te maken, ik maak hem verschillende keren duidelijk dat ik geen interesse heb. Aanvankelijk zeg ik geen tijd voor hem te hebben want ik heb afgesproken met vriendinnen om te sporten, het klassieke “een vluggertje is ook goed” werpt hij tegenin. Of hij wil ik wel mee met de dames sporten. Hij forceert mij in een hoekje en blijft zich opdringen en “pourquoi on peut pas faire l’amour”? Omdat ik dat niet wil is blijkbaar geen reden, want we zijn allebei volwassen dus ik heb hier niets tegen in te brengen. Blijkbaar is alleen minderjarigheid een bezwaar, anders is er geen sprake van verkrachting! Gelukkig had ik niet gelogen over mijn afspraak met vriendinnen en kwamen zij aan de deur, ze hoorden dat er iets gaande was en zijn gewoon binnen gekomen. Ze hebben hem allebei bij een arm genomen uit mijn kamer getrokken en in de lift geduwd. Hij wou hier nog uit komen, maar een van duwde hem hardhandig terug en drukte op de knop!

Dit zijn twee van de vele voorvallen in mijn jaren in Brussel. Ik zat hier graag op kot, maar dat verpestte de sfeer wel wat. Ik ben vaak uitgemaakt voor racist en soms wordt je het bijna.. Gelukkig heb ik een portie gezond verstand en veel vrienden van buitenlandse afkomst om te zorgen dat ik dit zeker niet wordt. Ondertussen ben ik al 8 jaar samen met mijn vriend (een ‘afrikaan’) en hebben we een zoontje. Als ik soms nog in Brussel kom is zelfs het feit dat ik mijn kind bij heb geen reden om af te zien van de opmerkingen, enkel een man aan je zijde kan helpen. Racist wordt ik wel niet meer genoemd..

Lena.

Amari: “…this was not the type of Bonjour that was meant as a friendly hello”

I turned 33 last weekend. I had really hoped that by now I might appear invisible. I must admit to being the type who averts her eyes, picks her nose, walks faster and covers up in order to avoid the comments and lecherous stares.
But today was a nice day, in a nice neighbourhood, and I decided to hold my head high and walk.
I stepped out of the office and turned left. Two doors down, outside another office block, stood two men, one middle aged, the other slightly younger than me. As soon as I saw them I knew what to expect. “Bonjour!” said one of them as I got closer. You ladies *know* what I’m talking about when I say this was not the type of Bonjour that was meant as a friendly hello. As I passed, the younger of the two muttered “très jolie” while looking me up and down. You also know as well as I do that this supposed compliment was not meant as flattery…
I took two steps and stopped. I turned around, stood my ground, and looked at them both in turn. “Pardon?” I said, assertively enough for them to look startled. “Euh…non rien” said the younger one edging back towards his office door. “C’était lui! J’ai juste dit bonjour!” protested the other one.
“C’est très gentil, mais je ne vous connait pas, et des compliments comme ça je préfère ne pas en recevoir de la part d’hommes que je ne connais pas” I said irritably, pointing at them. “euh désolé….” as they ran (ran!) back into their office.

As I walked away I thought to myself “I know where you work.”
Maybe they’ll think again, especially if every single woman they leer at turns around and tells them to shut up.
Maybe the next time I’ll drop the “c’est gentil” too, but 33 years of conditioning is hard to overcome in one go.
(this was not the only incident on my 15 minute walk yesterday lunchtime, I have now decided to count them, I was up to 3 before I even got back from my lunch break).

Amari.

Anonymous: “I’m a 13 year old girl… if it becomes worse, then what am i going to do about it..?”

Hey, I’m a 13 year old girl and I’ve been street harassed since I was about 11-12 years old.
When I’m walking down the street a lot of cars honk at me or they slow down their cars and roll down their windows to start saying things to me like “u are really pretty” or “u have nice eyes”.
Some guys also scream at me from the other side of the street , screaming things like “hey pretty girl” or “hey girl, whats your number?”.
Some of them also come really close to me and whisper things in my ear like “hey beautiful” or “wanna go out of here?”.
Until now it hasn’t really bothered me that much, but it often does creep the hell out of me.
Since I’m still this young , and I can’t really protect myself from those guys, I’m a little scared that if this doesn’t end or it becomes worse, then what am i going to do about it..
xx

Anonymous

Een vrouw: “Waarom? Heb ik er ooit om gevraagd? NEEN! Als kind niet, als jong meisje niet en als vrouw niet!”

Seksuele intimidatie en handtastelijkheden zijn doorheen mijn leven met de regelmaat van de klok een constante geweest: op straat met mijn dochter aan de ene hand en mijn boodschappentas aan de andere aan mijn borst gegrepen worden door een +- 15-jarige die met zijn vriendjes passeerde, op het strand met mijn dochter en andere keren alleen, aangestaard worden door geile masturberende kerels op 1 meter afstand, idem in de metro, vunzige praat à la “mag ik eens uw kutje likken”, uitlatingen à la “gij racist” of “hoer” omdat ik niet meeging in het platvloerse verleidingsspel, de klassiekers van straatwerkers en bouwvakkers à la “schoon/heet kontje” en gefluit…zijn hier maar enkele voorbeelden van het soort die ik in verschillende hoeken van de wereld heb meegemaakt…maar OOK seksuele aanranding is mij niet vreemd: gevingerd door een volwassen man op een familiefeest toen ik 5 was, verkracht op mijn 16de.
Waarom? Heb ik er ooit om gevraagd? NEEN! Als kind niet, als jong meisje niet en als vrouw niet!
Vandaag gebeurt het nog, maar veel minder. Niet of gedeeltelijk misschien omdat ik geen 20, 30 of 40 meer ben, maar vooral omdat ik veel minder buiten ben, steeds de indruk probeer te geven dat ik gehaast ben, oogcontact vermijd en nog maar heel af en toe op café ga (nooit meer alleen sedert de verkrachting), en wanneer ik naar buiten kom, denk ik 2 keer na over mijn kledij. Ik heb mij dus “aangepast” om dit niet meer te hoeven meemaken. En ja, ik voel mij te vaak bedreigd door mannen van alle leeftijden, religies, oorsprong en klasse! en mede door deze jarenlange respectloze ervaringen en inbreuken op mijn intimiteit heb ik jammer genoeg een vertrouwensprobleem waar ik echt niet gelukkig om ben.

Om af te sluiten wil ik er dit nog aan toevoegen: Ik ben wat dit thema betreft behoorlijk rebels geworden en volg de verhalen via verschillende kanalen. Ik constateer dat sommige vrouwen nog steeds liever denken dat ze gecomplimenteerd worden door wildvreemden, wanneer naar hen gefloten wordt, ze met een doordringende kwijlende blik uitgekleed worden en seksueel getinte commentaren naar hun hoofd geslingerd krijgen… alsof ze “dit” nodig hebben om zich aantrekkelijk te voelen. Ik las hier het verhaal van iemand die als 12-jarige van beter wist! Ook zij voelde al dat herleid worden tot een lustobject niet klopt en uitermate denigrerend is! Waarom zou het wel kloppen eens volwassen? Het “relativeren” en/of “minimaliseren” van dit soort gedrag is op zich respectloos en bovendien een foute boodschap naar hen die zonder blikken of blozen laten weten dat ze het vrouwelijk geslacht op die manier minachten.

Een vrouw.

Deborah: “I’m starting to feel uncomfortable and take another step aside. He follows.”

I can tell a lot of stories. This is just one;
Early afternoon. My class finished. I take the tram from VUB to petillon. This must be 5 stops. The tram was not crowded at all. I do not take a seat. An old man comes to stand next to me. He standing really close to me. His body touches mine. This would be normal behaviour if the tram was crowded, but it was not. I thought this must be a confused old men, so I see no harm in his behaviour. But I move away from him. He follows. I’m starting to feel uncomfortable and take a another step aside. He follows. Again leaning his body against mine. I’m starting notice something poking me. Something hard from the pocket of his pants. Naively, I thought this was his mobile phone. Realizing that this man was not planning on stopping to lean on me. I really move away from him, but he keeps rubbing me. Then he gets out of the tram. This all happened in less than 10 minutes, with other people being there. It took me a while to realize what had happened …
I’m a Flemish girl, I write in English to reach a lot of people. This event was a couple of years ago. The verbal and physical abuse continued. I’m scared to walk alone in the evenings. Sometimes I run to friends’ places, just to avoid situations. It’s sad…

Deborah.

Audrey: “…je me suis juré de ne plus jamais faire comme si de rien n’était…”

Nous avons coutume avec des amis/amies, de nous rendre dans un célèbre pub bruxellois, situé dans le rue du marché aux poulets, à un jet de pierre de la Bourse. Un soir, lors d’une soirée plutôt arrosée, j’ai décidé d’aller prendre l’air à l’extérieur de l’établissement, seule, et de m’asseoir sur les marches d’entrée de l’habitation voisine. En deux temps trois mouvements, un jeune homme s’est amené et m’a demandé: “tu te crois où, sale pute? rue d’Aerschot?”. Abasourdie, je lui ai demandé de répéter. Chose qu’il a faite avec d’autant plus d’agressivité. Je n’en revenais pas. Mes tenues sont décontractées, rien de provocant et de comparable celles des travailleuses du sexe. Je lui ai demandé “quel était son problème?”, “s’il n’avait vraiment rien d’autre a faire?” et visiblement, dans un état second, il m’a répondu “c’est les putes, comme toi, qui me pose un problème”, “Les petites salopes de gouine comme toi”. Mon sang n’a fait qu’un tour, j’ai sentis la colère monter en moi. D’ordinaire, j’ignore les insultes homophobes. Là, j’étais tellement révoltée (et éméchée) que j’avais envie de lui arracher les yeux de la tête. Entre temps, une amie m’a rejoint et m’a demandé d’ignorer ces propos haineux!! Au plus, je faisais mine de l’ignorer, au plus il devenait agressif, virulent et s’approchait de moi. Puis, je ne sais pas ce qu’il m’a pris, exténuée, je me suis levée et je me suis mise à hurler, comme une hystérique: ” tu cherches les ennuis, alors viens! je m’y mets aussi”. Visiblement très surpris par ma réaction, il m’a regardé, d’un air…con et il m’a dit “c’est bon, c’est bon… T’es une vraie dingue” et s’en est allé sur les recommandations de son ami. J’étais plutôt fière de moi. D’autant plus que du monde devant le pub, il y en avait. Mais personne n’a bougé, comme malheureusement souvent. Il aurait pu me cogner, je m’en fichais, il fallait que je me défende. Après cet évènement, je me suis juré de ne plus jamais faire comme si de rien n’était et de dénoncer toutes les formes de violences auxquelles nous assistons et ou en sommes les victimes.

Audrey.

Ook liever anoniem: “…afvragen of dit nu echt het leven is dat ze wensen te leven: de hele dag je tijd vervullen met niets anders dan mensen kwetsen en beledigen.”

Met heel veel medeleven, heb ik enkele verhalen op deze website gelezen. Het is goed dat vrouwen op deze site hun verhalen kunnen delen en dat er mensen zijn die luidop zeggen seksisme niet meer te zullen tolereren.
Ik droom ook van een wereld zonder seksisme en zonder homofobie: een wereld waarin mensen elkaar voor eens en voor altijd gelijkwaardig behandelen en elkaar beschouwen als unieke individuen elk met z’n eigen persoonlijkheid en waardigheid. Ik weet dat het naïef is om te dromen van dergelijke wereld, maar zolang er hoop is, is er leven.

Ik woon in een klein stadje in de Antwerpse Kempen en werk in de grote stad Antwerpen. Ik kom (gelukkig) niet veel in aanraking met seksistische (en ultra-conservatieve) mensen, die zo denigrerend en kwetsend naar vrouwen schelden, en hen zeer onfatsoenlijk benaderen. En er ook nog een zeer achterhaalde visie op nahouden over de vrouw. We zijn wel ondertussen 2012.

Een keer ben ik ook eens verbaal benaderd geweest. Ik liep met een collega voorbij een parkje, waar een jongeman met z’n maat op een bankje zat te rusten. Hij zag ons toekomen en zei ‘dag mooie meisjes’ en vertoonde een brede grijns op z’n gelaat. Mijn collega fluisterde me toe dat we hem best zouden negeren, en hem best zeker niet zouden aankijken. Dus liepen we hem beiden voorbij, met ons hoofd naar de grond gericht. Hij werd daarop woest en is toen op mij beginnen schelden. Ik ben geadopteerd, en ben elders geboren. Hij heeft naar m’n roots verwezen en wat hij zei, was absoluut niet mooi en zeer kwetsend. (ik ben geboren in de Himalaya). Ik ben niet fysiek benaderd, maar wel verbaal en ik ben het tot op heden nog niet vergeten. Ik denk dat iedere vrouw, die niet reageert op het geflirt en de avances, of ze nu een Vlaamse roots heeft of elders geboren is, verbaal aangevallen zal worden door dergelijke mannen.
Ik denk dat het zijn intentie was om mij te kwetsen, aangezien we niet reageerden op zijn avances.

Ik heb me vaak afgevraagd waar mensen denken het recht te hebben anderen zomaar te kwesten. Mensen die ze dan zelfs nog niet eens kennen? Ik hoop dat dergelijke personen ooit eens voor de spiegel zullen staan, naar zichzelf kijken en zich afvragen of dit nu echt het leven is dat ze wensen te leven: de hele dag je tijd vervullen met niets anders dan mensen kwetsen en beledigen. Ik vind dat zeer triest en ontgoochelend, dat dergelijke mensen denken zo te moeten leven.

Er is wel degelijk een andere manier om je tijd mee te vervullen: ze zouden een gans ander leven kunnen leven, te starten met een positieve ingesteldheid en positief leren kijken naar zichzelf en anderen. En anderen leren respecteren en waarderen als indivdiu/mens. Da’s mijn visie hieromtrent.

Ook Liever Anoniem.

CB: “Het gevoel dat je lichaam niet van jezelf is, maar voor iedereen om naar te staren, maakt me ziek.”

Al van toen ik klein was, werd ik regelmatig lastig gevallen door jongens in onze gemeente. Wanneer ik – als 12-jarig meisje! – met de fiets naar de muziekschool ging, floten de bouwvakkers naar me of riepen er jongens vanuit de auto naar me. Meestal reageerde ik niet, maar toen ik eens mijn middelvinger opstak naar hen, werden ze furieus en passeerden ze me zo snel dat ik de auto kon aanraken. Het ergste vond ik dat, toen ik thuis kwam en het verhaal vertelde aan mijn vader, hij altijd reageerde met: “Je moet daar niet zo zwaar aan tillen, het zijn maar jongens en dat is wat jongens doen.” Zelfs toen ik het aan mijn moeder vertelde, dat ik het niet leuk vond om zo bekeken te worden door bouwvakkers, kreeg ik als antwoord: “Je moet daarvan genieten, het is een compliment.” Dat is de attitude waarmee ik voel dat veel vrouwen of meisjes opgroeien: het is zo erg niet, dat is toch leuk? Gek word ik ervan! Niemand in mijn familie begrijpt dat ik dat NIET amusant vind en dat ik niet overdrijf. Het gevoel dat je lichaam niet van jezelf is, maar voor iedereen om naar te staren, maakt me ziek.

CB.

Who Wants to Know!? The Government responds to “Femme de la rue” …

Stéphanie: “J’avais les jambes en coton et le coeur qui battait fort.”

Je devais être au boulot à 6h du matin, dans le quartier de la rue des Chartreux. Mon bus s’arrêtait à De Brouckère, je devais donc marcher quelques minutes avant d’arriver au bureau. Je préférais toujours marcher sur le boulevard Anspach que de passer par derrière, ça me semblait plus prudent. Ce jour là, aux alentours de 5h45, un homme plutôt bien mis, en costume cravate, la quarantaine, s’est approché de moi. Il m’a demandé très poliment “Dites-moi, ça vous dirait un p’tit coup vite fait, là?”. Complètement désarçonnée, je lui ai répondu “c’est très aimable à vous mais on m’attend au bureau. Une prochaine fois peut être?”. Il m’a suivie quelques minutes, puis il a (heureusement) abandonné. J’avais les jambes en coton et le coeur qui battait fort. En fait, comme tous les matins durant lesquels j’ai fait ce trajet De Brouckère-Chartreux à pied.

Stéphanie.

Jean-Louis: “Voila le genre de scènes dont je suis témoin régulièrement.”

Mon histoire est malheureusement fréquente et quotidienne.
Je suis un homme de 46 ans qui comme tout citoyen parcours la ville à pied, en vélo, en transport en commun, en voiture. Je suis un témoin effaré par le odieuses méthodes de drague vulgaire ou d’intimidations que doivent subir femmes, demoiselles ou jeunes filles .
Hier j’étais dans le tram et un jeune homme de plus ou moins 18 ans a lancé à une jeune fille en train de lire : eh ta tête me dit quelque chose. on se connait pas? Elle n’osant répondre lui fait simplement signe que non. Lui la sentant pétrifiée s’approche d’elle et lui dit : en tous cas t’es jolie, tu travailles pas au quick de berchem ?
La malheureuse n’en peut plus. Le garçon est insistant, pressant, oppressant. Bref il est tout simplement nuisible mais il faut éviter l’escalade car se sentant éconduit tout le monde s’aperçoit que celui-ci peut basculer dans l’agressivité. Heureusement il descend à l’arrêt suivant et se dispute avec des contrôleurs de ticket. Il trouvait qu’ils n’avaient pas eu la bonne manière de lui demander le ticket.!!!!!!!!

Voila le genre de scènes dont je suis témoin régulièrement. Je n’interviens jamais car je me vois répliquer des phrases du genre : c’est ta meuf? c’est ta meuf ou pas ? ben alors occupe toi de tes fesses.

Jean-Louis Bassette.

Iris: “Na alle ‘huwelijksaanzoeken’ en ‘nafluitingen’, vond ik dit toch het meest vernederende dat ik moest meemaken.”

Ik ben meerdere malen verbaal erg neerbuigend toegesproken in Brussel. De volgende ervaring blijft me echter nog steeds achtervolgen. Ik stapte vanaf de Koningstraat naar het Noordstation met mijn reiskoffertje. Gekleed met een dikke wollen trui en een zware winterjas, zag ik er absoluut niet uitdagend uit. Ik wil ook benadrukken dat ik absoluut niet opgemaakt was. Een man kwam op me afgelopen en riep hard ‘salle pute’, waarop hij op de grond spuwde.
Na alle ‘huwelijksaanzoeken’ en ‘nafluitingen’, vond ik dit toch het meest vernederende dat ik moest meemaken. Een jaar later ben ik (na 21 jaar in Brussel gewoond te hebben) naar Nederland verhuisd, waar ik dit nooit meegemaakt heb. Momenteel woon ik in een klein dorp in de provincie Antwerpen en ik ben zo blij dat ik me op straat geen zorgen meer hoef te maken. Voor mij geen Brussel meer. Het is een prachtige stad, maar ik kom er niet meer alleen…

Iris.

Alice: “Le type me dit ‘ben monte, si t’es pas pressée, on y prend une chambre, vite fait’”

Je rentre chez moi, après midi !

Jeans, tee shirt classique (j’habitais à anneessens les jupes et robes restaient au fond de l’armoire)?

Une voiture s’arrête, le mec de 30 ans me demande de lui indiquer une rue sur son plan, je lui explique et lui souhaite bonne après midi, il continue à avancer au pas, me demande si je connais l’hotel dans cette rue. Je réponds non, le type me dit “ben monte, si t’es pas pressée, on y prend une chambre, vite fait’.

Je décline.

Le lot d’insultes à suivi…

Un soir je rentre de gare du midi à chez moi, 23h il pleut pas de veste, juste une écharpe, je met l’écharpe sur ma tête pour me protéger un peu…
Arrivée à Lemonnier, un type me croise et me glisse: “Tu crois que t’allais être tranquille en faissant semblant de porter le voile, sa**pe”.
…Je suis restée bouche bée…

C’est 2 des milles histoires,
J’ai habité pendant un an à anneessens, c’est fatiguant, révoltant, dégrandant.

Des groupes de jeunes squattaient toutes le journée en face, il est arrivé plusieurs fois que je retrouve des crachats sur notre serrure (à hauteur d’homme et pas d’enfants…)

Ca m’a fait changer mes habitudes, avoir peur le soir, contourner des endroits, réfléchir à ce que je met, effacer mon rouge à lèvre en arrivant dans ma rue, éviter de mette des talons…

Mais même en faissant tout ça impossible d’éviter les remarques quotidiennes.

Alice.

Anne: “Ondertussen ontving ik van Sporza een reactie.”

Beste Hollaback, ondertussen ontving ik van Sporza een reactie. Anne.

—

Geachte,

We willen en moeten als Openbare Omroep ervoor zorgen dat we geen seksistische uitspraken doen of aanzetten tot seksistisch denken of gedrag. We willen binnen de context van de sportsite ook spelformules lanceren, in dit geval met filmpjes en foto’s die de atleten ons dikwijls zelf bezorgen , maar het moet passen binnen onze opdracht en ons diversiteitsbeleid .

We hebben dan ook het woord babe veranderen in atlete. Op dit ogenblik is trouwens al de poll voor de mannelijke atleten gepubliceerd.

In ieder geval bedankt voor uw toelichting en advies.

Met vriendelijke groeten,

 …. (naam weggelaten voor privacy redenen)
Stafmedewerker externe communicatie
Klantendienst/Klachtencoördinator
Tel. 02-741 59 93

–

Deze brief is een vervolg op vorige gedachte.

Call for Action !

Hollaback! Brussels is extremely angry and shocked by what Sharia4Belgium is saying about Sofie Peeters and her documentary “Femme de la rue”. Their statement is too offensive to even share here. We refuse to give them a platform to further entertain or publicize hate speech.

We call upon the Institute for the Equality of Women and Men to take immediate action.

Our message to everyone; you can email the Institute and file a complaint for “Incitement of Discrimination, Hate Speech or Violence towards a person”.

We also remark that unfortunately it is very difficult to find out where one needs to go if one has a complaint about sexism, sexist remarks or street harassment. We urge the government, the Centre for Equal Opportunities and Opposition to Racism and Institute for the Equality of Women and Men to provide a better and more organized framework.

We would also like to stipulate again our Anti-Discrimination Policy; Hollaback! Brussels is flamboyantly anti-sexist, anti-racist, anti-homophobic, anti-classist, and anti- all the other forms of discrimination that are designed to keep people ‘in their place’. We seek to understand street harassment from every possible perspective, and seek to represent our movement with as wide and diverse a constituency as possible.

Signed,

The Hollaback!Brussels Team: Angelika, Julie, Anna and Ingrid

In Nederlands /

En français /

Alice: “Il(…)m’attire de force vers lui et me dit “toi ma petite, tu vas te faire violer”.

Un matin d’hiver, je sors de mon appartement situé à la limite entre Uccle et Forest pour me rendre aux cours. Je suis habillée avec une robe courte en laine, un legging noir, un manteau long par dessus et une paire de baskets. Après quelques mètres dans ma rue, j’aperçois sur le même trottoir un homme d’une quarantaine d’années qui me dévisage. Arrivée à sa hauteur, celui-ci s’avance vers moi et marmonne quelque chose à mon intention. N’ayant pas entendu, je m’avance et lui demande “pardon?”. Il attrape alors mon bras, m’attire de force vers lui et me dit “toi ma petite, tu vas te faire violer”. Choquée, incapable de répondre, je le repousse violemment et pars précipitamment…mais j’ai le temps de l’entendre rire et crier “salope!”.
J’avais déjà subi ce type d’insulte avant, dans les quartiers dits “chauds” de la capitale. Le fait que cette fois, cela ce soit passé en bas de chez moi, dans un quartier réputé tranquille. Cet incident n’a fait que renforcer le malaise et l’insécurité que je ressens à chaque fois que je sors, et ce même dans les endroits considérés communément comme calmes.

Alice.

Hollaback!’s Emily May explains it all beautiful and clear!

Annick: “J’ai 57 ans et je me fais traiter de femme ‘cougar’”

Il y a 15 ans après mon divorce, je suis venue m’installer à St Gilles avec mes deux filles âgées alors de 15 et 18 ans. Nous venions du Brabant wallon. Nous avons vite compris que sortir en short et en jupe courte dans notre quartier était impossible sans subir les quolibets et autres remarques désagréables (pute, salope, viens me sucer etc. …). Quelle découverte pour nous …. on ne s’attendait pas du tout à ça … quinze ans après rien n’a changé, j’habite toujours dans le quartier – j’ai 57 ans et je me fais traiter de femme “cougar” – mes deux filles sont adultes maintenant et mères de famille, elles sont retournées vivre dans le Brabant wallon.

L’autre jour quelques jeunes m’ont croisé dans la rue et ont jeté après leur passage une cannette de biere qui m’est arrivée dans les pieds ….
voilà …

Annick.