Lieveranoniem: “De mensen hebben me mee binnen genomen en pas toen ik mijn jas uitdeed zag ik dat ik vol bloed hing..”

Ik heb al zoveel meegemaakt op straat dat ik zeker tien verhalen zou kunnen schrijven. Ik ben drie keer vastgegrepen geweest op intieme plekken, in mn gezicht gefluimd omdat ik een opdringerige man negeerde, me in de struiken moeten verstoppen omdat er een wagen met geblindeerde ramen stapvoets achter me aan bleef rijden, een poging om me in een auto te trekken, me moeten verstoppen in een nachtwinkel… over de dagelijkse scheldpartijen vind ik het uitweiden al niet meer de moeite.

Eén keer is het echter echt grondig mis gegaan.
Ik woonde toen in Anderlecht, aan Sint Guido. Ik wandelde naar huis langs een rustige straat langs het Astridpark, ik hoorde een man achter me rennen maar ging er van uit dat hij langs me door zou rennen. Hij sprong tegen me aan en klopte zo mijn hoofd tegen een muur.
Eerst dacht ik nog dat het misschien iemand was die ik kende en die me iets te enthousiast wou begroeten, maar ik herkende hem niet. Het duurde echt lang voor ik doorhad wat er aan het gebeuren was, alsof alles in slow motion en tegelijk flitsend snel ging. Hij probeerde zn tong in mijn mond te steken en begon aan mn jas te trekken om die open te krijgen. Op dat moment begon ik écht te panikeren en te worstelen, ik heb zes jaar karate gedaan maar op dat moment was ik totaal niet in staat om terug te vechten, ik was precies verlamd en ik merkte ook dat de drempel om iemand te slaan echt hoog is ook al word je aangevallen, heel raar…
Ik ben beginnen schreeuwen en toen voelde ik iets scherp in mn zij, het deed geen pijn op het moment zelf, door de adrenaline denk ik. Door mijn geschreeuw deden er mensen hun raam open en vroegen wat er was, ik heb om hulp geroepen en ze zijn naar beneden gekomen en hebben de politie gebeld.
De man trok nog mijn handtas van me af en zette het op een lopen. De mensen hebben me mee binnen genomen en pas toen ik mijn jas uitdeed zag ik dat ik vol bloed hing, hij had me gestoken met een mes in mn onderbuik. Gelukkig was het mes tegen mn heupbeen terecht gekomen en niet in mijn buik en ik ben er met een paar draadjes vanaf gekomen.
Diezelfde nacht ben ik nog naar het politiekantoor moeten gaan om verklaring af te leggen, en er zaten nog twee meisjes, die ieder apart ook aangevallen waren door dezelfde kerel, op dezelfde plek. Zonder meswonden gelukkig. De man hebben ze iets later kunnen oppakken, hij heeft drie maanden gezeten en is nu al lang weer op vrije voeten.
Ik heb twee jaar ernstige posttraumatische stress gehad, ik durfde niet meer naar buiten en als het echt moest hield ik een mes of schaar in elke hand, verstopt in mn mouwen. Ik voel me nog steeds opgejaagd wild, en ik ben naar een andere stad verhuisd.
Vrienden van me zeggen dat ik zoveel last heb omdat ik een klein en tenger meisje ben (mannen in Brussel riepen vaak ‘kindhoer’ naar me en ik ben 30 jaar!). Het is echt vreselijk, ik voel me alsof ik in een kooi leef en mijn lichaam niet van mij is. Het maakt me zo triest…

Lieveranoniem.

2 Responses

Author comments are in a darker gray color for you to easily identify the posts author in the comments

1. hollaback! brussels says:

   August 1, 2012 at 00:34

   Lieveranoniem, jouw verhalen maken ons zo zo triest, we kunnen niet eens beseffen wat je allemaal hebt moeten doorstaan.
   Het doet ons erg onmachtig voelen, als we je verhaal lezen, zouden we willen dat we je voor dit alles hadden kunnen behoeden.
   We hopen dat je, door het van je af te schrijven, ergens het uit je lichaam kan brengen.

   AUB, denk NOOIT dat dit jouw fout is of hoe je eruit ziet! Je bent een prachtige, unieke persoon die vrij zou moeten zijn te staan en te gaan waar je wil.
   Weet dat wij en velen achter jou staan en dat we er alles aan zullen proberen doen om een halt toe te roepen aan seksuele intimidatie en gender gebaseerd geweld op straat.

   Zodat we hopelijk ooit in een wereld kunnen leven waar er meer vrije, gelukkige meisjes en vrouwen op straat kunnen rondlopen.

   Al onze warme steun en hier zijn enkele straat/verdediging tips (http://brussels.ihollaback.org/nl/support/stop-lastigvallers-tips/)
   Aarzel niet om ons te contacteren als je andere informatie wenst.

   Jouw Hollaback!Brussel Team

   Reply
2. KVG says:

   August 2, 2012 at 15:22

   Ik vind dit een sterk en ook mensonterend verhaal dat veel begrip en steun verdient, mijn hart gaat naar jou uit.
   Geloof idd niet dat je er zelf iets mee te maken hebt, bij mij is het omdat ik groot ben en opval, er zal altijd wel iets aan te merken zijn zeker?
   Heel veel sterkte in je verdere leven en ik hoop dat je het achter je kan laten.

   Reply